Wanneer je werkt aan meer zelfvertrouwen, bestaat soms het idee dat daarmee de onzekerheid moet verdwijnen. Niets is minder waar. Het gaat over het creëren van een stevige bedding waar je onzekerheid in kan landen. Gevoelens van onzekerheid, maar ook angst, schuld, tekort laten ons groeien, mits we daarvoor openstaan. Kun je ze voelen en dragen, zonder ze de leiding te geven?

Er is maar plek voor 1 hoofdrol in jouw leven

En je kunt maar 1 hoofdrol tegelijk spelen

Aan wie geef jij op dit moment de hoofdrol? En besef je je, dat je daarmee niet alleen je eigen plek niet inneemt, maar ook de ander belet in het innemen van de eigen plek in diens leven?

Als je jouw leven vergelijkt met een theatervoorstelling is er maar plek voor 1 hoofdrol. Daarnaast zijn er bijrollen, waarvan sommige ontzettend belangrijk en figuranten en publiek. Zorg dat je niet in het publiek komt te zitten van je eigen voorstelling of als figurant of bijrol gaat functioneren. Durf je in je eigen sportlight te gaan staan en daar te blijven? En kun je anderen een bijrol laten spelen in jouw voorstelling, zodat ze de hoofdrol kunnen spelen in hun eigen voorstelling?

Over je plek innemen en anderen hun eigen plek te gunnen, hoe verleidelijk het ook ooit is het anders te doen

Wat zijn we hier goed in: rekening houden met anderen, afstemmen, aanpassen. Er is een dunne scheidslijn tussen 'rekening houden met' en 'je aanpassen'. Bij dat laatste ben je geneigd op de eieren van de ander te gaan lopen. Vaak ook omdat we het lastig vinden een aandeel te hebben in de reactie van de ander, zeker wanneer deze reactie gepaard gaat met verdriet of onzekerheid. Uiteindelijk zorgt het lopen op de eieren van een ander, hoe goed bedoeld ook, vaak voor dat wat we juist niet willen: onveiligheid in de relatie.

Ik zag een oproep op LinkedIn, waarin gevraagd werd naar tips om als ouder tijd voor jezelf te creëren. Het schijnt dat veel ouders stress en spanning ervaren, doordat ze te weinig tijd voor zichzelf hebben. En natuurlijk speelt dit mee. Maar als je het mij vraagt is het niet de context (in dit geval jonge kinderen, maar kan ook werk, woonplaats of iets anders zijn) die de stress veroorzaakt, maar de manier waarop jij je in de context beweegt.

En nee, dit gaat niet over goed of fout. Het gaat niet over 'eigen schuld, dikke bult'. Het gaat wel over eigenaarschap en de mate van invloed die je hebt. Oefen je die uit op de context is de kans groot dat het probleem van stress zich op een andere manier weer laat zien (en dan denken wij: oh ja nieuwe context, dus is anders en nieuw), terwijl het vanuit dezelfde bron komt. Namelijk: hoe beweeg je je door het leven?

Hallelujah! Is wat ik normaliter voel als een vrouw uitspreekt dat ze niet meer vanuit het hoofd wil bewegen en hard werken, maar juist bij zichzelf wil blijven. Als een vrouw aangeeft vanuit vertrouwen te willen zijn, zodat dingen zich organisch kunnen ontvouwen.

En ik voelde het niet, toen een vrouw dit laatst uitsprak. Dit was niet de eerste keer overigens.

In deze aflevering deel ik met je hoe dit een teken van verlamming kan zijn. Dat je beweegt vanuit dezelfde angst die eerst zorgde voor het harde werken en nu voor een passiviteit. Hoe we onszelf onder de noemer 'dicht bij mezelf willen blijven, zodat dingen vanzelf mogen ontstaan', saboteren door niet in beweging te komen, terwijl dat precies is wat we mogen doen (maar onbewust niet durven)