arasına sıkıştırdığımız sevgiler; ertelenmiş bakışlar ve söylenmemiş sözler... Behçet Necatigil, bu şiiriyle bize aynayı tutuyor: Sevmeye vaktimiz mi yoktu, yoksa sevgiyi yarınlara bırakarak onu eksilttik mi?

Bazı şehirler sadece haritada bir nokta değil, insanın içinde dindiremediği bir ağrıdır. Atilla İlhan’ın kaleminden dökülen İstanbul Ağrısı, sadece bir kenti değil; o kentin sokaklarında kaybolan bir ruhun fırtınalarını, imkansız aşklarını ve bitmek bilmeyen o derin melankoliyi anlatır.

Aşkı sadece bir duygu değil, bir varoluş biçimi olarak tanımlayan Ataol Behramoğlu’nun ölümsüz eseri "Aşk İki Kişiliktir",

Aşkın paylaşıldıkça çoğalan ama her zaman o iki kişilik mahremiyete sığınan doğasını, ayrılığın gölgesinde bile bitmeyen o ortak hafızayı dizelerle yeniden keşfediyoruz. Şiir, bize bir kez daha fısıldıyor: Ne yaşanırsa yaşansın, bir aşkı ayakta tutan şey, iki insanın birbirinde bıraktığı silinmez izlerdir.

Her sevdanın bir Sadri Alışığı bir Filiz Akın’ı vardır..