Isang lumang alamat tungkol sa lahing Aradlum—mga nilalang na tagapag-ingat ng dilim—ang nabuhay muli matapos ang sunod-sunod na pagkawala ng mga mangingisda sa Isla Verde. Habang lumalakas ang gabi at humihina ang liwanag sa isla, natuklasan ng isang tagaroon na ang kanyang sariling dugo ay may kaugnayan sa itinatagong lahi. At minsan, ang pagiging “pinili” ay hindi biyaya kundi sumpa.

Sa isang masukal na bahagi ng kagubatan, tumutubo ang isang prutas na may nakalalasing na bango at nakakasilaw na kinang. Marami na ang nabighani—at marami na ring hindi na nakabalik. Nang may batang misteryosong nakaligtas mula sa tukso ng prutas, nadiskubre ang nakatatakot na katotohanan: ang puno ay may sinasakripisyo upang manatiling buhay… at may bagong pinipiling biktima.

Sa gitna ng tumitinding banta mula sa mga nilalang na hindi kayang labanan ng karaniwang tao, nagtipon ang matatandang albolaryo upang bumuo ng isang hukbong tagapangalaga. Taglay nila ang sinaunang dasal, orasyon, at mga bertud na minana pa sa kanilang angkan.

May isang tore sa gilid ng bundok na matagal nang iniiwasan ng mga tao. Walang lumalapit dahil sinasabing pinamamahayan ito ng gabunan—mga nilalang na may aninong buhay at hiningang kayang pumatay ng apoy. Nang may mga batang biglang maglaho malapit sa tore, napilitan ang mga mandirigmang tagapag-ingat ng baryo na pasukin ang loob nito.

Sa isang matandang balete, may isang nilalang na tinatawag ng mga albularyo—Banok, ang tagapamagitan sa mundo ng mga espiritu. Dito sila nagsusumbong, humihingi ng kapangyarihan, o naglalaglag ng kasalanan. Ngunit nang isang albularyo ang nagkamaling humingi ng sobrang lakas, nabuksan niya ang daan para makalabas ang galit ng Banok.

Isang batang babae ang misteryosong natagpuan sa gubat, walang magulang, walang alaala, ngunit may kakaibang katahimikang nakakatakot. Inampon siya ng mag-asawang umuwing may dalang mga sugat at bangungot. Habang lumalaki ang bata, unti-unting lumalabas ang mga katangiang hindi pangkaraniwan—mabilis ang paggaling, kakaiba ang amoy ng dugo, at mahilig siya sa gabi.

Sa isang liblib na pook, pinag-aagawan ng mga albularyo, antingero, at mandirigma ang isang makapangyarihang bertud na tinatawag na Karan-Karan. Sinasabing kayang magbigay nito ng lakas na higit sa tao, ngunit kapalit ay isang sumpang nagbubukas ng pinto sa madidilim na nilalang. Nang mapunta ito sa kamay ng isang batang walang kaalam-alam sa panganib, sinimulan siyang subaybayan ng mga nilalang mula sa kabilang mundo—at hindi lahat ay may mabuting hangarin.

Sa gitna ng makapal na kagubatan nakatira ang ermitanyong si Samuel—isang lalaking halos walang nakakakita at walang nakakadalaw. Pero isang gabi, may batang tumakbo palabas ng gubat, duguan at nanghihina, at paulit-ulit na binabanggit ang pangalan ng matandang ito.

Sa baryong tahimik ngunit puno ng hiwaga, kilalang-kilala si Ingkong Esteban—isang matandang tagapangalaga ng mga lumang anting-anting. Ngunit sa likod ng kanyang kabantugan, may itinatagong lihim na mas matanda pa kaysa sa baryo mismo.

Matapos ang maraming taon, nagbalik si Salazar sa baryong minsan niyang iniwan. Hindi alam ng mga tao na may nakatali pa rin siyang kasunduan sa mga abwak—mga nilalang na nag-aanyong tao para mabuhay. At ngayong siya’y nagbalik, oras na para ang bayan ang magbayad sa kasalanang matagal nang nakalimutan.