Kilka lat temu zadałem synowi proste pytanie: po czym właściwie poznajesz, że komuś ufasz? Miał wtedy 19 lat. Myślałem, że to rozmowa na chwilę. Rozmawialiśmy kilkadziesiąt minut, a do tamtych ustaleń wracaliśmy jeszcze przez lata.

To pytanie zostało ze mną. Zacząłem szukać wątku zaufania w książkach, w notatkach w Obsydianie, w materiałach, które pochłaniam. Zauważyłem, że na warsztatach — talentowych, o komunikacji, o budowaniu zespołu — zaufanie wraca jako temat, którego nie da się ominąć. Bez niego nie ma współpracy, feedbacku, sprzedaży, wspólnoty. Nie ma nawet pieniędzy — bo pieniądz działa dlatego, że wszyscy ufamy, że symboliczny przedmiot reprezentuje wartość.

W tym odcinku dzielę się tym, co dla mnie okazało się najbardziej użyteczne: modelem trzech filarów zaufania. To narzędzie, które pozwala rozbić „chmurkowy", nieuchwytny koncept zaufania na trzy konkretne obszary — i z każdym z nich świadomie popracować. Mówię o tym z poziomu własnych doświadczeń i lektur, więc bierz wszystko z odpowiednią ostrożnością i sprawdzaj, jak działa u Ciebie.

To odcinek solo. Zanim go włączysz, zadaj sobie w tle to samo pytanie, które ja zadałem synowi: po czym poznajesz, że komuś ufasz?

Notatki do odcinka.

W tym odcinku podsumowuję 10 lat prowadzenia podcastu: co dało mi podcastowanie, czego żałuję, które trzy rozmowy uważam za najważniejsze i na co przez dekadę zmieniłem zdanie. To odcinek solo, bez gościa — osobiste podsumowanie i kilka słów o tym, co dalej.

Pierwsze trzy odcinki nagrałem hurtowo i wypuściłem na początku września 2016 roku. Mówi się, że 10 lat mija jak jeden dzień. U mnie wcale tak nie było. Czasami czas pędził tak, że nie można się było obejrzeć, a czasami ciągnął się jak guma i ciężko było doczekać zmiany. Dlatego ten tytuł — bo to postrzeganie czasu było u mnie bardzo różne.

Zastanawiałem się, co zrobić na dziesięciolecie. Przewijały mi się standardowe pomysły: statystyki, podsumowania. Wybrałem coś innego — kilka krótkich list. Zacznę od tego, co dało mi podcastowanie. Potem opowiem o największych żalach — nie rozczarowaniach, raczej o rzeczach, które zrobiłbym dziś inaczej. Później o trzech najważniejszych rozmowach. Na końcu o tym, na co zmieniłem zdanie przez te 10 lat, i o planach na przyszłość.

Jeżeli słuchasz od dawna albo trafiłeś tu niedawno — zapraszam. To dobry moment, żeby zatrzymać się i zadać sobie pytanie: co u Ciebie zmieniło się przez ostatnią dekadę?

Notatki do odcinka.

To już trzecia nasza rozmowa o liderstwie z Karoliną Latos. W pierwszej pytaliśmy, czy szefowie i szefowe mieszkają na innej planecie. W drugiej rozmawialiśmy o tubie liderskiej – o tym, jak każdy grymas i żart lidera jest wzmacniany, gdy wszyscy na niego patrzą. I to właśnie na końcu tamtego odcinka rzuciliśmy zdanie, które nie dawało nam spokoju: nie każdy zostaje liderem czy liderką z dobrych powodów.

Postanowiliśmy więc usiąść do tego na spokojnie. Wymyśliliśmy prostą formułę: dzielimy się po trzy dobre i trzy złe powody zostawania liderem czy liderką, po jednym na zmianę. Najpierw te złe, potem dobre. Nie znaliśmy nawzajem swoich list, więc ciekawiło nas, ile się pokryje. Nie zdradzę tu, co na nich wylądowało – tego posłuchacie w odcinku – ale powiem tyle: pokryło się więcej, niż myśleliśmy, i łatwiej nam było wymyślić powody „a nie" niż „a tak".

