Şiir

“insan anladığı ve anlaşıldığı insanla çiçek açar”

●

Kalbimizin denizleri yine bir gecenin sonuna dalgalarını getirdi.

Ayaklarımız karaya basmadan bir saray düşlüyoruz o küçücük sinemizde.

Gümüşten pencereler, ipekli yollarıyla. Yaklaştıkça darmadağın oluyordu saraylar.

Gözlerimizden sayısızca kaçan ayrıntının bir lahzasında hiç göremeyeceğimiz bir sultan gelip ıslah ediyordu eline tutuşturulan sarayı. 

Ürkek bulutlar cesur damlalar bırakıyor üstümüze.

Sanki konacağı omuzu evvelden biliyormuşcasına.

Sonra razı olmuyor o yağmur damlacıkları düştüğü omuza.

Biz onu nimet sayıyoruz, kurutmuyoruz ıslandığımızı ispatlamak için.

Razı olmamış bir yağmur damlasını taşımak fark etmiyordu hikayemizi ertelemeye.

Sadra şifa yapıp, ruhlarımızı durulamakla meşgulüz çünkü.

Bir gün damlayacak o razı olunmuş bir yağmur damlası sükûnet içindeki hayatımıza.

Furkan Özdemir

●●●

Şair: Nurullah Genç

Yorum: Furkan Özdemir (ins: @hisseyab)

Müzik: Paola

Fotoğraf: Chris Henry

"Aynı saatte

 Aynı şiirde

 Aynı satırda

 Yıldızlar eşliğinde buluşalım."

Bak kirpiğinin şu teli rüzgârda diğerine karışmış. Kavuşmuşlar birbirlerine.

Abdurrahim Karakoç'un Sen ve Ben şiiri,

hayırlı vakitler.

Şair: #AbdurrahimKarakoç

Yorum: #FurkanÖzdemir (https://www.instagram.com/hisseyab/)

Müzik: Diriliş Ertuğrul - Ceylan

Fotoğraf: Olga Pogodina

İnsanlar anlaşıldı.

●

Ümitvâr olunuz...

Şair: İbrahim Tenekeci

"Eylül toparlandı gitti işte

Bakmayın acıklı şiirler okuduğumuza, siz hep umutlu olun. Müjdelerimizi ellerinden tutup kırlarda koşturacağız.

●

Mutsuzluktan söz etmek istiyorum

Biz giz dolu bir şey yaşadık

En başta mutsuzluk elbet

Yazık sevgime diyor birisi

Tavrım bir şeyi bulup coşmaktır

Eylül toparlandı gitti işte

"Ve hiç bilmedin ellerimin soğuğunu. Eylül'dü." - Zafer Akkaş

Bilmem ki nemsin...

Yeri doldurulamayan bir kale inşa ediyorum sanırım içimde. Tarihte yapılan kaleler yıkılıp gitti de bu beyhûde kaleyi yıkamadım gönül kafesimde. Kapıların ardında beklerken hangi sancının miadını dinliyorum ki gözlerim böyle alev ırmağı. Hani bakamazsın o kapının ardından ve gidemezsin de. Nasıl bir dilemma... Düşünüyorum o halde varım diyorsun ya Decartes bir şeyi unutuyorsun; düşünebiliyorsan zaten varsın ancak ben düşündüğüm hâlde yokum bunu bilmiyor kimseler. Bazı şeyleri yaşayabilseydim çok farklı olacaktı. Nereye dönsem Rabbim beni biliyor bu ferahlıktır içimi ılıtan. Güz sancılarını duymuştum, güz sancılarını ölümün arifesine benzetirdim. Cânânını kaybettikten sonra doğan evladının sevincini yaşayamamış bir baba kırıklığı.

Şair: Yavuz Bülent Bâkiler

kopartılmış yapraklarımdan ibaretti hüzün

İsmet Özel, Yaşamak Umrumdadır.

