Adaptacja powieści Mario Puzo „Ojciec Chrzestny” miała premierę w 1972 roku. 52 lata temu. Ponad pół wieku. Nadal jednak jest arcydziełem. Pod każdym względem. Adaptacyjnym także. Scenariusz do filmu pisał Mario Puzo i reżyser Francis Ford Copolla. Co zabawne, Copolla początkowo wcale nie był zachwycony książką Puzo. Uważał, że to literatura klasy B. Dopiero później dostrzegł w niej zalążek greckiej tragedii – opowieść o wspaniałym królu i jego trzech synach, z których każdy odziedziczył jedną z trzech najlepszych cech ojca. Copolla rozpisywał scenariusz będąc jak najwierniejszy powieści Puzo. Pisanie tego scenariusza miało się zresztą okazać jedną z najmniej newralgicznych etapów pracy nad ekranizacją tej powieści. Bo o tym, jak powstawał film „Ojciec chrzestny” można by nakręcić osobny film. Zresztą powstał o tym cały świetny serial „The Offer”. I można o tym opowiadać godzinami. Ten odcinek trwa jedynie 58 minut. Posłuchajcie, a docenicie własne spokojne życie.  

Bibliografia:

• Mario Puzo „Ojciec Chrzestny”
• Mark Seal „Zostaw broń, weź cannoli. Kulisy powstawania filmu 'Ojciec chrzestny'”
• Ścieżka dźwiękowa filmu
• Muzyka z filmu „Ojciec chrzestny”
• Wręczenie Oscarów w 1973 roku: https://www.youtube.com/watch?v=M3GhqH7QmcA
• Materiał o powstaniu „Ojca Chrzestnego: ze strony CBS Morning: https://www.youtube.com/watch?v=CCO7LxuH-cA
• Informacja o Mario Puzo ze strony Brain Juice: https://www.youtube.com/@BrainJuice.

Olive to ja!
Odcinek poświęcony jest powieści Elizabeth Strout „Olive Kitteridge” i serialowi, który powstał na jej podstawie. A wszystko dzięki wspaniałej aktorce Frances McDormand, która zupełnie przypadkiem trafiła na tę książkę i tak się nią zachwyciła, że zaczęła ją kupować wszystkim przyjaciołom w prezencie mówiąc: „Musicie to przeczytać, po prostu musicie”. I w końcu jedna z przyjaciółek powiedziała jej: „Frances, ty musisz zagrać tę Olive, bo ona jest taka jak ty!”. McDormand uznała to za niedorzeczne. Uważała, że jest aktorką, a nie producentką i to nie jej rola, żeby wyszukiwać tematy. Na szczęście wkrótce Strout dostała za powieść nagrodę Pulitzera i McDormand stwierdziła, że musi iść za ciosem. O tym, jak wybrała scenarzystkę i ile to wszystko trwało, to już posłuchajcie sami. I tak Wam zazdroszczę, jeśli jeszcze do tej pory nie przeczytaliście książki, albo nie obejrzeliście serialu.
Czeka Was prawdziwa uczta!

Czas na adaptację podwójną. Film „Zgaga” jest adaptacją powieści pod tym samym tytułem. A powieść jest adaptacją życia Nory Ephron, felietonistki, pisarki, scenarzystki i reżyserki. Twórczyni takich hitów jak choćby „Kiedy Harry poznał Sally” czy „Masz wiadomość” debiutowała „Zgagą”, która wcale nie jest romantyczną historią miłosną, ale raczej opowieścią o burzliwym rozstaniu i małżeńskiej niewierności. Podczas, gdy romantyczne historie zazwyczaj kończą się ślubem, tak, ta opowieść rozpoczyna się po ślubie, a więc w momencie, kiedy po miłosnych uniesieniach przychodzi czas na codzienne życie. I ta codzienność zachwyca Rachel Samsted. Jej małżeństwo wydaje się idealne. Na świat przychodzi pierwszy synek. I kiedy Rachel jest w siódmym miesiącu ciąży z drugim dzieckiem, na jaw wychodzi, że jej mąż Mark ma romans. Rachel odchodzi od niego na kilka dni. A później wraca i stara się odbudować ich małżeństwo. Ale do tego trzeba dwojga. A Mark jest wierny, ale kochance. Nie żonie. Norze Ephron udało się opisać tę bolesną dla niej historię w zabawny, słodko – gorzki sposób. I zrobiła to inaczej w powieści, i inaczej w scenariuszu. Film wspaniale wyreżyserował Mike Nichols. A główne role zagrali Meryl Streep i Jack Nicholson. To wielka frajda czytać książkę Nory, później oglądać film na podstawie jej scenariusza, a w końcu porównywać jedno i drugie. Posłuchajcie!

