Ödüllere doymayan o kitap en son Women’s Prize’ı da aldı. Yalan yok, ben de elimden bırakamadım. Mektup formatında yazılmasının bunda büyük etkisi olduğunu düşünüyorum; okuma deneyimini kolaylaştıran bir üslubu var kesinlikle.

Sizin kitaba ya da bölüme dair söylemek istedikleriniz varsa instagram’a bekleriz:

Burada çok fazla hikaye var. Ben sadece bir seyahatname görmüyorum. Bir maceraperestin, düzene aykırı bir adamın zihin yapısını görüyorum. Bir ilişki testi görüyorum. Belirsizlikle baş edebilme kası geliştirmeyi görüyorum. Karar alma ve çözüm üretme gücünün önemini görüyorum. Kimsenin bakmadığı yerdeki kıymeti fark etmenin hazzını görüyorum.

Bölüme dair konuşmak isterseniz aşağıdaki linkten instagram hesabımıza gidebilirsiniz:

Keşke “İnsanlığımı Yitirirken”den önce bu kitabı okusaymışım. Dazai çok akıllı bir adam, çektiği dünya ızdırabını çok iyi anlıyorum ama bu ızdırabın onu ölüme sürüklemesine izin verişini içime sindiremiyorum. Toplumun beklentilerini ve erdem sinyallemelerini içselleştiremediği için geliştirdiği bir insan korkusu var ve nasıl haklı… Ama o kadar zekiysen bu biricik hayatında seni mutlu edecek yolları da bulabilirsin gibi geliyor bana.

Bölüme dair söylemek istedikleriniz olursa instagram’a bekleriz:

Kadın cinselliği üzerine konuşmak benim için hala güvenli bir alan ihtiyacıyla beraber geliyormuş; feministliğimize zeval gelmeyecekse orijinal dilinde okuyarak mesafelenmiş olmak bana konforlu geldi.

Bölüme ya da kitaba dair fikirlerinizi paylaşmak isterseniz aşağıdaki linkten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Şiddetin içgüdüsel bir yanı var, modern insanlar olarak öfkemizi birbirimize şiddet yoluyla yansıtmayacağımızı söylüyoruz. Ama bu öfkeyle ne yapacağımızı ya da bu mutabakata uymamayı seçenlere karşı kendimizi nasıl koruyacağımızı bilemiyoruz.

Paddy’nin çocukluğunda şiddet hala bir norm. Evde yıkıcı bir etkisi olduğu kabul edilmiş ve kaçınılan davranış olarak işaretlenmiş olsa da bu bayrak elden ele, hiyerarşideki bir alt kademeye yöneliyor. Yetişkinlerin şiddet davranışı replika edilerek çocuk gruplarında sosyal onay alma yarışı haline geliyor.

Sana uyuz oldum Paddy, bunu duysan eminim çok sevinirdin. Sizin söylemek istediğiniz bir şey varsa instagram’a bekleriz:

1. 100. bölümümüzde 3 kitap birden konuşuyoruz. Aslında kitaplardan çok yazar bu zihin yapısını nasıl inşa etmiş ona hayretle bakıyoruz.

100 bölümdür beni yalnız bırakmayan sizlere çok teşekkür ediyorum. Eğer söylemek istediğiniz bir şey olursa instagram’da haberleşiriz:

Şimdiye kadarki en basit Ian McEwan ikilemi olduğunu düşünmüştüm ama sorduğumda yine karpuz gibi ikiye yarıldık. “Sevdiğiniz insan başka birinin ölümüne sebep olsa ne yaparsınız?” temel sorumuz. En az bizim kadar keskin şekilde ikiye ayrılan Berlin’de MI6 operasyonu sırasında hem kişisel hem ulusal sırlarla dolu bir kurgudayız.

Bölüme dair söylemek istediğiniz bir şey olursa instagram’da bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz:

Hormon kavramı 125 yıl önce piyasada yoktu bile; davranışları manipüle edebilme etkisini düşünürsek dinlerin, iyi insan olma çabasının bile karşı koltuğunda oturuyor. Azıcık salgıların bizi biz yapan hemen her ögeyi yönetebiliyor oluşunu kanıksadık ama ölçülemeyecek kadar küçük olanı ölçmenin yolunu keşfederek 1977’de Nobel Ödülü alan Rosalyn Yalow’a selam durmadan geçmeyelim, kazımış tırnaklarla kraliçe.

Hormonlarımızın bu gencecik tarihini incelediğimiz bölüme dair söylemek istediklerinizi aşağıdaki linkten Instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Alice Miller’ın da kitaplarında yazdığı gibi bir anne olmadığını anlatıyor oğlu. Aslında bunu anlatabiliyor olması, duygularıyla bağının kopmamış olduğunu gösterir ki Alice Miller bu durumda kendini “iyi bir anne” olarak görmeye devam eder sanırım.

Ben bu ara berbat bir anneyim. Çocuğum üzerindeki gücümü hatırlamak, bu otoriteyi kötüye kullanmamak için bir hatırlatmaya ihtiyacım vardı. Alice Miller dünyanın en berbat annesi bile olsa, kendisi uygulayamasa bile anlattıklarının benim anneliğime iyi gelen bir yanı var.

Bölüme dair söylemek istediklerinizi aşağıdaki link’ten instagram hesabımıza giderek bölüme ilişkin gönderinin altına yorum olarak bırakabilirsiniz:

Kuş palazından ölen küçük kardeşinin ölüm kaydını hastanede bulamaması üzerine mezarlık kayıtlarını karıştırarak geçirdiği süreçte doğmuş bu kitabın fikri. İnsanın verilerden ibaret olmadığını, onu anlamlı kılanın hikayesi olduğunu hatırlamaya ihtiyacınız varsa güzel bir hatırlatma olacaktır, eminim.

Söylemek istediğiniz bir şey olursa aşağıdaki linkten Instagram profilimize gidip bölüme ilişkin gönderinin altına yorum bırakabilirsiniz: