1.

son treni de kalktı gecenin

ayrılık vurdu bizi içimizden

ve ben vakitleri kaçırdım adamakıllı

sevdayı baldıran eyledim kendime.

acıyla dolu sessiz bir depremi yaşadım

yıkılan düşlerimde çürüyen yanlarım vardı

yitik ülkenin dağınık coğrafyasında

kanlı bir yürek ve bitkin bir yüz çoğalır.

terkedildim, kıyıya vuran son dalganın vicdanına.

söyle, şimdi nasıl ağlayacağım günbatımları

bir bir ağlamayı öğret bana

kuyulara kapanmış yusuf gibiyim

sarsıla sarsıla ağlamak istiyorum.

2.

nedendir dalgalar çok uzaklara vurdu bizi

payımıza düşen hep ayrılık oldu.

dedim ya, bir gün ağlarken bulacaksın beni

belki de bir trenin köşesinde yapayalnız

kent ardımsıra koşup gelirken, sen

umutsuzca yağmurlara terkedilip gideceksin.

3.

kuşlar konar günahkar saçlarıma

omuzlarıma düşerken ağlamaklı ezgiler söylerler.

istesem de yaşamdan kaçamam ben

kentin tüm bulvarları üstüme yıkılır.

avucumun içinde bir dizi güvercin düşlerim

uçuverdiler hepsi sen gidince birden.

mümkünü yoktu bu duyguyu bastırmanın

bil ki gurbet demek gözlerin demekti.

4.

bir sevdaya kurban edilen

sevdama dair bu son şiirdir.

Ahmet Veske

Beyan Yayınları