Når Bibelen snakkar om frelse, snakkar han ikkje berre om tilgjeving for synd, men også om berging frå alle dei vonde konsekvensane som kjem av synda, inkludert spott frå andre menneske. 

Jesus er forvandlingens meister. Han kan forvandla vatn til vin, men enno betre: han kan forvandla folk, og alltid til noko betre.

Gud demonstrerte sin kjærleik mot oss ved at Kristus døydde for oss medan me enno var syndarar. I Kristus har me samfunn med Gud og tilgang til hans trune. 

Når me bøyer oss for Guds lover, og sannar syndene våre, då er det liv og frelse å henta hos Gud. 

Me menneske har ein dragning mot det som kan gje oss ei forteneste. Men slikt kan ikkje få styra livet til ein kristen. 

Vårt håp som kristne er 100% knytta opp til den oppstandne Jesus Kristus. Ja, det står rett ut at Kristus er vårt håp, og fordi han det er 100% sikkert at han lever, er vårt håp også 100% sikkert. 

Det hender me møter kristne som er varmare og har ein større iver enn andre. Det er forfriskande og fornyande. Det handlar denne refleksjonen om. I bønnedelen møter du dei marokkanske arabarane i Marokko. 

Mykjer av det eg las i dette avsnittet førte tankane mine til  historia om Jesu liding, død og oppstode. 

Når me hevdar Guds lover, blir me eit problem for folk, og me får problem med folk. Då er det viktig å kvila i Guds ord og ha fokus retta mot Jesus. 

I dagens podkast kan du høyra om kor avhengig me er av at Gud opnar Skriftene for oss, anten det er rett forståing av Guds lover eller hans løfter. Så ber me for fulanifolket i Nigeria, eit frontierfolk som er heilt avhengig av ekstern misjon for å bli frelst.