W nagraniu wykorzystano następujące fragmenty dźwiękowe: 

1. Piosenka Carly Simon “Coming around again” ze ścieżki dźwiękowej filmu.
2. Fragmenty filmu „Zgaga”
3. Fragmenty zwiastuna filmu „Zgaga”
4. Fragment Nora Ephron Interview ze strony Life Stories/YouTube
5. Fragment z  Nora Ephron on Crazy Salad ze strony Blank on Blank/YouTube
6. ragment z The very best of Nora Ephron ze strony Best Of Humans/YouTube
7. Fragment z Nora Ephron: Wit and Wisdom from Writer, Director ze strony ABC News

Ośmioodcinkowy serial „Uznany za niewinnego” miał premierę w lipcu i już od pierwszego odcinka cieszył się ogromną popularnością. Serial jest adaptacją powieści Scotta Turowa pod tym samym tytułem, która ukazała się na amerykańskim rynku w 1987 roku, a więc 37 lat temu! Doczekała się już filmowej adaptacji. W 1990 roku na podstawie książki postał film fabularny w reżyserii Alana J. Pakuly. Dlaczego więc kolejna, tym razem telewizyjna adaptacja właśnie teraz? Po tylu latach? Żeby coś mogło się wydarzyć, musi znaleźć się przynajmniej jedna osoba, która uzna to za świetny pomysł i będzie umiała wprowadzić go w życie. W tym przypadku tą osobą jest David E. Kelly, scenarzysta i producent znany z takich produkcji jak „Ally Mcbeal”, „Orły z Bostonu”, czy „Wielkie kłamstewka”. To on stwierdził, że historia Rusty’ego Sabicha, zastępcy prokuratora okręgowego oskarżonego o morderstwo, jest rozpisana w tak mistrzowski sposób, że musi, po prostu musi przenieść ją na ekran.  I udało się! Czy dobrze? Tutaj zdania są podzielone. To jednak świetny pretekst do tego, aby przyjrzeć się temu, co w serialu pokrywa się z treścią powieści, a co nie! Oj, jest o czym opowiadać. Posłuchajcie!  

W nagraniu wykorzystano następujące fragmenty dźwiękowe:

• Preasumed Innocent – Official Trailer
• Fragment wywiadu Scotta Turow z Teresą Miller z programu „Writing out-Loud”
• Fragmentu wywiadu z Davidem E.Kelly ze strony Collider Interview
• Fragmenty utworów ze ścieżki dźwiękowej serialu „Uznany za niewinnego”:
• The Metters „Hand Clapping song”, The Blessed Madonna “Marea”, Patsy Cline “Crazy”, Interpol “Obstacle 1”, Tonny Bennett “The good life”, Unions “Sex and Candy”, Roxy Music “Love is a drug”, Lenny Welch “You don’t know me”    

Pierwszy odcinek podcastu "Adaptacja to kreacja" poświęcony jest „Śniadaniu u Tiffany’ego”. Doświadczeni producenci z Hollywood uważali, że powieści Trumana Capote nie da się przełożyć na ekran. Dwóch początkujących w branży producentów było jednak innego zdania, bo w tej krótkiej historii dostrzegli potencjał na komedię romantyczną. Nie powiedzieli jednak o tym pisarzowi. Podpisując z nim umowę na adaptację zapewniali, że będą jak najwierniejsi w przenoszeniu jego powieści na ekran. Dlaczego więc scenariusz filmu tak bardzo różni się od książki? Kto uparł się, żeby główną rolę zagrała Audrey Hepburn i przede wszystkim co na to wszystko Truman Capote? Posłuchajcie!

Bibliografia:
Truman Capote „Śniadanie u Tiffany’ego”
Sam Wasson „Piąta Aleja, piąta rano”
Lawrence Grobel „Truman Capote. Rozmowy”

Wykorzystane fragmenty następujących utworów muzycznych:
Soundtrack from „Breakfast at Tiffany”:
„Moon River”
„Holly”