Αστικές Υστερίες

Με αφορμή την αιφνίδια απώλεια ενός πολυαγαπημένου καλλιτέχνη, συζητάμε την ανάγκη του ανθρώπου, διάσημου ή άσημου, να τοποθετείται δημόσια απέναντι στο θάνατο μέσα από το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Που βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην έκφραση της θλίψης και στην εργαλειοποίηση (ηθελημένη ή μη) ενός θανάτου με στόχο την προσωπική προβολή; Γιατί άραγε κάποιοι νιώθουν την ανάγκη να διαχωρίσουν τη θέση τους από τη "λαϊκή" μουσική , προκειμένου να εκφράσουν το σεβασμό και τη θλίψη τους για τον εκλιπόντα; Αρκει πλέον ένα σχόλιο στο διαδίκτυο για να εκφράσουμε τα συλλυπητήρια μας στους πενθούντες; Αίρει την υποχρέωση ενός τηλεφωνήματος ή μιας επίσκεψης;

Ο Κώστας ισχυρίζεται ότι για κάθε πρόβλημα, μικρό, μεγάλο, βαθύ, ρηχό ή υπαρξιακό, υπάρχει πάντοτε και το μοντάζ. Μπορεί όμως η μονταζιέρα να λειτουργήσει ως άλλος Τζον Κόνορ απέναντι στην επέλαση της μάστιγας του ΑΙ; Τί επίδραση θα έχει η Τεχνητή Νοημοσύνη στον κινηματογράφο, τη μουσική και τις ζώες των ανθρώπων; Υπάρχει άραγε ελπίδα ή έχουμε πλέον επίσημα εισέλθει στη σύγχρονη δυστοπία, ανέτοιμοι και ανήμποροι απέναντι σε μια ολοκαίνουρια τεχνολογία, για τους κινδύνους της οποίας μας έχει προειδοποιήσει το sci-fi εδώ και δεκαετίες;

Με αφορμή το ταξίδι του Σωκράτη στην Ίο και την αποστροφή του προς το έντεχνο, σχολιάζουμε τις μουσικές επιλογές στις ελληνικές ταβέρνες, τη μαζικότητα της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής (κοινώς, τη μάστιγα του EDM), που ήρθε ως άλλος Cyberdyne να καταστρέψει την ηλεκτρονική μουσική όπως τη μάθαμε και την αγαπήσαμε, αλλά και την αδυναμία των ανθρώπων να συνδεθούν ως μονάδες στα μπαρ των μεγαλουπόλεων.

Πώς οι συναυλίες και η επαφή με το κοινό κρατούν τους αγαπημένους μας μουσικούς σε εκπληκτική φόρμα, ακόμα και μετά τα εξήντα.