W Odcinku nr 3 opowiem Wam, dlaczego moim zdaniem gry cyfrowe dzisiaj to już nie niszowa rozrywka, lecz jedno z najważniejszych mediów współczesnej kultury oraz o tym, jak odnajdują się one w świecie sztuki i dlaczego są tam mile widziane.

Będziemy meandrować, zbaczać na manowce, ale mam nadzieję, że ostatecznie będzie to dla Was interesująca podróż.

Uzupełnieniem tej podróży jest wpis na blogu, gdzie można parę rzeczy zobaczyć: https://marta-anna-raczek-karcz.blogspot.com/2026/03/zagrajmy-w-to-razem-sam-czyli-dlaczego.html

Errata (bo zawsze – wiadomo – musi być wpadka, a nawet co najmniej cztery):

1. Aleksander Borszowski (nie Borszczowski) jak mówię w nagraniu.

2. Natasza (nie Natalia) Parzymies.

3. Bohaterka filmu Tàr jest raczej dyrygentką (a mniej kompozytorką, choć na angielskiej wersji Wikipedii opisano ją jako dyrygentkę-kompozytorkę), a utwór, który wykonuje na zakończenie pochodzi z gry cyfrowej, a nie z anime! Więcej na ten temat we wpisie na blogu.

4. Jednak źle czytam nazwisko Billa Violi, poprawię się następnym razem, bo moje przyzwyczajenie nie ma tu nic do rzeczy.