Et ginn Zäiten, do ass Flucht aus den 2586 km², déi sech Lëtzebuerg nennen, déi enzeg richteg Optioun. Dann ass et och egal, wou een hi geet, haaptsaach fort.

Mä da ginn et awer och Zäiten, do ass et ubruecht, zeréck ze kommen. Esou Zäiten sinn zum Beispill Chrëschtdaag, wou et definitiv keng schlecht Idee ass, heem ze kommen, ze friessen an ze saufen an durno op engem iwwerfellten, eklegen Baal frieme Leit op d'Schong ze katzen.

Et ass alt erëm eng Kéier esou wäit. De Fussball ass eriwwer, an wann d'lëtzebuerger Vëlosfuerer net grad gedoppt vum Vëlo falen, da gëtt et näischt ze berichen. Et ass Summerlach. An iwwert dem grousse Lach schéngt ouni Erbaarmen d'Sonn.

Ufank Juli zu Wien. D'Enn vum Summersemester. No deene leschte Prüfunge sinn déi meeschte Leit och schon an der Vakanz. Et schéngt, wéi wann Wien esou schrecklech wär, dat all Mënsch direkt flüchte muss. Ech verstinn net wierklech, wisou dem esou ass. Wien ass och am Summer kulturell absolut ze recommandéieren, et gi vill Parke mat Schied, an deenen een deeglaang sëtze kann, ouni all ze vill ënnert der Hëtzt ze leiden …

Ich schlage meine Augen auf. An mir vorbei ziehen steile Berghänge. Leichte Klaustrophobie macht sich breit. Ich liege in einem Nachtzug, der durch die modelleisenbahnlandschaftähnlichen Gebirge Tirols fährt. Ich, der noch nie so hohe Berge von so nahem gesehen hat, erstarre vor Erfurcht vor diesen felsigen Riesen. Ich errinnere mich an eine Vorlesung, in der mir Menschen von den Bergen vorschwärmten. Mütterlich und behaglich sei die Alm. Bei mir wecken so hohe, bedrohliche felsige Monster nur meine zwei alten Bekannten Angst und Schrecken. In einem Tunnel gelang es mir, in einen von Alpträumen durchsetzten Dämmerschlaf zu fallen …

Während doheem am Grand-Duché nom Versoe vun der Tripartite de komplette Chaos entstanen ass an nach ëmmer keen doriwwer geschwat huet, dat sech d'Lëtzebuerger_innen am Krich befannen, hunn ech mech fir d'Flucht och aus Wien entscheet. Wann den JCJ national zu Bréissel mat extrem komesche Cravattemustern Griichenland an den Euro rette kann, kann ech mir och eng Auszäit gënne. Wéi an all gudder urbaner Persoun huet sech bei mir de Wonsch no Idyll, Rou a Natur bemierkbar gemaach. Dat heescht, ech wollt an d'Pampa.

Wann een länger wéinst wichtege gonzojournalisteschen Affairen am Ausland ass, vergësst een heiansdo séier, dat am Grand-Duché och nach Saache passéieren. Virun allem dann, wann engem dee leschten Openthalt wéi Vakanz am Disneyland virkommen ass.

Samschdes moies. Ech erwächen deshydratéiert an zimlech futti an engem friemen Bett.

Ech kucken op d'Auer. Et ass vill ze fréi. Ech kann trotzdem net méi schlofen a beschléissen, den Zuch méi fréi ze huelen, wéi ech geplangt hat.

Wann een esou driwer nodenkt, misst ech des ganz Serie am Fong embennen an „Angscht a Schrecken zu Wien“, well et gesait jo irgendwéi net esou aus, wéi wann et an nächster Zait vill Episoden aus Lëtzebuerg géif ginn. Egal, den Titel bleiwt. Wann daat léiten eng Fernsehserie wier, géif ech einfach behaapten, déi nächst puer „Seasons“ géifen eben zu Wien spillen an daat wier alles Deel vum Storyarc ...

Zu Wien ass alles e bessi anescht, wéi et daat géif mengen. Wann een studéire well, muss een an de Kino goen an wann een féieren well goen, muss een op d'Uni goen. Esou ass et engem op desem Sender net onbekannte Gonzojournalist op alle Fall gaangen ...

Fir Chreschtdaag waar ech zu Lëtzebuerg. Well och als aarme Student an Gonzojournalist soll een sou Fester mat der Famill féiren. Oder sech ob manst do de Bauch vollschloen. Durno kann een jo irgendwousch anescht féiren an de Leit do op d'Schong katzen, wann et onbedengt muss sinn ...