ZACHT - van hard werken naar zacht leven

We zien wat we geloven.

De verhalen in ons hoofd kleuren voorveen gedeelte hoe we de werkelijkheid ervaren.

Maar daarmee is het nog niet altijd waar.

Wat er gebeurt als alles door de filter van het verhaal gaat en hoe we daar uit kunnen bewegen, dit en meer in deze aflevering.

De natuurlijke beweging is dat meisjes in hun pubertijd grote emoties leren dragen en ze hun cyclisch ritme ontdekken.

Nu is de vraag: heb jij dat toendertijd geleerd?

En hoe doen we dat anno deze tijd eigenlijk?

Worden meisjes sterke vrouwen als ze zichzelf over hun emoties heen kunnen zetten? Als ze tijdens de moeilijke dagen van de menstruatie toch doorzetten? Of creëren we dan eigenlijk vrouwen die sterk doen, door voorbij grenzen en draagkracht te gaan? Want dan ben je immers een sterke vrouw?

Dit kan en moet anders, als we niet nogbeen generatie vrouwen willen die zichzelf voorbij lopen.

Dat wat soms zo dringend voelt is niet altijd belangrijk. En toch geven we vaak veel aandacht aan wat dringend voelt, waardoor er minder ruimte overblijft voor dat wat werkelijk belangrijk is.

Wat daarbij helpt is het helder hebben van je non-negotiables én .... standhouden.

En dat is zacht leven.

Niet proberen alles te doen, maar helder kiezen wat voorgaat.

Een zacht leven ontstaat door duizend kleine keuzes. Niet door dat ene inzicht of die ene grote doorbraak.

Het zijn de vele momenten waarop je bewust kiest om het oude narratief te laten en het nieuwe narratief te volgen.

Het oude narratief dat gevoed wordt door angst, tekort, wantrouwen. Het nieuwe narratief gaat over kiezen vanuit liefde, vertrouwen, overgave en overvloed.

Het oude narratief is een beschermingsmechanisme. Het nieuwe narratief opent.

Een zacht leven vraagt anders kiezen.

En anders kiezen vraagt moed.

Moed vraagt de consequentie van je keuze te omarmen.

We willen graag allemaal ouder worden en we doen daar ook vanalles aaan maar....we mogen het niet zien.

Hoe we onbewust vastzitten in de greep van een collectieve angst op ouder worden. Of beter gezegd, de angst dat ouderdom zichtbaar is. En dit rreikt verder dan we in de gaten hebben.

Hoe fijn zou het zijn als we niet meer bezig zijn met het verbergen van de tekenen van ouder worden?

Als we natuurlijk ouder worden omarmen? Niet als zoveelste statement, maar als teken van zelfliefde.

We zijn nog steeds goed genoeg ! Tijd om daar iets aan te doen.

Geven, een kwaliteit van het feminiene ....mits je haar goed gebruikt!

En precies daar gaat het vaak mis. Deze kwaliteit en natuurlijke beweging is namelijk niet alleen bedoeld om alleen uitwaarts te bewegen. Ze is niet alleen bedoeld om aan anderen te geven.

Vaak ontdekken we net iets te laat dat we niet meer veel te geven hebben. Dat ons vaatje leeg is. En dan sta je met 10-1 achter. En toch is dit wat er heel vaak gebeurt.

In deze aflevering neem ik je mee in het principe van geven en hoe je ervoor kunt zorgen dat deze kwaliteit echt vóór je werkt.

Het vervolg op deel 1

In deze aflevering neem ik je mee in het wheel of consent. Van origine een model ontwikkelt voor lichaamswerkers. Maar de basis van het wiel is een onderlegger voor alle vormen van afstemming, overeenstemming en afspraken. En dat doen we de hele dag door.

En ondanks dat we soms het idee hebben dat we goed hebben afgestemd kan er toch 'gedoe' ontstaan.

En dan komt het wheel of dynamics in beeld. De onderstroom van het wheel of consent. Geen officieel model, maar een beeld over de dynamiek in de interactie en interpersoonlijke interactie waaardoor je geen duurzaam gedragen consent hebt, al lijkt het op de bovenstroom wel zo.

In deze aflevering neem ik je mee in deze dynamieken.

Je schuldig leren maken zonder je schuldig te voelen

Een van de moeilijkste lessen op het pad van het brave, aangepaste meisje naar de vrije, moedige vrouw is misschien wel deze:

Jezelf leren schuldig maken, zonder je schuldig te voelen.

Veel vrouwen hebben geleerd dat liefde samenhangt met rekening houden met de ander. Dat harmonie belangrijker is dan waarheid. Dat je pas een goed mens bent als niemand door jouw keuzes wordt geraakt.

Maar dat is een onmogelijke opdracht.

Want op het moment dat jij werkelijk gaat leven vanuit jouw waarheid, zullen er mensen teleurgesteld raken. Mensen zullen verdriet voelen, boos worden of zich afgewezen voelen. Niet omdat jij iets verkeerd doet, maar omdat iedere keuze iets in beweging brengt.

De vraag is dan:

Durf jij bij jezelf te blijven, terwijl de ander voelt wat hij of zij voelt?

Vaak proberen we dat ongemak te verzachten. We leggen uit, verantwoorden ons, passen ons aan of komen terug op onze keuze. Niet omdat we twijfelen, maar omdat we ons schuldig voelen over de reactie van de ander.

En precies daar ligt een belangrijke verschuiving.

Van jezelf voortdurend naar buiten toe verontschuldigen...

naar jezelf van binnen leren ontschuldigen.

Ontschuldigen betekent niet dat je overal mee wegkomt of dat je kunt doen wat je wilt. Het betekent juist dat je volledig eigenaarschap neemt voor jouw keuzes én tegelijkertijd het eigenaarschap van de gevoelens van de ander laat waar het hoort.

Ik ben verantwoordelijk voor mijn keuze.

Jij bent verantwoordelijk voor jouw ervaring daarvan.

Dat is geen afstandelijkheid.

Dat is volwassen liefde.

In deze aflevering neem ik je mee in de beweging van schuld naar verantwoordelijkheid, van aanpassen naar afstemmen en van loyaliteit aan de ander naar trouw zijn aan jezelf.

Want misschien is vrijheid niet dat niemand meer geraakt wordt door jouw keuzes.

Misschien is vrijheid dat jij jezelf niet langer verlaat wanneer dat gebeurt.

We leven in een fix-cultuur

We doen niets liever dat fixen, afvinken, oplossen. De beweging naar voren.

We zijn een kei in problematiseren.

Maar wat als er nu eigenlijk gevraagd wordt van ons om meer naar achteren te leunen? Om niet alles op te lossen, maar om het lijden de verdragen? Wat als we vooral met het ongmak hebben te leren zijn....