5 Minutes Good Time

จากเหตุวินาศกรรม 11 กันยายน 2001 หรือ 9/11 เชื่อว่าหลายคนคงจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับความทรงจำที่แจ่มชัดในเหตุการณ์สำคัญ แต่คุณจะมั่นใจได้อย่างไรว่าความทรงจำนั้นถูกต้องแม่นยำ ลองมาฟังและเปรียบเทียบกับตัวอย่างความทรงจำแบบแฟรชกัน

จากเหตุการณ์โค้ชบีบคอใน EP. ก่อนหน้า จะเห็นได้ว่าความทรงจำของผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์แต่ละคนมีผลกับการบอกเล่าที่ต่างกัน โดยความทรงจำจะถูกแต่งเติมและบิดเบือนให้สอดคล้องกับสิ่งที่พวกเขาคาดว่าจะเกิดขึ้นแทนที่จะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง แต่หากเหตุการณ์เกี่ยวกับความทรงจำนั้นเพิ่งเกิดล่ะ คนที่อยู่ในเหตุการณ์จะยังจำได้ดีอยู่หรือไม่ ถ้าไม่ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ไปติดตามกัน

คนจำนวนมากมักเชื่อว่าสมองของเราสามารถเก็บความทรงจำเกี่ยวกับประสบการณ์ที่เจอไว้ได้อย่างแม่นยำ ซึ่งในความเป็นจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น (Illusion of Memory) แต่จะด้วยเหตุผลอะไรนั้น ลองไปฟังสถานการณ์ของบ๊อบบี้ ไนท์ โค้ชกีฬาบาสเกตบอล ที่ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม และถูกไล่ออกจากพฤติกรรมหัวร้อนกันก่อน

การที่โครงสร้างของสมองไม่สามารถเอื้อต่อการรับรู้ทุกสิ่งรอบตัวได้ ทำให้คนจำนวนมากเกิดภาวะมองไม่เห็นจากการไม่สนใจ และมักมีความเชื่อแบบผิดๆ เกี่ยวกับความสนใจนั้น เช่น การที่มั่นใจว่าตัวเองสามารถคุยโทรศัพท์ขณะขับรถได้ ตราบเท่าที่ยังไม่เคยประสบอุบัติเหตุ ซึ่งถือเป็นเรื่องอันตรายมาก ดังนั้นเราจึงต้องหาวิธีจัดการความเชื่อเกี่ยวกับความสนใจที่มีอยู่อย่างจำกัดนี้โดยเร็ว แต่จะทำอย่างไร ต้องไปติดตามกัน

จากข้อสมมติฐาน ทำไมผู้ขับรถยนต์ที่เคยขี่รถจักรยานยนต์จึงสามารถลดผลกระทบของภาวะมองไม่เห็น (เพราะไม่สนใจ) ได้มากกว่าผู้ที่ไม่เคยขี่รถจักรยานยนต์มาก่อน และเหตุใดภาวะมองไม่เห็นลักษณะนี้ จึงขัดแย้งกับสัญชาตญาณมนุษย์ มาติดตามกัน

จากการทดลองทางสังคม โดยให้ โจชัว เบลล์ นักไวโอลินชื่อดังระดับโลกมาเปิดการแสดงให้ฟังกันฟรีๆ ที่สถานีรถไฟใต้ดินในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ซึ่งตลอดระยะเวลาที่เขาแสดงมีผู้คนเดินผ่านเป็นพัน แต่มีเพียง 7 คนเท่านั้นที่หยุดฟัง เหตุเป็นเพราะอะไร ต้องมาติดตามกัน

คนมักเชื่อว่า ขณะขับรถ ตราบใดที่สายตายังคงจับจ้องอยู่บนถนน มือยังคงอยู่ที่พวงมาลัย พวกเขาจะเห็นและตอบสนองต่อเหตุการณ์ทุกรูปแบบที่อาจจะเกิดขึ้นได้อย่างเหมาะสม แต่ไม่ใช่สำหรับการคุยโทรศัพท์ไปด้วย เพราะจากงานการศึกษาชี้ว่า ผู้คนมีข้อจำกัดในการให้ความสนใจ จึงมีแนวโน้มที่จะเห็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายลดลง ซึ่งมีผลต่อการเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายขึ้น

การใช้เวลามองโลกตรงหน้ามากขึ้น บางครั้งก็อาจไปลดความสามารถในการมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงนั้นไปโดยปริยาย เนื่องจากความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับเรื่องของความสนใจ โดยเฉพาะเรื่องของอุบัติเหตุ ที่ถึงแม้หลายๆ เหตุการณ์จะไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีโอกาสเกิด เพียงแค่มันเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเรา

บ่อยครั้งผู้เชี่ยวชาญก็ต้องเผชิญกับข้อจำกัดของความสนใจไม่แตกต่างจากคนทั่วไป เนื่องจากพวกเขาเชี่ยวชาญเรื่องของการคาดหมายด้วยความแม่นยำ ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องของการทุ่มเทความสนใจ พวกเขาได้รับการฝึกฝน และสั่งสมประสบการณ์ด้วยการมองหาสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นบ่อย มากกว่าสิ่งผิดปกติที่นานๆ จะเกิดขึ้นครั้ง