Zwierzę liturgiczne

Jak wyglądały kościoły, w których odprawiał Mszę św. Piotr? A te, w których spotykali się chrześcijanie w II i III wieku? I jak to się stało, że w IV wieku chrześcijanie uznali, że najlepszym modelem dla ich zgromadzeń liturgicznych będzie… coś jakby ówczesna galeria handlowa?

Jak wygląda przygotowanie do ślubu? I czy jest trudniejsze, gdy nasz partner jest obcokrajowcem? A w ogóle kto jeszcze wierzy, że małżeństwo (lub życie zakonne) będzie „aż do śmierci”? Z tymi pytaniami mierzymy się w rozmowie ze współtwórczynią naszego podcastu, Lidką (od niedawna panią Majda-de Castro).

Dziś ostatni letni odcinek i ostatnie dwa tony gregoriańskie: miksolidyjski i hipomiksolidyjski. Dzięki naszej muzycznej opowieści poznasz melodię najstarszej modlitwy do Matki Bożej, wykonywanej właśnie na ton VII, oraz na nowo odkryjesz hymn do Ducha Świętego „Veni Creator Spiritus”, śpiewany na ton VIII.

Dziś odkrywamy piąty ton oraz szósty ton gregoriański. Dowiesz się, dlaczego piąty modus jest idealny do języka polskiego i jak brzmi słynne „Adoro Te devote” św. Tomasza z Akwinu. Poznasz też szósty ton (hipolidyjski) i jego związek z „Ave Verum”. Odkryj z nami piękno tradycji Kościoła, od radosnych melodii wielkanocnych po uroczyste introity.

Zastanawialiście się kiedyś, jaki ton gregoriański śpiewamy podczas każdej adoracji, wykonując hymn „Przed tak wielkim Sakramentem”? Dzisiaj usłyszycie o dwóch kolejnych tonach, III i IV, a także o tym, jak te same tony psalmowe ewoluowały w różnych tradycjach.

W wakacje „Zwierzę liturgiczne”... śpiewa! W opowieści o muzyce kościelnej dziś wyjaśniamy, czym jest dominanta i finalis, a także czym różnią się tony autentyczne od plagalnych. Posłuchajcie pięknego dominikańskiego Salve Regina, poznajcie wyjątkowe czeskie roraty oraz radosne, choć pełne powagi Christus Resurgens. I ważne pytanie: czy śpiew gregoriański można śpiewać po polsku?

Dwunasty, zamykający serię odcinek poświęcamy postaciom, które rzadko trafiają do podręczników historii ruchu liturgicznego - kobietom. Punktem wyjścia jest książka Catherine Harmon "There Were Also Many Women There", opisująca udział świeckich kobiet i zakonnic w odnowie liturgicznej w Europie i Stanach Zjednoczonych na przełomie XIX i XX wieku.

Dlaczego tak rzadko liturgia, teologia i osobista pobożność spotykają się w jednym miejscu? Dziś razem z prawosławnym teologiem Alexandrem Schmemannem poszukamy remedium na ten bolesny rozwód. Zobaczymy też, jak liturgia jest miejscem objawienia tajemnicy Królestwa i co to znaczy być „homo adorans”.

W dzisiejszym odcinku opuszczamy rzymskie mury, by przyjrzeć się fascynującemu światu anglikanizmu. Naszym przewodnikiem jest Dom Gregory Dix – anglikański benedyktyn, który w swoich pracach przekonuje, że chrześcijańskiej liturgii najistotniejsza nie jest tyle treść modlitw czy to, co „czujemy”, ale struktura i czynność - to, że jako wspólnota coś RAZEM ROBIMY w odpowiedzi na Chrystusowe „To czyńcie”.

Poznaj biskupa Wacława Świerzawskiego, pioniera polskiej odnowy liturgicznej i... założyciela zgromadzenia zakonnego, do którego należy s. Tereza! Dowiedz się, jak lepiej rozumieć anamnezę - „dynamiczną pamiątkę Pana” - oraz jak wdrażana była reforma soborowa w słynnym krakowskim kościele św. Marka. I co może znaczyć patrzenie na liturgię jak przez szczelinę wprost w serce tajemnicy paschalnej?