Hepsini gördüm ayrı ayrı,

Kuşların zamanı, tunç rengindedir.

Tanrılardır taşın zamanı,

Denizin zamanı, ölür dirilir.

Göğü tanıyamadım, yok ki,

Sahipsiz zamanlarla doldurmuşlar,

Ama ordan iner

O eski Ölümsüz sevdaların zamanı kar

Ve havlamayan dev köpekleriyle

İnsanın zamanı... Olmayan

Ama hayalet bir yasemin gibi kokan,

Toprağımız eşelendikçe.

"Çok eskiden yaşadım bu ânı ben"

Dersiniz şaşkınlık içinde.

İlk girdiğiniz bir ev,

bir merdiven

Birden güneş vuran pencere,

Ve tam sırasında tren düdüğü...

İşte böyle gelmişti

siz dünyada Değilken bir gün öğle üstü

Bu renklerle, bu sesler bir araya.

Yaşamak anımsamak mıdır yoksa?

Sanmam, biz de bir sestik belki Birileri için

Eskisi gibi yaşıyorum

Gezerek, düşünerek.

Yalnız, biletsiz biniyorum vapura, trene

Pazarlıksız alış-veriş ediyorum.

Geceleri evimdeyim, rahatım yerinde

(Bir de sıkılınca pencereyi açabilsem)

Ah...

başımı kaşımak, çiçek

El sıkmak istiyorum arada bir..