●

Duman yükseliyor yalnızlık köşemden

Çektim elimi gecenin eteğinden

Duvarlardaki desenler bozuldu

Ayak bastığımdan beri buraya

Karanlık çekiliyor çatılardan

Şair: Sohrap Sepehri

Gözleriniz madam! Gözlerinize bakıyorum da; Sanki bir yangın yeri! Yüzünüz talan edilmiş bir imparatorluktan kalmış gibi!.. Bir şair oturmuş o iki kaşın arasına, Tüten dumana ve akan kana bakmaksızın! Aldırmaksızın (patlayan) bombalara, şiir söylüyor gibi…  Aslında aşktır en çetin meydan muharebesi. Siz koşuştururken lise bahçelerinde, Dilinizde Goethe’den yarım yamalak ezberlenmiş iki dize, Ve deri ceketinize yaslanmış yürürken yağmurda, Bir şairdim ben; kalbini büyüten dumanlı odalarda!.. Benim kalbim dumanlı odalarda büyüdü madam, yalan yok! Yalan asla olmayacak; çünkü ‘aşk’ üstümüze serpiştirip kaçan o yağmur, Bir gün sizi de ıslatacak!.. Bir gün siz de hüzünle bakacaksınız kalbimin içine, Orada yenilenmiş (yenilmiş) bir şarklıyı göreceksiniz!.. Biz şarklılar, yani Allah’a inananlar, oruç tutanlar, Ve asla konuşamayacakları kızlara aşklananlar; Hep yenildik! Farklı mağlubiyetlerden kurtuldu (kuruldu) tarihimiz!.. -Diyorum ki… Vaktin varsa bu akşam… Bizim yüzümüz kızarır madam, Söylemeyiz! Biz uzaktan sevmelerde birinciyiz. Genç kızlara başımızı çevirip bir bakmayız, Bir bakarsak, usulca elimizden kayarak; parçalanır kristal gençliğimiz!.. Biz kristal gençleriz madam, Kolayca tuz buz oluruz! -‘Eve gitsem daha iyi’… -İyi de benim o darmadağın halimi bırakıp nereye… Her gece saatlerce alıştırma yapıp da, Bir tek veda (sevda) sözü fısıldayamamanın sıkıntısını… Aşksızlıktan solan bu cismi terk edip nereye gidiyorsun(uz) madam? Merdivenlerde peşinizden koşup da, İsminizi haykıramamayı… Size bakarken; derin bir acıyla kıvrandığımı fark etmeden, nereye ha? Sophie, Rosemary, Ayşegül. Onun için üç isim seçmişti. Yukarıdaki satırlara baktı, Ve “-Ben bunun âlâsını lise yıllarında yazdıydım” diyerek iç geçirdi. Fakat nâlet olası o duygu yakasına yapıştığına göre, Bir kez daha aynı sözcükleri kullanarak; Bir öykü yazmalıydı! Onun için üç isim seçmişti, Kendisi için üç ölüm!.. Bir gün yağmur yağsa, Sırılsıklam o yağmurda ıslanacak, Ve elinde sımsıkı tutuğu bir karanfille, Gözyaşları saçlarından sızan yağmura karışacak (karışarak), Onun kapısı önünde duracaktı… Onun kapısı önünde duracak, Ve asla (zili) çalmayacaktı! O kapının önünde saatlerce ağlayacaktı. O sırada fonda ‘’In your green eyes‘’ çalacaktı!.. -Sophie! Sophie! Heyhat, Sophie gidiyordu!.. Mağrur bir prenses gibi şairin kalbinden sürgün edilmişti. Sanki hilafet ilga ediliyordu! Saltanat sefalete mahkum edilmişti!.. Tarih yeniden yazılıyordu… -Sen benim sürgünümsün Sophie! Benim ülkem dağlık ve karanlıktır. Dağların arasından bana bir yol vardır!.. O yolu yürümek zordur! Sanki bir nüfus sayımı günü!.. Sokaklar boşalmıştı (boşaltılmış). Pardesülü bir adam, sırtını asırlık ağaca vermiş, Geniş bir alanın kenarında mızıka üflüyor. Zaman zaman gözlerini uzak bir noktaya sabitleştirerek; Kendisine bir soru soruyor. Doğru cevabı bulmak için uzun uzun düşünüyor, Ve gözleri ışıldayarak cevabını mırıldanıyor; Bir gün o da gözlerindeki bu ışıltıyı fark eder Ve elini kalbine değdirdiğinde içinde deveran eden; O yoksulun aşkını tanımlar, O şarklıyı keşfederse, yazacağı ilk şiire adını verecek: ‘Sonsuza dek, Sophie’…

