درود بر تو، هم‌سفرجان‌جوی این مسیر ناتمام اما پُرمعنا...

در گفتار چهاردهم،

بازمی‌گردیم به جایی که همه چیز آغاز می‌شود:

نه جلسات رسمی، نه سخنرانی‌های پرطمطراق،

بلکه همان صدای خاموش درونمان.

این گفتار، سفری‌ست به دل سکوت‌هایی که واژه شده‌اند،

به گفت‌وگوهایی که بی‌صدا ذهن و روان ما را شکل داده‌اند،

و به آن نقطه‌ای که انتخاب می‌کنیم:

آیا این بار، با خودمان با مهربانی سخن خواهیم گفت؟

در این گفتار، با هم می‌آموزیم:

– تفاوت ذهنیت رشد و ذهنیت ثابت در دلِ شکست‌ها؛

– چگونه واژه‌های درونی می‌توانند زخم بزنند یا درمان کنند؛

– نقش واژه‌های کوچک در ساختن سرنوشت‌های بزرگ؛

– و تمرینی عملی برای بازنویسی صدای درون.

با روایتی از سال‌های نخستین آغاز کار،

از روزهایی که واژه‌ها، یا زهر بودند یا زلال،

و از لحظه‌ای که تغییر در گفت‌وگوی درونی، مسیری تازه گشود.

این گفتار، دعوتی‌ست به شنیدن دوبارهٔ خودت.

نه برای قضاوت، که برای ترمیم.

نه برای فرار، که برای ساختن.

Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See pcm.adswizz.com for information about our collection and use of personal data for advertising.