W 8 odcinku Wszędobylskiego Oka Oko po raz ostatni patrzy na 66. Krakowski Festiwal Filmowy, trochę podsumowuje, trochę kręci nosem, a trochę jest mu smutno...

Rozkład jazdy odcinka nr 8:

(0:00) Wstęp – o czym usłyszymy dziś.

(01:38) Generalne tendencje formalne i narracyjne obecne na 66.KFF. 

(10:28) Generalne trendy tematyczne 66.KFF. 

(16:12) Co sądzę o formule funkcjonalnej tegorocznego Festiwalu.

(20:51) Diamentowe mrówki czyli dlaczego Dom mrówek nie zaskarbił sobie ostatecznie mojej sympatii.

(37:38)  A co tu robi 45. Festiwal Młodzi i Film? Errata: Andrzej Urbanowicz.

(42:26) Cisza na planie, czyli gdzie się u licha podziała krytyka filmowa?

(1:01:50) Zakończenie, czyli co z tymi obiecankami?

Jeśli znaleźliście lub znajdziecie jakieś pogłębione teksty dotyczące Festiwalu, dajcie znak w DMkach.

Rozkład jazdy 7 odcinka Wszędobylskiego Oka:

(0:00) Wstęp, czyli o nieostatecznym podsumowaniu

(04:12) Sekcja narzekania, w której niespodziewanie pojawia się Krzysztof Kieślowski

(06:30) Bez powrotu, reż. Clyde Gates, Gabriel Sanson

(09:32) Krótki film o wojnie, reż. Nadim Suleiman

(16:42) Meksyk bez miłosierdzia, reż. Oscar Asan

(20:46) Spiritus Sanctus, reż. Michał Toczek

(25:19) Światło, które pozostaje, reż. Moona Pennanen

(29:10) Igrając z diabłem, reż. Piotr Małecki, Maciej Nabrdalik

(42:46) Sekcja Warto było zobaczyć (mimo nierówności)

(42:57) Jak podbić świat, reż. Tomasz Wolski

(48:02) Jesień 2026, reż. Wojciech Sobczyk

(51:28) Kontrewers, reż. Zuza Banasińska

(59:29) Ostatnia dzika rzeka, reż. Agnieszka Kokowska, Anastazja Dąbrowska

(1:06:35) Nikt nie szczeka, reż. Julia Coldwell Serra

(1:08:14) Sekcja Jedno zdanie

(1:10:40) 4%, reż. Monika Masłoń

(1:11:31) Archiwum rodzinnego końca świata, reż. Jakub Jakubik

(1:14:38) Bez przepisu, reż. Filip Wieczorek

(1:15:48) Cała miłość w moim ciele, reż. Carmen Baltazar

(1:16:36) Drewnojady, reż. Julia Pełka

(1:17:10) Fanatyk, reż. Mateusz Jarmulski

(1:18:43) Faux Bijoux, reż. Jessy Moussallem

(1:20:03) Gniazdo, reż. Jakub Baniak

(1:21:49) Młynki, reż. Katarzyna Kosaja

(1: 22:50) Pokój niemożliwy do zjedzenia, reż. Emilia Ondriasova

(1:24:34) Powinniście tu być, reż. Elia Grappę, Anna-Marija Adomaityte

(1:28:52) Prawie nad morzem czyli parówa, reż. Alicja Jasina

(1:34:55) Rewolucja przeciw śmierci, reż. Joshua Oppenheimer

(1:35:29) Sprawa nr, reż. Patrycja Polkowska

(1:36:31) Trzy filiżanki kawy, reż. Natalia Krawczuk

(1:37:18) Ujęcie - przeciwujęcie, reż. Radu Jude, Adrian Cioflanca

(1:40:08) Odznaka pensjonarska czyli Lato gładkiego asfaltu i Procastrination Yoga

(1:41:39) Najbardziej niedocenione

(1:42:26) Cała miłość w moim ciele, reż Carmen Baltazar

(1:42:42) Córki zmarłego pułkownika, reż. Elizabeth Hobbs

(1:44:12) Normalna planeta, reż. Okiem Barbier, Guilhem Causse, Quentin L’Helgoualc’h

(1:44:54) Nie mam nic do powiedzenia, także o głównym laureacie, czyli zdobywcy Złotego Smoka...