Gözlerin en iyi bir şeydi benazir 

En iyi bir şeydi 

Fitneden fidye alırdım ben onlarla 

Onlarla ben çok yakışıklı bir herif olurdum 

Seviyorum seni iyisin... bunu iyi işit 

Seviyorum seni iyisin 

Sen cihanın bir yurdunun bir bucağında 

Oturduğun linç edilmiş bir minderde 

O zemberek esmerliğinle öylece durursun bu bana yeter 

Bu bana yeter diyorum iyi işit 

Bu bana yeter ben bundan bir kısmet alırım 

Hükmü düşer metni kutsalın 

Amen pouya'nın sesinden kelam dinleriz sonra 

Neden olmasın dinleyelim benazir 

İnleyelim lisanımızca 

Gezmelere çıkaralım gökyüzünü 

Ve özeti olsundur ki 

Ölüm çok loş bir akıbettir ve politikayı zül addeder hamavet 

Yalanın nihayeti hüsrandır tenzih ederim seni 

Seni tenzih ederim sen ki bende bir hira hurisi 

Çok net görüyorum seni iyisin 

Ve bir bağ yolunda benazir 

Bir bağ yolunda azığımda haşlanmış yumurta ve kırmızı soğan 

İçimde ölmesine ihtimal vermediğim bir anne 

On dört yaşında bir iyi çocuk ve bu cennete giden patika 

Çok aheste koşuyorum seni iyisin 

Sen iyisin ben bunu bilmişimdir 

Bu varlık endişesinden kurtarıldığım ay ışığında aklanmış gece 

Ve sabah ne candan karşılıyor beni 

Elbette seni 

Abdest almak ne ferah şeydir benazir 

Kal ki iyileşelim 

Kal ki bir serçenin kalbiyle vuralım nasın fikrini 

Ve yıldızlar 

Yıldızlar göğün göğsünde Allah'ın şarkıları gibi 

Gözlerimi 

Gözlerimi bir gize taşırlarken 

Kalifiye bir acemi olarak ben 

Bir yufka ekmek kadarım 

Kadarımdır 

Olabildiğince hoş oluyorum seni iyisin 

Sen ki sabah sıfır dört sularında fena mavi bir gülsün 

Yaşamak için en ideal mezarlıksın benazir 

En olağanüstü hal 

Bütün kedilerin ölsün 

Şimdi bunca nitelikli yaralarımızla birlikte 

Bir hayat sürmek değil bu bizimkisi 

Bir hayat sürünmektir benazir 

Madem ki kalbimiz göğsümüzde dölek durmuyor 

Dölek durmuyor gözlerimiz senin karşında 

Çıkarabilirsin onları kafeslerinden 

Yapabilirsin bunu pekàla...olmaz sana zerre kinim 

Sen allah büyük olduğu için güzelsin benazir 

Ben allah güzel olduğu için çirkinim 

Şimdi bu bağ yolunda benazir 

Yolumdan çekilse dünya...çekilse kaygıdan yaratılmış ilahlar 

Sırtımı berrak bir yaşanmışlığa dayasam 

Sırtımı ve sırtımın sırrını 

Ne ferah bir gök olsa 

Ve ciğerlerimde nefesinden damıtılmış bir cennet ırmağı 

Bunlar hep olmuş hep olağan hep olacak şeylerdir 

Şimdi benazir 

Şimdi itaat kuşanmış bir hitapla 

Ve dahi bir inatla buyur 

Ve inzivaya çekilmeden önce gözlerin (yani şu karşımda duran iki tanrıcık) 

Bir tebliğ edasında...ki böyle olmasa da olur 

Ve dahi bir sanatla buyur 

İyisin değil mi 

Ve bunu bütün seçkin köprüaltlarına duyur 

Umut ki tanrının yeryüzündeki tek vekilidir benazir 

Çok müreffeh ölüyorum seni iyisin

Payidar Zaraman

Yorum: Furkan Özdemir

Müzik: Mohammed Esfahani-God is Closer

bakıyorsun kuşlar 

hazır 

sokak lambaları yanık unutulmuş 

bir kadıköy vapuru hınca hınç insan 

çok geçmeyecek 

martılar beyhude turlar atacak 

kıyılar lağım konserve kutuları 

mısır koçanları 

sevgi aranabilir yine 

korkusuzca say koskoca kederlerini 

bir kuyu bulunabilir 

aklımdan çıkmıyorsun 

sen hala dizüstü 

bunca anıyı besleyerek 

sokaklarda avaz avaz konuşarak kendi kendinle 

mektupları öpebilirsin kırmızı dudaklarınla 

görür gibi olarak açıp baktığımı 

bense şöyle diyorum 

buradan bir acı kanamış boyuna 

kuşlar hazır 

öncü havalanmak üzre 

şehri gelen bir mevsime bırakıyorlar 

o vapur hala hınca hınç 

kimbilir herbiri hangi dünyaya sağır 

çok geçmez aradan 

kadınlar kapı önlerinde 

ellerinde meşalelerle 

aydınlatırlar gelip geçen erkek suratları 

yorgun bir sarıyla ben de 

geçeceğim önlerinden 

aklımdan çıkmıyorsun dedim 

başka türlüsünü yorgunum anlatmaya 

telefonlar yan hücrede çalışıyor 

bense kurşunî bir dere 

ağaçlar hayvanlar bile kaygılı 

onu bir mersedesten indirdi kalçasına kadar açılarak 

mavi gök orda mı 

yapayaşlı bir rum kadın 

her şeyde yanıp sönen bir kıyamet algısı 

haydi koşayım diyorum belki dağılır 

koşuyorum 

sancağımda kendi rüzgarımla ölgün kıpırtılar 

hayır daha sevgili daha sevimli değil 

ne başka bir gün ne başka bir zaman 

çok geçmeyecek aradan 

şöyle diyeceğim 

bulutlar açmadı 

mavi gök orda mı?

