Bir çocuk markette çikolata almak için ağlıyor. Bir diğeri yemek yemek istemiyor. Başka bir çocuk ise anne ya da babası yanında olmadan uyuyamıyor.

Peki bütün bunlar gerçekten “söz dinlemeyen çocuklar” meselesi mi?

Çocuk yetiştirirken bazen farkında olmadan hedefimiz çocuğun ne hissettiğini anlamaktan çok, bir an önce sakinleşmesi, yemek yemesi, uyuması ya da söylediğimizi yapması olabiliyor.

Yeni serimizin ilk bölümünde “uslu çocuk” beklentisini; sınır koymakla cezalandırmak arasındaki farkı, çocukların ısrarlarının ebeveynlerde neleri tetiklediğini ve çocuğun davranışının arkasındaki ihtiyacı görebilmenin neden önemli olduğunu konuşuyoruz.

Çocuk yetiştirme üzerine konuşacağımız bu serinin daha ilk bölümündeyiz.

Bazen yaşadığımız bir şeyi anlatırken çözüm aramıyoruz. Kimin haklı olduğunu tartışmak, olayın detaylarını yeniden değerlendirmek ya da ne yapmamız gerektiğini duymak da istemiyoruz. Sadece hissettiğimiz şeyin görülmesine ve anlaşılmasına ihtiyaç duyuyoruz.

Peki karşımızdaki insan o anda buna hazır değilse ne oluyor? Anlaşılmadığımızı hissettiğimizde neden daha da yalnız, öfkeli ya da kırgın hissedebiliyoruz?

Bu bölümde kendi yaşadığımız bir deneyimden yola çıkarak romantik ilişkilerde, ailede ve arkadaşlıklarda “anlaşılma ihtiyacını”; olayları konuşmakla duyguları konuşmak arasındaki farkı ve birbirimize gerçekten nasıl alan açabileceğimizi konuşuyoruz.

Neden bazen çok iyi bildiğimiz bir ismi bir anda hatırlayamayız? Önemli bir şeyi unutmak, bir randevuyu kaçırmak ya da tam yapmamız gereken anda uyuyakalmak gerçekten sadece dalgınlık mıdır?

Bu bölümde unutmanın bilinçdışıyla ilişkisini, bastırmayı ve zihnin bazen hatırlamamayı neden “seçebildiğini” konuşuyoruz. unutmalarımızın ardında hangi duyguların, çatışmaların ve kaçınmaların bulunabileceğini tartışıyoruz.

Bazen yeterince uyuyor, dinleniyor, hatta hiçbir şey yapmıyor olmamıza rağmen yorgunluk geçmiyor. Peki neden?

Gerçekten dinleniyor muyuz, yoksa yalnızca çalışmaya ara mı veriyoruz? Bazen bedenimizin değil, zihnimizin ve duygularımızın dinlenmeye ihtiyacı olabilir.

Baba Kız Psikosohbet’in bu bölümünde, geçmeyen yorgunluğun ardında neler olabileceğini birlikte düşünüyoruz.

Anda kalmak denildiğinde çoğumuzun aklına meditasyon yapmak, düşünceleri susturmak ya da zihnimizi kontrol altında tutmak geliyor. Peki düşünceleri gerçekten yönetebilir miyiz? Meditasyon her insanda ve her durumda işe yarar mı?

Bu bölümde, anda kalabilmek için kendi hayatımızda neler yaptığımızı, zihnimizin arka planında açık kalan sekmelerin dikkatimizi ve enerjimizi nasıl tükettiğini konuştuk. Bitmemiş işler, ertelenmiş kararlar, cevaplanmamış mesajlar ve sürekli geri dönen düşünceler gerçekten ne kadar zihinsel alan kaplıyor?

Belki de anda kalmak, hiçbir şey düşünmemek değil; zihnimizde olup biteni fark ederek dikkatimizi yeniden bulunduğumuz yere getirebilmektir.

Konuşmak günlük hayatın en basit eylemlerinden biri gibi görünür. Ama gerçekten anlaşmak, bazen sandığımızdan çok daha zor olabilir.

