Bęc Radio

„Więcej zieleni! Projekty Aliny Scholtz” to efekt dochodzenia i dociekań przeprowadzonych na warszawskim krajobrazie. Wizjonerskie projekty organizujące zieleń i tworzące odkrywcze do dziś połączenia przyrodniczo-architektoniczno-przestrzenne okazały się dziełem pionierki architektury krajobrazu w Polsce odpowiedzialnej za powojenną odbudowę warszawskich parków, skwerów i ogrodów. Alina Scholtz kierowała Pracownią Zieleni w Biurze Odbudowy Stolicy, stworzyła założenia parkowe i zieleni otaczającej nowe osiedla mieszkaniowe. Była autorką i współautorką takich realizacji, jak Park Moczydło, tereny Toru Wyścigów Konnych na Służewcu czy Centralny Park Kultury (obecnie Park im. Marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego). Obok tych kluczowych projektów, prezentowane są także jej projekty przedwojennych modernistycznych ogrodów i otoczenia polskich ambasad w Chinach czy Korei.

Po wystawie poświęconej znakomitej architektce krajobrazu oprowadza nas Małgorzata Kuciewicz z grupy projektowej Centrala, współtwórczyni ekspozycji i odkrywczyni wielu projektów i konceptów Aliny Scholtz. Rozmawiamy nie tylko o jej pracy, ale także o jej skromności – niezwykle utalentowana, pracowita, tworząca progresywną architekturę krajobrazu, nie zabiegała o rozpoznawalność i sławę.

Wystawę oddającą należne jej miejsce w historii projektowania przestrzeni, można oglądać w Muzeum Woli w Warszawie do listopada 2021.

https://muzeumwoli.muzeumwarszawy.pl/wystawa/wiecej-zieleni-projekty-aliny-scholtz/

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Fot. Identyfikacja wystawy, Muzeum Woli

Modernizm w swoich podstawowych założeniach dążył do tworzenia infrastruktury sprzyjającej współpracy i społecznym interakcjom. Przykładem realizacji wpisującej się w te założenia jest zaprojektowana w 1947 roku przez Władysława Strzemińskiego sala neoplastyczna w Muzeum Sztuki w Łodzi. Sama w sobie stanowiąca dzieło sztuki przestrzeń, powstała z myślą o prezentowaniu kolekcji europejskiej awangardy. Céline Condorelli i Wendelien van Oldenborgh, artystki zaproszone do wystawy "Praca, praca, praca (praca)", korzystają z modernistycznej architektury, dizajnu, muzeów, fabryk, centrów kultury czy teatrów robotniczych, aby stawiać pytania o współczesne warunki wytwarzania kultury i wspólnoty w relacji do globalnych przemian pracy. O społecznym charakterze pracy twórczej, o zmianach zachodzących w sferze rozumienia znaczenia sztuki dla życia społecznego, rozmawiamy z Joanną Sokołowską, współkuratorką wystawy. https://msl.org.pl/

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Ilustracja: Kaja Kusztra, opracowanie graficzne materiałów do wystawy Céline Condorelli i Wendelien van Oldenborgh "Praca, praca, praca (praca)", Muzeum Sztuki w Łodzi, 2021

Wystawa "Czysty kryształ" wychodzi od powszechnie znanej historii o Atlantydzie, aby wskazać na nasilające się obecnie w internecie zjawisko zacierania się granicy między faktami a opiniami czy wyobrażeniami. Fake newsy, teorie spiskowe, religijni radykałowie, grupy nowoplemienne są potwierdzeniem tezy, że w dobie kryzysu ekologicznego, szalejącego neokapitalizmu, pandemii i rosnącej dekadencji, łakniemy prostych, trafiających do mas opowieści o świecie.

O tym jakie prace można oglądać w salach Galerii Promocyjnej Staromiejskiego Domu Kultury w Warszawie opowiadają kuratorki – kolektyw Dzidy, czyli Michalina Sablewska oraz Aleksandra Liput.

Artyści i artystki biorący udział w wystawie: Kaja Redkie, Tomasz Mróz, Filip Rybkowski, Małgorzata Biłuńska, Karolina Jarzębak, Inside Job, Waldemar Borowski, Maciej Nowacki, Aleksandra Liput. https://sdk.pl/wydarzenia/czysty-krysztal-w-galerii-promocyjnej-2/

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Ilustracja: Maciej Nowacki, Anonymous Submission (The Call), 2021, akryl na płótnie, 170x230 cm, fragment

Gospodarstwo rolne jako inspiracja i motywacja działania artystycznego – o funkcjonowaniu między wsią Piotrówka, a Katowicami i Akademią Sztuk Pięknych rozmawiamy z Janem Kowalem, którego prace są ciekawym eksperymentowaniem z atrybutami wiejskości. Prace wideo artysty można było oglądać ostatnio w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie na wystawie finalistów 19. i 20. edycji konkursu Artystyczna Podróż Hestii.

