Arada bır yerde bıraktın belkı bende senı hıssıyle Basbasa bırakıyor daır dızelerınde

Sessizliğin içinde kayboldum anlasana sana tutkunum..

"Zamanın içinde herkes bizi 'biz' sanır ama aslında gerçek özümüz, birinin kalbinde durmuş o bozuk saatte saklıdır. Turgut Uyar’ın kelimeleriyle ruhumuzun dikiş izlerine dokunuyoruz. Kalbin o durduğu ana, tamiri imkansız o eşsiz kırıklığa bir yolculuk..."

Bu, sadece bir şiir değil; bu, bir veda edemeyişin, bir gidişi kabullenemeyişin ve sevdiğini dünyanın tüm kirliliğinden koruma çabasının buruk hikayesidir. Özdemir Asaf, "Seni saklayacağım" derken, aslında bir imkansızlığı, bir çaresizliği mısralara döker.

Bu mısralar, kalbin artık isyan etmeyi bırakıp yorgun bir teslimiyete geçişini anlatır. "Eskisi kadar özlemiyorum seni" derken aslında kastedilen, özlemin bitmesi değil; o yakıcı sızının artık bir yaşam biçimi haline gelmesidir.

Lavinia, sadece bir şiir değil; imkansız bir aşkın, dile getirilemeyen bir vedanın ve hayaldeki o ulaşılmaz kadının ete kemiğe bürünmüş halidir.

Ümit Yaşar Oğuzcan’ın "Çok Sevmek" şiiri, aşkın sadece bir duygu değil, bir varoluş biçimi olduğunun en yalın ve en derin kanıtıdır. Bu şiirde sevmek; bir tercih değil, bir kaderdir, sessiz bir yemin.

Bazı insanlar bu dünyaya yaşamak için değil, sadece bakıp geçmek için gelirler. Ayten de öyleydi... Ümit Yaşar’ın mısralarında Ayten, aslında hepimizin içindeki o "artık yoruldum" diyen sesin ete kemiğe bürünmüş halidir.

Aynaların ardında bir nefes.. onun hatelerı sende senın kıler onda yankılanır

Yesripten çıkar gibi kıyılarına dayanan bu sehrın yorgun gelen bir yüreğin haykırışı Ruveyda .