Ik zie ons nog zitten. Op het zonovergoten plein voor het conservatorium van Utrecht(HKU). Allebei iets jonger, maar vol van alles wat we meemaakten. We kwamen uit de toelatingen en waren in verwarring. We hadden jonge mensen moeten wegsturen die fantastisch muziek maakten maar niet voldeden aan de praktische eisen. Het klopte niet. Niet in ons hart, niet in ons hoofd. We voelden de veranderende wereld in al onze vezels en hadden toen geen antwoord. Tet Koffeman. Mijn partner in crime, mijn gepassioneerde vriendin die mogelijkheden ziet en de daadkracht en competenties bezit om het tot leven te wekken. Een bachelor op het conservatorium voor de muzikant die tussen de gaten van het bestaande heen valt: Musician 3.0. Nu de grootste en de meest innovatieve vrijplaats van het conservatorium. Ze blijft trouw blijft aan haar eigen waarden, no matter the consequence. Mijn boek zonder haar is als appeltaart zonder slagroom.