
Sign up to save your podcasts
Or


Με αφορμή τη συναυλία του Anyma στο ΟΑΚΑ, ανοίγουμε τη συζήτηση γύρω από την (ύπερ)τιμολόγηση των συναυλιών στη σύγχρονη εποχή και το, ενδεχομένως, ταξικό πρόσημο που αποκτούν ορισμένες από αυτές. Στη συνέχεια, η κουβέντα μας οδηγεί στους αγαπημένους Underworld και στο μαγευτικό Born Slippy, ένα κομμάτι που έμελλε να αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής, χάρη και στην εμβληματική ταινία Trainspotting του Danny Boyle, η οποία συμπληρώνει φέτος αισίως 30 χρόνια από την κυκλοφορία της.
Με αφορμή τη νέα ταινία του Ρομέν Γαβρά, Θυσία (Sacrifice), στην οποία συμμετέχει ο Κωνσταντίνος, συζητάμε για σκηνοθέτες που αλλάζουν ύφος στην πορεία της καριέρας τους, άλλοτε κερδίζοντας και άλλοτε απογοητεύοντας το κοινό τους.
Με αφετηρία τον Αλεχάντρο Ινιάριτου και τον Ντάρεν Αρονόφσκι, καταλήγουμε στον Παλαιστή (The Wrestler), μια εμβληματική ταινία της δεκαετίας του 2000, που σηματοδότησε την επιστροφή του θρύλου Μίκι Ρουρκ. Από το πρότυπο του γοητευτικού σταρ των ’80s στον παραγκωνισμένο παλαιστή που παλεύει να ξαναβρεί τη θέση του στον κόσμο, ο Ρουρκ ενσαρκώνει δύο όψεις του ίδιου αμερικανικού ονείρου: την υπόσχεση της επιτυχίας και τη διάψευσή της - μια διάψευση που ίσως εξηγεί και την απήχηση του Τραμπ σε μεγάλο κομμάτι της αμερικανικής κοινωνίας.
Με αφορμή την αιφνίδια απώλεια ενός πολυαγαπημένου καλλιτέχνη, συζητάμε την ανάγκη του ανθρώπου, διάσημου ή άσημου, να τοποθετείται δημόσια απέναντι στο θάνατο μέσα από το διαδίκτυο και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Που βρίσκεται το όριο ανάμεσα στην έκφραση της θλίψης και στην εργαλειοποίηση (ηθελημένη ή μη) ενός θανάτου με στόχο την προσωπική προβολή; Γιατί άραγε κάποιοι νιώθουν την ανάγκη να διαχωρίσουν τη θέση τους από τη "λαϊκή" μουσική , προκειμένου να εκφράσουν το σεβασμό και τη θλίψη τους για τον εκλιπόντα; Αρκει πλέον ένα σχόλιο στο διαδίκτυο για να εκφράσουμε τα συλλυπητήρια μας στους πενθούντες; Αίρει την υποχρέωση ενός τηλεφωνήματος ή μιας επίσκεψης;
Ο Κώστας ισχυρίζεται ότι για κάθε πρόβλημα, μικρό, μεγάλο, βαθύ, ρηχό ή υπαρξιακό, υπάρχει πάντοτε και το μοντάζ. Μπορεί όμως η μονταζιέρα να λειτουργήσει ως άλλος Τζον Κόνορ απέναντι στην επέλαση της μάστιγας του ΑΙ; Τί επίδραση θα έχει η Τεχνητή Νοημοσύνη στον κινηματογράφο, τη μουσική και τις ζώες των ανθρώπων; Υπάρχει άραγε ελπίδα ή έχουμε πλέον επίσημα εισέλθει στη σύγχρονη δυστοπία, ανέτοιμοι και ανήμποροι απέναντι σε μια ολοκαίνουρια τεχνολογία, για τους κινδύνους της οποίας μας έχει προειδοποιήσει το sci-fi εδώ και δεκαετίες;
Με αφορμή το ταξίδι του Σωκράτη στην Ίο και την αποστροφή του προς το έντεχνο, σχολιάζουμε τις μουσικές επιλογές στις ελληνικές ταβέρνες, τη μαζικότητα της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής (κοινώς, τη μάστιγα του EDM), που ήρθε ως άλλος Cyberdyne να καταστρέψει την ηλεκτρονική μουσική όπως τη μάθαμε και την αγαπήσαμε, αλλά και την αδυναμία των ανθρώπων να συνδεθούν ως μονάδες στα μπαρ των μεγαλουπόλεων.
Πώς οι συναυλίες και η επαφή με το κοινό κρατούν τους αγαπημένους μας μουσικούς σε εκπληκτική φόρμα, ακόμα και μετά τα εξήντα.