Welkom allen, aanwezigen,
luisteraars en lezers, hoop oprecht dat jullie je ook welkom voelen. Ik schrijf
dit stuk en sta hier als een van jullie, deel uitmakend van het grotere Ons en
altijd zoekend naar het Wij. Gemotiveerd jou te bewegen, actief na te denken en
bewust te worden wellicht met een vernieuwende kijk en gedrag. Ik heb niet het
idee dat door dit betoog de polarisatie in Nederland als verschijnsel volledig
zal verdwijnen, ben van mening dat een iemand die invloed ook niet kan hebben.
Wel wil ik proberen om het onderwerp polarisatie binnen de Nederlandse
samenleving bespreekbaar en veranderbaar te maken.
In onze diverse samenleving zijn
voor mensen verschillende dingen belangrijk, echter valt niet te ontkennen dat
wij in de strijd naar het behalen van dit, dat van de ander opzij kan worden
geschoven en in het allerergste geval de ander tot vijand wordt gemaakt. Het is
mijn overtuiging dat de liefde voor diversiteit ontstaat, ofwel verschillen met
behoud en respect voor de identiteit van mijzelf en anderen, door middel van
een gelijkwaardige gesprek, vrij van vooroordelen en buiten het gemak, hetgeen
voor ons bekend is op zoek naar de eenheid en het waarborgen van het
bestaansrecht van een ieder.
Ik wil uitleggen wat polarisatie
inhoudt; het is het van elkaar afkeren wanneer er op een manier gedragen wordt
wat elkaar afstoot of waar we ons niet in herkennen. Het eerder genoemde open
gesprek komt in gevaar, wij zien de gesprekspartner al gauw als vijand,
onze eigen waarde wordt aangevallen, door de extreme uitersten die tegenover
elkaar staan. Hierdoor vervreemden wij van elkaar, in plaats van nader bij
elkaar te komen en te zoeken naar de ultieme waarheid of het geluk en welzijn
Ik vind iets, daarnaast vind ik
ook iets van wat jij vindt, en wat jij vindt, daar heb ik geen boodschap aan,
omdat hetgeen wat ik vind het juiste is of voelt. En als jij wilt horen wat ik
vind, is dat prima, mocht jij het met mij eens worden is dat nog beter. In een
perfecte wereld omarmen we de verschillen en laten we elkaar in vrede, zonder
onze mening of wil te hoeven delen of op te leggen. De vraag die ik stel;
moeten wij altijd onze mening delen? Of is het accepteren van de mening van de
ander voldoende? Ik weet het niet, het is niet aan mij om deze vraag te
beantwoorden. De mens heeft vanuit een gevoel van eigenwaarde toch de behoefte
om zijn of hoe men er tegen aan kijkt kenbaar te maken, omdat men anders
mogelijk gevaar loopt niet te worden gezien of gehoord. Jij doet er toe, alleen
vergeet niet, Ik doe er ook toe!
Jouw gedrag en jouw manier hoe
je er naar kijkt, brengt mijn overtuigingen en meningen in gevaar, het
beangstigt mij zelfs dusdanig dat ik mij met elke vezel van mijn wezen wil
verzetten. Jij komt aan wat voor mij heilig is, jij doet afbreuk aan mijn
normen en waarden jij valt mij aan! En iedereen die ik spreek deelt mijn mening:
jullie willen afpakken wat van ons is, dat kunnen wij niet toestaan, wij komen
in verzet. Verandering gaat vaak gepaard met pijn, alleen, hoe vaak stellen wij
ons de vraag, waar komt de pijn uit voort? Komt die uit de afwijzing door de
ander, of ligt er iets anders als basis? Verandert ons wereldbeeld te snel?
Vallen wij buiten de boot,
worden wij niet gezien en gehoord, maar de ander wel? Ik doe er ook toe! Voor
de mens is hijzelf het centrum van het heelal, en het kan beangstigend zijn om
jezelf weg te cijferen , zonder aannamen en vooroordelen te kijken naar een
situatie. Hun probleem is niet mijn probleem, alleen de enige die last heeft
van mijn probleem ben ik? Wat is dat daadwerkelijk het probleem? Is dat de
ander, of is het de standvastige eigenwijze ik, die uit alle kracht vast blijft
houden aan het bekende en de diepe sprong niet waagt, omdat het toch te diep,
of te eng blijkt te zijn.