(1:46:15) Sekcja opowiedzmy to jeszcze raz

(1:46:32) Bacewicz x Bomsori, reż. Jakub Piątek

(1:57:57) UWAGA SPOILERY!!! Pieśń o nocy, reż. Oskar Sadowski

(2:08:55) Trakcje, reż. Jakub Krzyszpin

(2:10:08) Niewidziane a nagrodzone

(2:13:22) Nagrodzone, nawet niektóre obstawiane i zawczasu obejrzane

W tym Kocie wyskakującym z filmowego worka podczas 66. KFF dzielę się z Wami moimi osobistymi preferencjami w kwestii filmowych kandydatów do nagród. Jeśli jesteście ciekawi, to poniższy Rozkład Jazdy pozwoli Wam się zorientować, która kategoria kiedy się w nagraniu pojawia:

(0:00) Wstęp.

(06:14) Konkurs polski czyli Złoty lajkonik w kategorii fabuła.

(15:56) Konkurs polski czyli Złoty lajkonik w kategorii dokument krótkometrażowy (Errata: przesadziłam z miliardem, ale 360 milionów to równie olbrzymia armia ludzi).

(25:00) Konkurs polski czyli Złoty lajkonik w kategorii animacja.

(31:15) Konkurs krótkometrażowy – co widziałam a czego nie

(32:00) Konkurs krótkometrażowy czyli Złoty smok w kategorii fabuła.

(37:55) Konkurs międzynarodowy czyli Złoty smok w kategorii dokument.

(43:19) Konkurs międzynarodowy czyli Złoty smok w kategorii animacja.

(49:09) Dwa zdania o konkursie dokumentalnym.

Ten odcinek miał być krótszy, a wyszedł najdłuższy, ale to dlatego, że dotyczy aż 4 pełnometrażowych dokumentów, z których każdy wprowadza na publiczną arenę ważny temat, zatem nie ma się co dziwić, można słuchać na raty, zgodnie z poniższym Rozkładem Jazdy:

(0:00) Wstęp – o perspektywie i zawartości tego odcinka.

(05:20) Bajeczna maszyna czasu, reż. Eliza Capai.

(37:52) Rozwód po irańsku, reż. Kim Longinotto.

(1:06:09) Tam, gdzie wracają bociany, reż. Tamara Kotevska.

(1:27:59) Gdyby gołębie zmieniały się w złoto, reż. Pepa Lubojacki.

(1:38:26) Podsumowanie – o jaką perspektywę chodziło i o czym w Kocie filmowym nr 4.

Najpierw przeprosiny za gargantualne faux-pas, oczywiście Błażej Hrapkowicz (a nie Bartłomiej lub Bartosz…).

A potem Rozkład jazdy:

(0:00) Wstęp, a raczej parę dodatkowych uwag na temat Syntetycznej szczerości.

(07:36) O tym, że lepiej zbytnio nie przeć na szkło, bo to może wprowadzać innych w konfuzję oraz utrudnić im życie festiwalowe.

(15:54) Mała aktualizacja harmonogramu.

(16:45) Oczy, które nie widzą reż. Yann Rehberg.

(27:59) Samotny pies reż. Marta Reis Andrade.

(33:47) Skok kwantowy reż. Simon Meszaros.

(36:22) Murmuracje reż. Xavier Marrades.

(51:08) Wspomnienie okna reż. Amin Pakparavar, Mehraneh Saliman.

(1:02:20) Holofication reż. Michal Kosakowski.

(1:22:55) Rozkład jazdy na kolejnego Kota KFF-owego.

Errata: reżyserem filmu Chopin, Chopin jest oczywiście Michał Kwieciński (a nie Kwiatkowski).