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Jan Kowal – ur. 1997 w Piotrówce. Student katowickiej ASP. Interesuje go eksperyment i działania intermedialne. Zajmuje się wideo, malarstwem oraz ceramiką. Korzysta z najbliższego otoczenia wsi, z której pochodzi. Jego prace były prezentowane m.in w: Galeria Labirynt, BWA Zielona Góra, Galeria Szara, Zbrojownia Sztuki, Kolonia Artystów, Muzeum Narodowe–Pawilon Czapskiego, Rondo Sztuki, Galeria Próżnia, Scena Otwarta. Finalista konkursów: Młode wilki, Videonews, Międzynarodowe Triennale Grafiki w Krakowie, Artystyczna Podróż Hestii.

fot. Jan Kowal w Piotrówce, dzięki uprzejmości artysty

Zapraszamy na niezwykłą wycieczkę do Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Naszym przewodnikiem jest Robert Zydel, dyrektor placówki, który przez korytarze, sale wystawowe, klatki schodowe prowadzi nas do wystawy „Fotogawęda. Ze zbiorów Mieczysława Cholewy” przedstawiającej postać etnografa-amatora, fotografa, regionalisty, gawędziarza, bacy, wydawcy, poety, żeby za moment przemieszczając się po skrzypiącym (porządnym) parkiecie muzealnym pokazać fragment ekspozycji "Urzecze. Kraina wolnych ludzi", a wycieczkę kończymy w sali z "Biblią Pauperum". Przy okazji rozmawiamy o ważnych książkach ostatnich miesięcy – o "Ludowej Historii Polski" Adama Leszczyńskiego i "Chamstwie" Kacpra Pobłockiego i o horyzontach współczesnej etnografii. https://ethnomuseum.pl

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Robert Zydel - dyrektor Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Absolwent Instytutu Etnologii i Antropologii UW. Przez wiele lat związany branżą badań marketingowych i reklamy. Pełnił między innymi funkcje Consumer Insight Directora w Saatchi&Saatchi. Były dyrektor marketingu w urzędzie m. st. Warszawy.

Fot. Zbójnicki, Mieczysław Cholewa, kolekcja Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie

„Niezniszczalny. Bohdan Pniewski. Architekt salonu i władzy” to biografia najsłynniejszego i najbardziej wpływowego architekta w Polsce XX wieku – jego doskonałe relacje z władzą (projektował przede wszystkim gmachy publiczne) zaczęły się już w czasach sanacji i pozostały równie dobre w PRL.

To kolejna książka Grzegorza Piątka, o której jest głośno. Poprzednia, „Najlepsze miasto świata”, otrzymała deszcz nagród: Nagrodę Literacką m.st. Warszawy, Nagrodę Architektoniczną Prezydenta m.st. Warszawy, jest także nominowana do literackiej nagrody NIKE, najbardziej prestiżowej nagrody literackiej w Polsce.

Z Autorem spotykamy się podczas dyżuru z autografem w Bęc księgarni w Warszawie.

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Grzegorz Piątek – urodzony w 1980 roku pisarz, publicysta, krytyk, z wykształcenia architekt, znawca historii i architektury Warszawy. Od kilkunastu lat pisze o architekturze, miastach i obyczajach do prasy (m.in. Architektura-Murator, Esquire, Gazeta Stołeczna, Gazeta Wyborcza, Salon, Vogue Polska). Współtworzył też wystawy m.in.”Hotel Polonia. The Afterlife of Buildings” (Złoty Lew na Biennale Architektury w Wenecji, 2008) i „Dane warszawskie” (Muzeum Warszawy, 2017). Opublikował m.in. biografię legendarnego prezydenta stolicy „Sanator. Kariera Stefana Starzyńskiego” (WAB, 2016), za którą otrzymał Nagrodę Literacką m. st. Warszawy oraz bestsellerową książkę „Najlepsze miasto świata. Warszawa w odbudowie 1944-1949”(WAB, 2020), która trafiła na listę 20 książek na 2020 rok tygodnika „Polityka” i została nominowana do NIKE, najważniejszej nagrody literackiej w Polsce. Jego najnowszą książką jest biografia „Niezniszczalny. Bohdan Pniewski. Architekt salonu i władzy” (Filtry/Teatr Wielki Opera Narodowa, 2021).

Książka ukazała się w koprodukcji Wydawnictwa Filtry z Teatrem Wielkim – Operą Narodową: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Niezniszczalny.-Bohdan-Pniewski.-Architekt-salonu-i-wladzy/5959

Fot. Józefina Tomaszewska, Fundacja Bęc Zmiana, 2021

Platformy mediowe, takie jak newonce.media, które dysponuje stacją radiową, serwisami internetowymi (popkultura, sport), wydaje czasopismo, zaprasza też do baru w centrum Warszawy, to nic innego jak przedsiębiorczość tworząca kulturę współczesną. Piotr Kędzierski i Mich Michalski, współzałożyciele https://newonce.net/ brali udział w panelu na temat tworzenia rynkowych trendów i produktów stających się częścią popkultury podczas konferencji (UN)Common Ground dotyczącej art brandingu.

Polecamy zwłaszcza pojawiający się tu wątek kolekcjonerski!

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Piotr Kędzierski – współzałożyciel oraz dyrektor kreatywny stacji newonce.radio, a także współprowadzący audycje „Rozmowy: Wojewódzki&Kędzierski” i „Bolesne Poranki”. Od ponad 20 lat związany z rynkiem radiowym i telewizyjnym. Swoją karierę zaczynał w telewizji 4fun.tv. Współpracował m.in. z Onetem, telewizją TVN, Grupą Radiową Agory i Polskim Radiem. Jest autorem kultowych audycji, DJ-em, fanem muzyki elektronicznej, a nawet autorem serialu o własnym życiu i projektantem ubrań streetwearowych. Jego życiowe motto brzmi: „Bawiąc uczyć, ucząc bawić”.

Mich Michalski – współzałożyciel i CEO newonce.media, kreatywnej grupy mediowej docierającej miesięcznie do ponad miliona użytkowników zainteresowanych popkulturą, modą, sportem, technologią. Dyplomowany filmoznawca, pasjonat mediów/nowych mediów. Żywo interesuje się trendami w odbiorze mediów oraz rolą lidera we współczesnych i nowoczesnych organizacjach. W wolnych chwilach przyjemność sprawiają mu książki, filmy, muzyka i wychowywanie 4-letniego syna.

Fot. https://www.instagram.com/un.commonground/

Relacje między sztuką a biznesem są najczęściej sprowadzane do działań transakcyjnych, kupna-sprzedaży. Tymczasem art branding tworzy przestrzeń kontaktów sztuki i biznesu, w której obie strony w sposób świadomy szukają korzyści ze współpracy w szerszym niż tylko transakcyjny wymiarze. W czerwcu w Warszawie odbyła się konferencja (Un)Common Ground, która pokazywała na czym taka współpraca dziś, w świecie popandemicznym, wyczulonym na relacje i wartości, może polegać. Z Igorem Gałązkiewiczem, autorem książki "Art Branding", rozmawiamy o paradoksach i pułapkach stereotypowego postrzegania ról sztuki – jako producenta artefaktów, oraz biznesu – jako realizującego się wyłącznie poprzez cele mierzone zyskiem finansowym. Jesienią ukaże się kolejny tom publikacji "Art Branding 2".

https://konferencja.uncommonground.pl

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Igor Gałązkiewicz – strateg i konsultant w sferze brandingu, doradza markom, jak budować silną tożsamość i projektować konsumenckie doświadczenia. Działa na styku marketingu, sztuki i designu. Obecnie pełni także funkcję dyrektora marketingu w Anegre i Dyrektora kreatywnego w Plato. Autor książek "Art Branding" oraz "Projektowanie doświadczeń". Przez kilka lat w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej odpowiadał za sponsoring, komunikację i projekty specjalne. Pomysłodawca i kurator projektu OperaLab, jak i wielu wystaw architektury i wzornictwa. Wykładowca branżowych konferencji.

