Şiir

Canım çocuk...Korkma!

Yine uçacaksın havalara.

Gülümsemen yayılacak Aksa'ya.

Kudüs sokakları seni kazıyacak hatırasına.

Kudüs unutmaz çocuk, korkma!

Mescid-i Aksa’yı gördüm düşümde  

Bir çocuk gibiydi ve ağlıyordu  

Varıp eşiğine alnını koydum  

Sanki bir yer altı nehr çağlıyordu  

Gözlerim yollarda bekler dururum  

Nerde kardeşlerim diyordu bir ses  

İlk Kıblesi benim ulu Nebi’nin  

Unuttu mu bunu acaba herkes  

Burak dolanırdı yörelerimde  

Mi’raca yol veren hız üssü idim  

Bellidir kutsallığım şehir ismimden  

Her yana nur saçan bir kürsü idim  

Hani o günler ki binlerce mü’min 

Tek yürek halinde bana koşardı  

Hemşehrim nebi’ler yüzü hürmetine 

Cevaba erişen dualar vardı 

Şimdi kimsecikler varmaz yanıma  

Mü’minde yoksunum tek ve tenhayım  

Rüzgarlar silemez gözyaşlarımı  

Çöllerde kayıp bir yetim vâhayım 

Mescid-i Aksa’yı gördüm düşümde  

Götür müslümana selam diyordu  

Dayanamıyorum bu ayrılığa  

Kucaklasın beni İslâm diyordu  

Mehmet Akif İnan

Ve Kudüs Şehri. 

Gökte yapılıp yere indirilen şehir. 

Tanrı şehri ve bütün insanlığın şehri. 

Altında bir krater saklayan şehir. 

Kalbime bir ağırlık gibi çöküyor şimdi. 

Ne diyor ne diyor Kudüs bana şimdi 

Hani Şam´dan bir şamdan getirecektin 

Dikecektin Süleyman Peygamberin kabrine 

Ruhları aydınlatan bir lâmba 

İfriti döndürecek insana: 

Söndürecek canavarın gözlerini 

İfriti döndürecek insana

Kalbime saklanıyorum, yoruldukça gündemin keşmekeşinden. Zarifoğlu yine alıp götürüyor bizi bir trenle bilmediğimiz yerlere. Dönebilen varsa yolu tarif etsin.

'Sessizlik sır saklamaz' diyor Uriah Heep bir şarkısında.

Sen hangi dağın zirvesisin Süveyda?

Aliya İzzetbegoviç'e...

1.

son treni de kalktı gecenin

ayrılık vurdu bizi içimizden

ve ben vakitleri kaçırdım adamakıllı

sevdayı baldıran eyledim kendime.

acıyla dolu sessiz bir depremi yaşadım

yıkılan düşlerimde çürüyen yanlarım vardı

yitik ülkenin dağınık coğrafyasında

kanlı bir yürek ve bitkin bir yüz çoğalır.

terkedildim, kıyıya vuran son dalganın vicdanına.

söyle, şimdi nasıl ağlayacağım günbatımları

bir bir ağlamayı öğret bana

kuyulara kapanmış yusuf gibiyim

sarsıla sarsıla ağlamak istiyorum.

2.

nedendir dalgalar çok uzaklara vurdu bizi

payımıza düşen hep ayrılık oldu.

dedim ya, bir gün ağlarken bulacaksın beni

belki de bir trenin köşesinde yapayalnız

kent ardımsıra koşup gelirken, sen

umutsuzca yağmurlara terkedilip gideceksin.

3.

kuşlar konar günahkar saçlarıma

omuzlarıma düşerken ağlamaklı ezgiler söylerler.

istesem de yaşamdan kaçamam ben

kentin tüm bulvarları üstüme yıkılır.

avucumun içinde bir dizi güvercin düşlerim

uçuverdiler hepsi sen gidince birden.

mümkünü yoktu bu duyguyu bastırmanın

bil ki gurbet demek gözlerin demekti.

4.

bir sevdaya kurban edilen

sevdama dair bu son şiirdir.

Ahmet Veske

Beyan Yayınları

"İçimdeki ses uzaklara çekilmişti."

‘Yaşama sevinci adına bir tutamağım kalmadı Ömür hanım.’

Şükrü Erbaş