Βιβλία γραμμένα με θεματική διάταξη αντί της εξελικτικής-χρονολογικής, σε μαθητές που αγνοούν ακόμα και τη σειρά των αυτοκρατόρων της Ρώμης ή του Βυζαντίου. Ιστορία που είτε ευθυγραμμίζεται προς λανθασμένα ευρωπαϊκά πρότυπα είτε θητεύει σε ανόητες αρχές «πολιτικής ορθότητας». Καλλιεργείται ακόμα η απομνημόνευση κι όχι η κρίση, προς διευκόλυνση ενιαίας αξιολόγησης των μαθητών από τους εξεταστές. 

Διδάσκονται από μετριώτατα ανθολόγια που περιέχουν κείμενα διαλεγμένα με κριτήρια δήθεν «παιδαγωγικά» κι όχι αξιολογικά. Ανόητη προσκόλληση σε μορφικές αναλύσεις με δυσνόητη ορολογία, που δεν συμβάλλουν ούτε στη γλωσσική ούτε στην ουσιαστική κατανόηση της λογοτεχνίας. 

Γραμματική και Συντακτικό για εξεταστική χρήση κι όχι για την ουσιαστική προσπέλαση των κειμένων. Ανίκανοι δάσκαλοι και μη εμπνευστικοί δεν εστιάζουν στην ανάλυση των νοημάτων, αλλά στην επιφανειακή ερμηνεία του αρχαίου λόγου.

Καθαρευουσιάνοι λόγιοι και δημοτικιστές «μαλλιαροί». Ο ρόλος του Κοραή στο Γλωσσικό ζήτημα. Η ευρεία αντίληψη για την παράλληλη χρήση όλων των δόκιμων τύπων της Ελληνικής, όπως προκύπτει από το ζωντανό παράδειγμα της λογοτεχνίας.

Από την Ελληνιστική κοινή και τη γλώσσα των Ευαγγελίων, στὴ Βυζαντινή. Λόγια και δημώδης βυζαντινή. Η πρώτη διαμόρφωση της Νεοελληνικής.

Προέλευση από την ινδοευρωπαϊκή γλωσσική ομοεθνία. Προελληνικές ρίζες. Αρχαίες και νέες συγγενείς γλώσσες προς την Ελληνική στην Ευρώπη και την Ασία. Αρχαιοελληνικές διάλεκτοι. Τόνοι, πνεύματα, προφορά. Η εξέλιξη προς την Ελληνιστική κοινή με την κατάκτηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Πόσο δύσκολο είναι το έργο του μεταφραστή. Ποιες γλώσσες πρέπει να γνωρίζει και πόσο καλά να κατέχει την Νέα Ελληνική, περισσότερο απ' όλες τις άλλες. Παραδείγματα του παρελθόντος για γέλια και για κλάματα...

Ποια είναι τα άξια Λεξικά της Νεοελληνικής γλώσσας. Ερμηνεία των λέξεων, σημασίες, ετυμολογίες, ορθογράφηση. Οι βάσεις των Νεοελληνικών Λεξικών: Τα λεξικά της Αρχαίας, της Βυζαντινής και Μεσαιωνικής Ελληνικής.

Η σημασία της γλώσσας για την παιδεία και τη διαμόρφωση κριτικής συνείδησης. «Λαός που χάνει τη γλώσσα του θα χάσει και το έδαφός του». Ο κόσμος μου είναι οι λέξεις μου.

Πάντα σ’ ένα νέο ξεκίνημα καταιγιστικά τα ερωτήματα: Γιατί αυτός ο τίτλος, τί καινούργιο, που δεν ξέρουμε ήδη, μπορεί να παρουσιαστεί, ποιές οι εγγυήσεις. Ο υποψιασμένος αναγνώστης, ακροατής, θεατής είναι σκληροί κριτές - κι ας μή φαίνεται. Και με το δίκιο του. Γιατί βαρέθηκε το αναμάσημα και τα ωραία λόγια χωρίς ουσία. Εδώ, δυό κατεξοχήν ειδικοί, δε διστάζουν να θέσουν τους προβληματισμούς σε θέματα Παιδείας, Πολιτισμού, Γλώσσας, με άξονα μάλιστα καθαυτό το Βιβλίο. Κρίνουν αδέσμευτα, πρόσωπα και πράγματα, μ’ ένα σκοπό: ν’ αλλάξει το  β λ έ μ μ α,  να στηθεί κάτι διαφορετικό. Κι αυτή τους τη ματιά τη συνοδεύει το έργο τους, επί 4 δεκαετίες.