Fot. www.instagram.com/un.commonground/

„Zachód słońc wszystkich” to wystawa poświęcona popkulturowym przejawom mitologizacji przemocy imperialnej w Polsce i za granicą. Tytuł nawiązuje do angielskiego powiedzenia „Imperium, nad którym nigdy nie zachodzi słońce”, które opisywało dominację Wielkiej Brytanii w globalnej polityce i jej obecności na wszystkich szerokościach geograficznych. Piotr Mlącki parafrazuje je i przygląda się imperialnym ambicjom kolejnych Rzeczypospolitych bycia największym państwem świata. Artysta oprowadza nas po swojej wystawie dyplomowej prezentowanej w Państwowym Muzeum Etnograficznym w Warszawie, a wątki z wystawy nieoczekiwanie podsumowuje refleksja dotycząca kondycji zawodu artysty w Polsce.

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Piotr Mlącki – malarz, twórca instalacji i aktywista. Student V roku Wydziału Malarstwa na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Współzałożyciel galerii studenckiej Kiedyś to będzie i kolektywu KN Tęcza. Finalista 20. Edycji Artystycznej Podróży Hestii i stypendysta MKiDN na rok 2021. W swojej twórczości zajmuje się głównie historią nierówności społecznych oraz symboliką przemocy w popkulturze.

Ilustracja: Piotr Mlącki: Magna Res Publica Poloniae (nad imperium polskim nie zachodzi słońce), mapa

BWA Tarnów to jedna z tych instytucji sztuki, które leżąc poza centrum, realizują program często o wiele bardziej zróżnicowany, ciekawszy i skierowany do wrażliwiej zdefiniowanych publiczności, niż niejedna instytucja centralna.

Na przykład VIII SALON BWA TARNÓW 2021, na którym przez całe wakacje prezentowane będą prace ponad 140 lokalnych artystów i artystek, to ciekawe wydarzenie, tym bardziej że otwiera się w momencie gorących dyskusji nad propozycją projektu Ustawy o uprawnieniach artysty zawodowego przygotowanej przez Ministerstwo Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu. No właśnie, sportu – o tym także rozmawiamy z Ewą Łączyńską-Widz dyrektorką BWA Tarnów oraz artystą Dominikiem Ritszelem przebywającym na rezydencji artystycznej w Tarnowie. Nasze grono reprezentujące lekkoatletykę, hokej, boks, zapasy i pływanie spotkało się przy okazji konferencji "Miasto historyczne szansa czy ograniczenie" zorganizowanej przez Urząd Miasta Tarnowa.

Rozmawiała: Bogna Świątkowska / www.nn6t.pl

Ewa Łączyńska-Widz (ur. 1983) historyczka sztuki, kuratorka, autorka tekstów o sztuce, dyrektorka Biura Wystaw Artystycznych w Tarnowie. W latach 2009-2011 prowadziła w Tarnowie projekt „Alfabet polski” prezentujący najciekawsze zjawiska młodej polskiej sztuki. Wspólnie z Jadwigą Sawicką kuratorowała wystawę konkursową „Spojrzenia 2013” w Zachęcie. Jurorka w konkursach dla młodych artystów: Konkurs Fundacji Grey House, „Spojrzenia 2011”, „Talenty Trójki” (2014, 2015). Razem z zespołem BWA Tarnów zrealizowała dzieła sztuki współczesnej w przestrzeni Tarnowa – prace m.in. Rafała Bujnowskiego, Krystiana Trutha Czaplickiego, Maurycego Gomulickiego, Wilhelma Sasnala i Kamy Sokolnickiej. Zainteresowana projektami sztuki realizowanymi poza dużymi miastami oraz łączeniem sztuki z lokalnym dziedzictwem. Zaangażowana w integrację galerii sztuki tworzących kiedyś ogólnopolską sieć Biur Wystaw Artystycznych. Przekonana, że sztukę współczesną można uprawiać w każdym miejscu.

Dominik Ritszel – ur. 1988) artysta wizualny tworzący filmy i video-instalacje. Ukończył ASP w Katowicach (2013). Stypendysta 'Młodej Polski’ (2014). Laureat nagrody głównej Trieste Contemporanea Award 2015, Wyróżniony przez magazyn Forbes 30 under 30 – Europe w kategorii ARTS (2016). Wystawiał m.in. w: CSW Zamek Ujazdowski, Miejsce Projektów Zachęty, CSW Kronika, Rondo Sztuki, Galeria Baszta Czarownic, Galeria Szara, TRAFOstacja sztuki, Rauma Art Museum, Studio Tommaseo. Jego prace znajdują się w kolekcji CSW Zamek Ujazdowski. Współpracuje z Galerią Szarą w Katowicach, www.ritszeldominik.com

Ilustracja: https://www.bwa.tarnow.pl/1,975,wystawy,viii-salon-bwa-tarnow-2021.html