Onlarca yıl kısacık gelirken zamanın içinde açılabilen solucan delikleri ile sonsuz gibi hissedilebilen bölümler de vardır. Zihnimizin yapısı gereği formu, ışığın illüzyonu ile algıladıkça mekan ile birlikte akan süreyi de sınırlı bir düzen içinde anlama inancına sahipliğimiz artmıştır. Oysa zaman fizik bilimine göre de, bağımsız hislerimize göre de izafidir. Gelişmişlik düzeyimiz arttıkça zamanı algılama ve kullanabilme yeteneğimiz de artar. Beden ile irtibat ile başlayıp, nefesle bağlantı, hayat aynasın da kendini fark ediş, birliği okuyuş, Kendinle ve derin katmanlarla bağlantı ve yükseliş diye devam eder. Mekana ve eşyaya tutundukça zamana tutunma bağlanma ve zamanın köleliği artarken, bırakana ise kana kana akılır. Geçmiş ve gelecek düz çizgisi inancını bir kalıp olarak tapınanlar için, inandıkları gerçeğe dönüşür ve parmaklıkları zaman olan bir hapishanenin içine sıkışılır. Buradan özgürlük, zaman ile itilmesi bırakıp An kapısından içeriye giriş ile mümkündür. kapı içerden ve içeri doğru açılır. Kainat her türlü yardıma her an hazırken, bu adım sadece bizim tarafımızdan gönüllü bir şekilde atılabilir. Yüreğini Ona teslim edebilen için perdeler kalkar. Hayat denilen çoktan yaşanmış bitmiş, Olmuşun seyri içinde şahitlik başlamıştır. O an An demek Yaradan demek oluverir.