Bu bölümde basit iletişimin aslında ne kadar katmanlı olduğunu konuşuyoruz: Dinlemek ile cevap beklemek arasındaki farkı, “bir şey yok” cümlesinin ardındaki duyguları, yanlış anlaşılmaları, ben dili–sen dili ayrımını ve ilişkilerde küçük cümlelerin nasıl büyük etkiler yaratabildiğini ele alıyoruz.

Peki biz gerçekten ne söylediğimizi biliyor muyuz? Ya da karşımızdaki bizi gerçekten duyuyor mu?

Keyifli dinlemeler.

Bazen karnımız değil, içimiz aç olur.
Peki duygusal yeme tam olarak nedir? Gerçek açlıkla nasıl karıştırılır?
Bu bölümde, yeme davranışının sadece biyolojik değil, aynı zamanda duygusal ve psikolojik bir regülasyon aracı olabileceğini konuşuyoruz.
Stres, yalnızlık, sıkıntı… Bunlar gerçekten bizi yemeğe mi götürüyor, yoksa yemek bir baş etme yolu mu?

Kendimizi suçlamadan, anlamaya çalıştığımız bir bölüm.

Hiç fark ettiniz mi…
Hayatınıza giren insanlar değişiyor ama yaşadığınız duygular, çatışmalar ve sonlar hep birbirine benziyor?

Sanki farklı kişilerle aynı hikâyeyi yeniden yazıyor gibiyiz.

Psikanalizde bu durum “tekrar zorlantısı” olarak adlandırılıyor.
Yani insanın, bilinçdışı bir şekilde geçmişte yarım kalan deneyimleri yeniden kurma eğilimi…

Bu bölümde:
– Neden bizi inciten dinamiklere tekrar tekrar çekildiğimizi
– Tanıdık olanın neden güvenli hissettirdiğini
– Ve bu döngüyü fark etmenin neden değişimin ilk adımı olduğunu konuşuyoruz.

Belki de mesele “yanlış insanları seçmek” değil…
Aynı duyguyu yeniden yaşamaya çalışmak.

Bazı konuşmalar vardır…
Gayet sakin başlar ama bir noktada kendimizi bir anda bağırırken ya da aslında söylemek istemediğimiz şeyleri söylerken buluruz. Sonra da içimizden şu soru geçer: “Ben bunu neden söyledim?”

Bu bölümde iletişimin neden bazen bu kadar hızlı tıkandığını konuşuyoruz. Karşımızdaki insanın bizi nasıl bu kadar kolay çileden çıkarabildiğini, basit bir diyalogun nasıl kavgaya dönüşebildiğini ve bu döngünün arkasında neler olabileceğini ele alıyoruz.

Eric Berne’ün Transaksiyonel Analiz kuramından yola çıkarak, iletişimde devreye giren çocuk, ebeveyn ve yetişkin ego durumlarını konuşuyor ve daha sağlıklı bir iletişim kurabilmek için neler yapabileceğimizi birlikte düşünüyoruz.

Eğer siz de bazen bir konuşmanın ortasında “Bu nasıl buraya geldi?” diye düşünüyorsanız, bu bölüm tam size göre.

Evlilik… İnsanlık tarihinin en eski kurumlarından biri. Ama hâlâ pek çok insanın kafasında aynı soru var: Bir insan evlenmeye hazır olduğunu gerçekten nasıl anlar?

Bu bölümde evlilik kararını, iki insanın hayatlarını birleştirme fikrini ve evliliğin romantik hayaller ile gerçek hayat arasındaki yerini konuşuyoruz. Aşk evlilik için yeterli mi? Doğru kişi diye biri gerçekten var mı? Uzun bir hayatı biriyle paylaşmak ne anlama geliyor?

Evliliğin tarihsel kökenlerinden başlayarak, insanların neden evlenmek istediğini ve evlenmeden önce sorulması gereken önemli soruları ele aldığımız bu bölümde, evliliğe hem psikolojik hem de insani bir pencereden bakıyoruz.

Belki de asıl soru şu:
Evlilik iki insanın birbirini bulması mı, yoksa birlikte büyümeyi seçmesi mi?