sen belki tanımazsın ama ben senin için ölürüm!

sen beni tanımazsan ben zaten ölüyüm!

bir Allah’a bir anneme sonsuz itimadım var

herkes beni yarı yolda bırakıyor ya Ali

herkes beni yarı yolda bırakıyor bu çok zor!

sana bu mektubu pişirilmiş çamurun içerisinden yazıyorum

ağaçların otların ortasında yaşıyorum

cayır cayır yanan bir orman ne kadar uzun yaşar?

Allah’ım benim yanmayan yerlerimden yangın çıkar

yanan öd ağacının külü olmak istiyorum

yanan bir öd ağacı gibi yanmak istiyorum

çakmağın varsa çak tutuştur kalbimi

kılıcın varsa çek yatıştır nefsimi

sebebin varsa çık karıştır derdimi

bir kez yüzün görmeye bu can kurban ya Ali

yürüdün kınında kılıç yüreğinde aşk

dünya atlıların hışmına uğramış gibi toz ve duman

ortalık putlarla dolu İbrahim yorgun düşmüş olmalı

ve bu açıdan bakınca Yakup

kör olmakta son derece haklı

Yusuf doğuran bir kuyum yok

Davudi bir sesim yok Zebur söylemek için

İsa’nın yakışıklı alnından

kilise duvarlarına çakılan

grotesk bir çarmıh kaldı geriye

ve onca hikmetinden Musa’nın

kekemelik, israil’e…

Musa kekelerken oysa

söze şarkılar bahşeden bir sesi vardı

bunlar kekelerken havada

kurşun sesleri ve çocuk çığlıkları…

demem o ki Zülfikar’a davranan elin

eksikliği hissediliyor şu an dünyada

seni sırtından hançerlediler çünkü başka şansları yoktu!

risk almayı gerektirir seninle göz göze gelmek

seni sevmek bir insanı sevmenin iskelesidir

bugün ne dünden bir sonraki gündür ne yarından bir önceki…

bugün hem dünkü gündür hem yarın ve sonraki

yani mütemadiyen seninle yaşıyor olabilmek gibi bir bahtım var

mesela bir akşam Resul’ün evine giderken beni de uykumdan al

insan önce annesini sever, sen önce O’nu sevdin

O’nu sen kırıp çıkardın insanın kendini seyrettiği aksinden

şimdi bazıları mübalağalı buluyor beni

bazıları gülüp geçiyor ki senin

vurduğunu cehenneme postalayan bir kılıcın vardı

ama onları görsen ağlardın merhametten

sen onlar için kendini ve evladını feda ettin onlar

kendileri için senin evladının her gün başını vuruyorlar

ben senden öğrendim ki oysa inanmak

mesela dost için ölüme yatıp orda

teslimiyet doğuran bir uykuya dalmaktır

dünyaya senin gözlerinle bakmak isterdim ya Ali

şurasında biraz vicdan olan herkesin seni sevmek borcu var

bir puta dahi inanmanın varsa inanmakla bir alakası ki var

insan senin Resul’e teslim oluşunla inanmayı tamamlar

sen bana dil oldun Rahman o dile ağız

sen bana göz oldun Mustafa göze yürek

sen bana söz oldun Kuran o söze ayet

bir kez yüzün görmeye bu can kurban ya Ali

seninle en sevdiğim müştereğimiz

ikimiz de en çok hep, hep O’nu seveceğiz

zannımca sonumuz tam da şöyle olacak

sen Hüseyn’in başını koyacaksın ortaya

paramparça olacak gönül zembereğimiz

sen Hasan’ın ağusundan taslarla sunacaksın

musallat olmayacak nefis en-gereğimiz

sen Fatma’nın gözlerini bizle paylaşacaksın

hakikat söyleyecek aşk ile yüreğimiz

senin kalbin bir abanın altında korunmuştur

benim kalbime de yer var mı orda ya Ali?

sen belki tanımazsın ama ben senin için ölürüm

sen beni tanımazsan ben zaten ölüyüm

işte gözyuvarlarımı boşalttım Zülfikar’ınla

bunca okudum senin gözlerinle bakmak için dünyaya

hep senin gözlerinle bakmak için ya Ali

Resul’e

ve Allah’a!