Errata: w sumie Ćmy i ważki jako tytuł jest ok (moją niezbyt zasadną krytykę zrzucam na karb zmęczenia, które mnie po całym dniu dopadło ;-)

Rozkład jazdy:

(0:00) Wstęp – miało nie być wszystko, wszędzie, naraz a jednak jest…

(02:38) Konkurs polski – blok 1 – opis ogólny

(03:10) Mix, reż. Klaudia Szott

(12:05) Kkogdu, reż. Jin Woo

(18:57) Scherzo, reż. Wojciech Wojtkowski

(22:27) Moja kochana torebka, reż. Karolina Fronik

(25:29) Duchy, reż. Karol Ulman

(27:37) Konkurs krótkometrażowy – blok 2: opis ogólny

(29:29) Ćmy i ważki, reż. Adrien Fonda

(32:54) Cała miłość w moim ciele, reż. Carmen Baltazar (tylko o połowie filmu)

(34:39) Kairskie ulice, reż.  Abdellah Taia

(41:40) Merrimundi, reż. Niles Atallah

(44:01) Retrospektywa Laureatki Smoka Smoków Kim Longinotto (której nazwisko nadal jest dla mnie zagadką)

(46:04) Dziewczyny z marzeń, 1994

(57:18) Chłopaki z Shinjuku, 1995

(1:04:40) Konkurs dokumentalny – blok 10 i trochę pochwał dla Organizatorek oraz zachęta do zobaczenia, co w festiwalowej trawie – oprócz filmów – piszczy

(1:07:34) Syntetyczna szczerość reż. Marc Isaacs

EDIT: Uzupełniając ważną kwestię. Galeria Arsenał w Białymstoku pokazała na przełomie 2024 i 2025 roku projekt Kentridge'a I Am Not Me, the Horse Is Not Main. Jego filmy były też pokazywane w Polsce podczas festiwali filmowych. Ale w podcaście mówię o dużej przekrojowej wystawie w dużej polskiej instytucji sztuki, której póki co artysta się nie doczekał, choć Stach Szabłowski zaczyna swój tekst o jego pokazie w Białymstoku od słów: "Za każdym razem, kiedy zdarza mi się wejść w jedną z filmowych instalacji Williama Kentridge’a, czuję, że to jeden z największych współcześnie żyjących artystów. Potem, już na chłodno, myślę, że mówienie o wielkości to przesada – ale niewielka". [Mint Magazine 30.01.2025] 

Rozkład jazdy tego Kota:

(0:00) Wstęp, czyli kim jest William Kentridge i skąd się wywodzi.
(13:47) Tematyka dzieł Kentridge'a i jego postawa wobec twórczości.
(16:27) Generalne uwagi o kształcie praskiej wystawy.
(17:47) Od grafiki (a konkretnie monotypii) do wieloodcinkowego animowanego fresku o apartheidzie.
(37:11) Film, który ze mną został...
(38:54) O przeskoku z grafiki do teatru, albo raczej graficzno-animacyjnej immersyjnej instalacji oraz o niemieckim ekspresjonizmie.
(44:49) The Great Yes, The Great No - czyli o pewnym rejsie z Marsylii na Martynikę.
(53:14) Kentridge o Kafce.
(56:41) O pytaniach i Trockim.
(1:00:10) Kolofon wystawy.
(1:03:10) Pożegnanie i uzupełnienie informacji o 66. KFF.

W tym Kocie z worka, który jest zasadniczo zapowiedzią nowego subformatu z rodziny kotowatych poświęconego wyłącznie kinu, w tym przypadku krótkometrażowemu, dokumentalnemu oraz animacji, dowiecie się, kiedy i o czym opowiem Wam przez najbliższe dwa tygodnie.

(0:00) Wstęp – a w nim fragment dźwiękowy reklamy 66. KFF i szybki rozkład jazdy na następne dwa tygodnie, a także drobne przeprosiny z powodu przesunięć.

(10:12) 31 maja – dokładny rozkład jazdy, czyli o których filmach opowiem w pierwszym Kocie z filmowego worka.

(15:49) 1 czerwca – omówienie, co Was czeka w drugim Kocie z filmowego worka.

(18:39) 3 czerwca – opis planowanej zawartości potężnego Kota z filmowego worka nr 3.

(21:59) 5 czerwca – wyliczenie tego, czego możecie spodziewać się po północy, czyli ostatni Kot z filmowego worka emitowany w trakcie trwania festiwalu i noszący nr 5.

(23:33) 5 czerwca – co zawierać będzie pierwszy opublikowany w tym dniu (prawdopodobnie przed południem) Kot z filmowego worka, który chronologicznie będzie nosił nr 4.

