Dumating sa baryo ang isang manggamot mula sa Visayas na may dalang kakaibang orasyon, langis, at dasal na hindi pamilyar sa mga tagaroon. Marami ang gumaling sa kanyang mga ritwal, kaya mabilis siyang pinagkatiwalaan ng lahat. Ngunit habang dumarami ang kanyang napapagaling, may kapalit na kaluluwa ang unti-unting hinihingi ng mga puwersang pinanggagalingan ng kanyang kapangyarihan. Dahil hindi lahat ng paggaling ay biyaya—may ilan ay utang na kailangang bayaran.

Ayon sa matatanda, si Amara ay isang dalagang pinagpala ng kalikasan at minahal ng mga diwata. Ngunit dahil sa inggit at kasakiman ng tao, siya’y isinumpa at naging bahagi ng alamat. Hanggang ngayon, sinasabing nagpapakita siya sa mga naliligaw sa gubat—upang gabayan… o tuluyang iligaw.

Isang batang ligaw ang napadpad sa baryo—tahimik, payat, at tila laging gutom. Naawa ang mga tao at kinupkop siya, ngunit kasabay ng kanyang pagdating ay ang pagkawala ng mga alagang hayop at mga kakaibang bakas ng dugo sa paligid. Hanggang sa may makakita sa kanya isang gabi… kumakain ng hindi dapat kainin ng bata.

Pagkamatay ng kanilang lolo, may naiwan itong kahong puno ng lumang gamit, orasyon, at kakaibang anting-anting. Akala ng pamilya’y simpleng alaala lang—hanggang sa magsimulang mangyari ang mga kababalaghan sa bahay. Unti-unti nilang mauunawaan na ang tunay na pamana ni Lolo ay hindi kayamanan… kundi isang sumpang kailangang ipagpatuloy.

Naliligaw sa kabundukan ang isang binata hanggang may mahiwagang liwanag na gumabay sa kanya palabas ng gubat. Isang diwata pala ang nagligtas sa kanya—ngunit kapalit ng gabay ay isang pangakong hindi niya dapat suwayin. Dahil kapag binali mo ang kasunduan sa nilalang ng kalikasan, hindi ka na muling makakauwi nang buo.

May alagang aso si Tatang Agustin na hindi pinapalabas tuwing gabi. Ngunit nang may makasilip sa kulungan, tumambad ang nakakagimbal na lihim—tatlong ulo ang tumatahol sa dilim. At ang bawat ulo ay may gutom na hindi kayang pakainin ng ordinaryong pagkain.

Isang tahimik na matadero ang pinaghihinalaan matapos sunod-sunod ang pagkawala ng mga hayop—at kalaunan, mga tao. Tuwing hatinggabi, may kakaibang katok at tunog ng kutsilyo sa kanyang puwesto. Dahil ang kanyang hanapbuhay ay hindi lang karne ng baka, kundi laman ng tao.

Isang mutyang nakabaon sa pangil ng halimaw na si Baal ang sinasabing nagbibigay ng lakas at proteksiyon sa sinumang makakuha nito. Ngunit para makuha ang kapangyarihan, kailangan munang harapin ang nilalang na hindi basta-basta napapatay. Sa bawat patak ng dugo, mas lumalapit ang sumpa.

Sa isang tahimik na sementeryo, may sepulturerong may kakaibang gawain tuwing hatinggabi. Habang may mga bangkay na nawawala at misteryosong amoy ang kumakalat sa paligid, isang nakakatakot na katotohanan ang mabubunyag—may aswang na nagkukubli sa katauhan ng tagapaglibing.

Isang simpleng walis na gawa sa tingting ang nagiging susi sa isang madilim na lihim ng isang albolaryo. Habang lumalalim ang gabi, unti-unting nabubunyag ang kapangyarihang hindi dapat ginagalaw—at ang kapalit nito ay maaaring buhay mismo.