Kıbrıs’ın kuzeyinde federasyon karşıtı cephe ne yazık ki gün geçtikçe büyüyor. Gerek Ersin Tatar destekçilerinin gerekse de AKP’li yetkililerin, “iki devletlilik” hikayesinin ardına saklanarak Kıbrıslı Türklerin federasyon iradesini itibarsızlaştırmaya çalıştığı bir dönemin içinden geçerken, bu sefer de Afrika gazetesi, federasyon karşıtı olduğunu manşetten tam sayfa ilan etti. Gazetenin "Tek Çözüm Kıbrıs Cumhuriyeti" manşetiyle duyurduğu metinde, federasyon yanlıları Kıbrıs Cumhuriyeti’ne tamah etmeyip “daha fazlasını” istemekle eleştiriliyor. Dahası, Kıbrıs Cumhuriyeti’nden "başka çözüm arayanlar boşuna arıyor" ifadesine yer veriliyor.

Bu yazı ilk kez 09/06/2021 tarihinde Gaile'de yayınlandı.

Doğayı sevdiği değil, onun bir parçası olduğu aşikardı. Ayaklarının altındaki toprağa kök salıyor, dokunduğu ağaç gövdesinde elleri dal dal oluyordu adeta. Bir salyangozun kabuğu gibi, doğanın da bizim evimiz olduğunu biliyordu. Bireysel yaşamında doğayla barışık yaşamaya çalışıyor, ekoloji örgütlerinde, çevreye duyarlı siyasi hareketlerde rol alıyordu. İnanıyordu, uğraşıyordu… Ama bir şeyler ya eksik ya fazlaydı, olmuyordu, olamıyordu. Bir kamp ateşinin başında yan yana düşmüştük. Işıldayan gözlerinde umudu gördüm. Bu yazı “O”na ve umudadır…

Bu yazı ilk kez 22/07/2017 tarihinde Ankara Değil Lefkoşa sitesinde yayaınlanmıştır.

Münür Rahvancıoğlu, Umut Ersoy, Yahya Çukurovalı ve Nazen Şansal Girne'ye yapılması planlanan "Asil Köylü" heykelini, yaratacağı ekolojik yıkım yanında sanat ve sermaye ilişkileri çerçevesinde konuşuyor.

Memleketini, yurdunu sevmek deyince ne anlarsınız gerçekten?

Hastaneleri dökülürken, okulları yetersizlikten dolup taşarken, binlerce genci işsizlik belasıyla boğuşurken, başta özel sektördekiler olmak üzere onbinlerce emekçi asgari ücretin artmasını beklerken, Cumhurbaşkanlığı sarayı yaptırmak için 14 milyon TL ayırmaya yurt sevgisi diyebilir misiniz?

Şimdi benim anlatacağım hikaye, bir işçi kadının fabrikadan parlamentoya uzanan hikayesi. Ancak bu, kapitalizmin ‘bulaşıkçılıktan milyonerliğe’tarzı başarı hikayelerine pek benzemiyor. Bu, daha çok kapitalizmi çuvallatan bir başarı hikayesi dersek yalan olmaz.

Bu yazı ilk kez 06/ 07/2017 tarihinde Ankara Değil Lefkoşa sitesinde yayınlanmıştır.

Her şey çok güzel başlar aslında. Bunca insan işsizken mülakata aranmış olmanın heyecanı sarar seni. Seçilmiş kişisindir bir kere ve o işi almak için can attığını işverene göstermek ve rakiplerine fark atmak için yola çıkarsın. Elinden gelenin daha da fazlasını yapabileceğini göstermeyi, kendini iyi ifade etme yollarını falan düşünürsün. Mesela işsizken sürekli araştırdığın mülakat teknikleri neydi, “prezantabl” olmak onlara göre ne demekti ve kendini bu kalıba nasıl uydurabilirdin?

Bu yazı ilk kez 4/07/2015 tarihinde Ankara Değil Lefkoşa sitesinde yayınlanmıştır.

Partimiz bugün öğlen saat 13:15’te Sosyal Sigortalar Dairesi önünde “Emekçiden çaldığınız bir ayı geri verin” başlıklı bir basın açıklaması düzenleyerek, hükümetin pandemi nedeniyle yaşanan ikinci kapanma döneminde hükümet kararıyla çalıştırılmayan özel sektör emekçisi, esnaf ve serbest çalışanların çalıştırılmadığı dönemin, hükümet tarafından karşılanması gereken, yatırımlarının çalışanları durmuş göstererek emekliliklerinde gasp edilmeye çalışıldığını duyurdu ve azınlık hükümetini emekçiden çaldığı bir ayı geri vermeye çağırdı.

Bugün 1 Haziran Dünya Çocuk Günü! Bugün, yönetenler, "Çocuklar en değerli varlığımız, geleceğimiz!" diye demeçlerde bulunacak. Sosyal medya üzerinden çocuklarının, torunlarının tatlı fotoğraflarını paylaşacaklar belki de. Ancak bizler biliyoruz ki, her çocuk aynı imkanlarla dünyaya gelmiyor. Dışarıdan küçük ve güvenli bir ada gibi görünen ülkemize yakından bakıldığında çocuklar için hiç de sanıldığı kadar güvenli bir yer olmadığını görüyoruz.

Emeğin Sesi'nde bu hafta Ali Şahin ve Mustafa Keleşzade ile birlikte, Türkiye'deki derin devlet yapılanmasının kısa tarihini, tarihsel süreç içindeki değişimini, Kıbrıs'la bağlantılarını, adanın kuzeyinde 1974 sonrası kurulan rejimde bu yapılanmaların üstlendiği rolü ve bu güçlerle nasıl mücadele edilebileceğini konuştuk.

Günlerden bir gün Louise Michel adında bir kadın çıktı yoluma. Kendisiyle tam olarak, komün tarihi okuduğum bir esnada karşılaştık. Hem adanmış komünar bir kadın olması, hem de dönemine göre oldukça ileri sayılan feminist bir farkındalığa sahip oluşu, ona hayranlıkla karışık tarihi bir merak duymama neden oldu. Onu daha yakından tanımak için araştırdığımda ‘Kızıl Bakire’ olarak Paris Komünü’nün simgesi haline gelmiş bir kadın figürüyle karşı karşıya olduğumu anladım. Peki, kadınların politik arenada boy gösteremediği bir zamanda nasıl olmuştu da bir kadın böylesi önemli bir direnişin simgesi haline gelmişti?

Bu yazı 29/05/2018 tarihinde Ankara Değil Lefkoşa sitesinde yayınlanmıştır.