(25:35) I co jeszcze, albo czemu nie będę obstawiać i kiedy będę podsumowywać 66. KKF.

Pełny program Festiwalu dostępny TU.

I tak, wiem, że film Jana P. Matuszyńskiego nosi tytuł Mingun, ale moje myśli poszybowały do zupełnie innych japońskich konotacji czyli do Toshiro Mifune – wybitnego aktora i producenta z Kraju Kwitnącej Wiśni.

Link do wpisu na blogu, gdzie znajdziecie zdjęcia i linki jest TU.

Oraz czasóweczka, bo odcinek długaśny:

(0:00) Mam jedną długą rękę, czyli wkładamy Buty, oglądamy Ropaci i robimy wstęp do praskiej wycieczki.

(15:20) Dobrostan po czesku czyli co i gdzie zjeść oraz czym się przemieszczać

(41:40) 22 na 10 czyli jak nie zwariować w gąszczu administracyjnych podziałów Pragi (szybka przebieżka po Pradze 1, Pradze 2, Pradze 3 i Pradze 4).

(48:26) Praga 5, Praga 7 i Praga 8 czyli gdzie pojechać, żeby uciec od turystycznego centrum, a nadal ciekawie spędzić czas.

(56:53) Smichov czyli Mozart, romantyczny park angielski i lekcja warzenia piwa.

(1:07:14) Gdzie po sztukę poza miejscami oczywistymi: Dom Kamiennego Dzwonu, Rudolfinum i Obecni Dům oraz mały powrót do DOXy.

(1:13:14) Oczy szeroko otwarte na rzeźbę czyli gdzie nie spojrzysz w Pradze to zobaczysz kawałek sztuki współczesnej.

(1:20:00) George Eliot jedzie do Pragi po raz pierwszy i jest chora.

(1:33:35) Długie dzieje budowy katedry Świętego Wita.

(1:44:55) Niezwykłe opowiadanie George Eliot pt. The Lifted Veil z 1859 roku.

(1:53:27) Jan Nepomucen czyli kluczowy praski święty.

(1:59:41) George Eliot wraca do Pragi po kilkunastu latach, ale w zasadzie niewiele to zmienia.

(2:01:39) Złota uliczka albo  Nový Svět czyli gdzie naprawdę działa się magia.

(2:15:35) Kiedy jechać do Pragi czyli ubaw z powodu topienia, palenia i wyrzucania przez okno.

(2:27:53) Swingująca Praga czyli gdzie po jazz.

(2:30:25) Praskie marionetki jako część Światowego Dziedzictwa UNESCO.

(2:36:25) Do Pragi najlepiej Leo Expressem.

(2:37:53) Zapowiedź Kota z worka nr 6.

(2:39:39) Zapowiedź nowego formatu, który do posłuchania już w lipcu.

(2:41:20) Informacja o drobnym przesunięciu kolejnego odcinka i KKFie.

To będzie Kot wraz z którym z worka wyciągniemy moje najwcześniejsze i wciąż rezonujące fascynacje muzyczne. A do przemyśleń skłonił mnie koncert Erica Claptona, który 29.04.2026 odbył się w krakowskiej Tauron Arenie.

(00:00) Wstęp, czyli o co chodzi z Emmą Thompson i Joni Mitchell

(01:13) Kto nauczył mnie słuchania muzyki i jaki związek ma z tym Eric Clapton, Nick Cave i Joni Mitchell.

(10:14) O kim tak naprawdę chcę Wam opowiedzieć

(15:05) O lawinie, którą uruchomiło In Dreams i co z tego wyniknęło oraz o supergrupie Traveling Wilburys.

(25:36) O tym, jak najpierw było słabo, czyli o płytach pewnego muzyka, z których lubię tylko pojedyncze utwory, np. ten o głupcu, któremu się zdaje, że to już finito.

(33:31) TA płyta, czyli o tym jak ktoś gwałtownie wyciągnął mi dywanik spod nóg, a potem opowiedział o świecie, który wtedy dopiero czaił się za rogiem, a w którym dzisiaj wszyscy musimy żyć.

(44:06) A potem już w sumie było znowu tak sobie…

(48:37) Zakończenie, czyli dlaczego Emma Thompson moim zdaniem ma rację.