Evliliğe başlarken çoğumuz sevgiye, birlikte yaşlanmaya ve “bir yastıkta kocamaya” inanırız.
Ama bazen hayat planladığımız gibi ilerlemez.
Bu bölümde, boşanmaya karar verme sürecinin psikolojisini; gitmekle kalmak arasındaki içsel çatışmaları konuşuyoruz.
Boşanma serimizin ilk bölümüne hoş geldiniz.

İstiyorsun ama yapmıyorsun. Biliyorsun ama erteliyorsun. Planlıyorsun ama gidemiyorsun. Sebebi çoğu zaman tembellik değil: kaygı.
Bu bölümde kaygının hayatımızı nasıl askıya aldığını konuştuk.

Yalnızlık bazen kimsenin yazmaması, bazen de herkesin yazması.
Bu bölümde yalnızlığı hemen çözülmesi gereken bir sorun gibi görmekten vazgeçiyoruz.
Kalabalıklar içinde yalnız hissetmeyi, yalnızken kendi iç sesimizle baş başa kalmayı ve “iyiyim ya” demenin alt metnini konuşuyoruz.
Yalnızlık modu açık. Rahatsız etmeyin, iç dünyadayız.

Bu bölümde beden algısının bedenden çok zihinde başladığını konuşuyoruz.
Başkalarının yorumlarının nasıl içselleştiğini, bu iç sesin bedenimizle kurduğumuz ilişkiyi nasıl şekillendirdiğini ve bedene daha sağlıklı, daha şefkatli bir bakışın mümkün olup olmadığını tartışıyoruz.

Hepimiz hayatımızdaki birçok şeyi artık yapay zekaya soruyoruz. Evde bozulan bir şey, başımıza gelen bir olay ya da işle ilgili bir planlama. Her şeyi bizim için yapay zekanın yaptığı, işlerimizi kolaylaştırdığı bir dönemde yaşıyoruz. Peki, yapay zekadan terapist olur mu? işte bu bölümde bu sorunun cevabını araştırdık.

Kimi zaman hepimiz kendimizi bir şeylerle ya da birileriyle kıyaslanıyor ya da istemediğimiz halde birilerinin bizi kıyasladığını fark ediyor, gözlemliyor ve duyuyoruz. Ancak bu kıyaslama davranışı genellikle bize kendimizi yetersiz hissettiriyor ya da bizi mutsuz ediyor. Bu bölümde kıyaslamanın derinliklerine iniyoruz.

Zamanı yönetmeye çalışıyoruz ama sanki hep geç kalıyoruz.Takvimler dolu, zihin yorgun, kalp telaşlı.Peki ya zamanı yönetmek değil de, onunla barışmak mümkün mü?

Ya da gerçekten 35 yolun yarısı mı?Bu hafta “zaman”la savaşmayı bırakıyoruz.
Zaman Yönetimi Değil, Zamanla Barış Yönetimi.

Hepimiz bazen kendi zihnimizin içinde kayboluyoruz. “Ya şöyle olursa?”, “Peki ya öyle olmazsa?” derken, düşünmek artık çözüm değil, bir döngüye dönüşüyor.Bu bölümde fazla düşünmenin (overthinking) psikolojik kökenlerini, kaygı ve kontrol ihtiyacıyla ilişkisini konuşuyoruz.

Düşünmekle takılmak arasındaki fark nerede başlıyor?Neden bazı zihinler susturulamıyor?Ve en önemlisi: zihni susturmaya mı çalışmalı, yoksa onunla dost mu olmalı?

Psikolog bir babayla büyümek nasıl mı bir şey?

Her kavga sonunda ‘bu duygunun kökenine inelim’ diyorsun.

Suçluluk hissedince bile analiz ediliyorsun.

Ama bir yandan da en iyi dinleyici, en sabırlı insan o!

Bu hafta Baba Kız Psikosohbet’te, terapi koltuğu evin içine taşındı. 😄🎧”

Herkesin seni dinlemeni beklediği, ama senin kimseye “benim de bir terapistim var” diyemediğin o mesleği konuşuyoruz!

Bu bölümde “psikolog olmak” meselesini tüm çıplaklığıyla ele aldık:

-Her cümlesi “şimdi analiz mi ediyor beni?” diye biten sohbetler,

-Duygu detoksu yapmaya çalışan terapistler,

-Ve tabii “seninle bir şey danışabilir miyim?” cümlesinin travmatik etkisi 😅

Baba Kız Psikosohbet’te bu hafta, terapist koltuğunun görünmeyen tarafında neler oluyor, onu konuşuyoruz. Çünkü bazen psikolog da sadece insan olmak istiyor!