Karoliny chyba nie muszę już przedstawiać, ale zawsze ktoś trafia tu po raz pierwszy. To osoba, która najczęściej gości w tym podcaście, i moja Partnerka Produktywności od lat. Bardzo cenię w niej podejście „możemy to zrobić" – nie szuka powodu, żeby czegoś nie zrobić, tylko szuka powodu, żeby to zrobić. Słychać to w naszych rozmowach i mam nadzieję, że słychać też w tej.

Jeśli jesteś liderem albo liderką – posłuchaj i sprawdź, który z tych powodów był Twój. A potem daj znać. Notatki do odcinka.

Michał Tkacz przez lata był trenerem personalnym i właścicielem małego studia, w którym prowadził niemal wszystkie wizyty. Dziś zarządza Pracownią Ruchu w Krakowie — studiem treningu i fizjoterapii, w którym pracuje kilkanaście osób, a on sam od końca 2024 roku nie prowadzi już żadnej wizyty. W tym odcinku rozmawiamy o tym, jakie emocje uruchomiły tę zmianę tożsamości: od specjalisty do właściciela. Krótka odpowiedź Michała brzmi: gniew i strach. To one, a nie ciekawość, wypchnęły go z dawnej roli.

Notatki do odcinka.

Dziesięć kłamstw o produktywności to lista nieporozumień, które regularnie spotykam w czasie warsztatów i rozmów z ludźmi. Każde z tych kłamstw sprawia, że produktywność wydaje się trudniejsza, niż jest, albo że w ogóle nie chcemy się nią zajmować. W tym odcinku przechodzę po kolei przez wszystkie dziesięć i przy każdym pokazuję, jak myśleć o tym inaczej.

Pewnie pojedyncze punkty z tej listy nie będą dla Ciebie zaskoczeniem — część z nich poruszałem już w podcaście. Ale kiedy zbierzesz je razem, w jednym miejscu, okazuje się, że tych nieporozumień jest naprawdę dużo. I co ciekawe — przygotowując tę listę, zdałem sobie sprawę, na ile z tych kłamstw sam kiedyś zmieniłem zdanie. Niektóre z nich jeszcze kilka lat temu traktowałem jako prawdy. To chyba najlepszy dowód, że można zmieniać podejście — i warto.

Dajcie znać, co o tej liście myślicie, co byście dodali i z czym się nie zgadzacie. Chętnie dogram drugą część z Waszym głosem. Zapraszam do słuchania.

Notatki do odcinka.

Feedbackowalność to umiejętność spokojnego przyjmowania informacji zwrotnej, zadawania pytań uzupełniających, analizowania tego, co się usłyszało, wyciągania wniosków i wdrażania zmian w życie. W tym odcinku pokazuję, że fundamentem feedbackowalności jest ciekawość — nawyk zatrzymywania się przy pierwszej interpretacji i pytania: „A jak mogę na to popatrzeć inaczej?". Opisuję pięć kroków feedbackowalności i proponuję konkretne ćwiczenie, które pomaga budować ciekawość na co dzień: oddzielanie faktów od interpretacji.

• Feedbackowalność to pięć konkretnych kroków: spokojne przyjęcie informacji zwrotnej, pytania uzupełniające, analiza, wyciągnięcie wniosków i wdrożenie zmian w życie.
• Ciekawość to nie cecha wrodzona — to nawyk, który Dominik buduje od 2010 roku, łącząc naukę komunikacji, stoicyzm, terapię i NVC.
• Ćwiczenie na ciekawość: opisz sytuację z danego dnia, a potem zaznacz w niej tylko fakty. Większość opowieści składa się z interpretacji, nie z faktów.
• Z jednego zestawu faktów można wygenerować kilka skrajnie różnych interpretacji — warto pytać siebie, dlaczego wybieram akurat tę jedną.
• Pytanie, które uruchomiło cały ten proces: „Co twoim zdaniem przychodzi mi z większą łatwością niż innym?"
• Zmiana zdania jest umiejętnością osób żyjących intencjonalnie — feedbackowalność ją umożliwia.

Notatki do odcinka.

