In deze aflevering neem ik je mee in mijn herstel na een kijkoperatie. Een kleine ingreep aan de buitenkant, maar voor mijn lijf, zenuwstelsel en bindweefsel blijkbaar toch iets groter dan mijn hoofd graag wilde toegeven.
Ik vertel eerlijk over de frustratie van wél willen, maar nog niet kunnen. Over oude patronen als “stel je niet aan” en “ga gewoon door”, terwijl je lijf allang op de rem staat te zwaaien met twee vlaggen en een megafoon.
Ook deel ik hoe ik opnieuw houvast probeer te vinden in kleine stapjes, rustmomenten en structuur. Niet groots. Niet spectaculair. Gewoon: liggen, lopen, zwemmen, ademen, mopperen, opnieuw beginnen.
Een aflevering voor iedereen die herkent dat herstel soms niet gaat volgens planning. En dat accepteren niet betekent dat je opgeeft, maar dat je eindelijk stopt met vechten tegen wat er nu is.
Want ja.
Gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. 🎧