Rafał Stolarek pracował w IT – analityk biznesowy, project manager, kierownik działu. Koło czterdziestki stwierdził, że chce robić coś innego. Dziś jest psychoterapeutą Gestalt.

W tej rozmowie rozmawiamy o tym, jak ten proces wyglądał od środka. Jak to się zaczęło (od kryzysu osobistego, nie od planu na nową karierę), jak przez kilka lat łączył dwa zawody, co pomagało, a co utrudniało. Rozmawiamy o tym, że przebranżowienie nie musi być zero-jedynkowym przełączeniem i że wątpliwości mogą być zasobem, a nie przeszkodą.

Jeśli myślisz o zmianie zawodowej – albo znasz kogoś, kto o tym myśli – posłuchaj tego odcinka.

Notatki do odcinka.

Karolina Latos wraca pięć odcinków po naszej ostatniej rozmowie i znowu przynosi konkrety. Punkt wyjścia tym razem jest komentarz od słuchacza: „Zostałem liderem ponad 3 lata temu. Nikt mi nie powiedział, co mam robić. Teraz już chyba wiem, ale nie wiem, co z tego jest dobre, a co nie."

To zdanie uruchomiło rozmowę o tym, skąd lider w organizacji może czerpać informację zwrotną – od zespołu, od współliderów, od wyników, a nawet od siebie samego. Karolina przygotowała własną listę pytań do takiego „check pulsu" i dzieli się nią krok po kroku.

Rozmawiamy też o tubie liderskiej – pojęciu z książki Adama Galinsky'ego Inspire – i o tym, jak bardzo każdy grymas, żart czy emotka (albo jej brak) jest wzmacniany, gdy stoi za nimi osoba z pozycją lidera. Wyszło z tego dużo anegdot i jeszcze więcej praktycznych wskazówek. Zapraszam do słuchania.

Notatki do odcinka.

Pracuję średnio 38 godzin tygodniowo. Wiem to, bo mierzę. I pamiętam czas, kiedy marzyłem o czterogodzinnym tygodniu pracy – zachłyśnięty książką Tima Ferrissa, wyobrażałem sobie, że mniej pracy to lepsze życie.

Nie doszedłem do tych czterech godzin. I wcale tego nie żałuję.

Bo w pewnym momencie zadałem sobie proste pytanie: gdybym wygrał 10 milionów złotych – co bym zmienił? I okazało się, że większość rzeczy, które robię, nadal chciałbym robić. Co oznacza, że problem nie leżał w ilości pracy, tylko w tym, jak o niej myślałem. I o tym jest ten odcinek – o zmianie opowieści, którą sobie snujemy na temat pracy. O różnicy między „muszę tam jechać" a „wybieram tam jechać". O granicach między służącą zmianą perspektywy a racjonalizacją. I o tym, że sposób, w jaki o czymś myślimy, zmienia to, jak to przeżywamy – od biegania, przez warsztaty, po całe życie zawodowe.

Zapraszam do słuchania.

Notatki do odcinka.

Usłyszałem ostatnio takie sformułowanie: „spotkajmy się w definicjach". Zatrzymało mnie. Bo bardzo często bywa tak, że rozmawiamy z kimś, używamy tego samego słowa, tej samej frazy – a pod spodem mamy dwa różne rozumienia. I dopiero kiedy się zatrzymamy i powiemy: „ej, ale ja przez to rozumiem to i to", okazuje się, że dopiero teraz możemy rozmawiać o tym samym.

Zauważyłem, że dokładnie tak bywa wokół talentów Gallupa i metodologii CliftonStrengths. Używamy tych samych terminów – talent, mocna strona, inwestycja, słabość, dojrzały, niedojrzały, balkon, piwnica – ale nie zawsze w tych samych znaczeniach. A część z nich pochodzi wprost z badań Gallupa, część zaś to koncepty coachingowe, które wokół tej metody narosły. Warto wiedzieć, co skąd pochodzi.

Ten odcinek to próba uporządkowania. Dla mnie samego, ale też dla Was – żebyście, kiedy następnym razem usłyszycie czy przeczytacie coś o talencie, mocnej stronie, inwestycji, mogły, mogli od razu wiedzieć: aha, to chodzi o to. Idziemy. Notatki do odcinka.