Bi’de Empattan Dinle

Bireysel iyilik hallerinin toplumsal hastalıklar karşısında ömürleri kısa.

Hep birlikte çıkmamız gerekiyor karanlıktan aydınlığa.

Ve fakat iyileşmeye içeriden başlamak gerekiyor. Bu sebeple önce bir adım. Hep önce o ilk adım.. zamanla ve şefkatle sürdürerek.

Farkında olalım; önce tek bir zihinde yanacak o mum. Ardından o zihinler çoğalacak. Sonunda zihinlerdeki mum ışıkları tüm dünyayı aydınlatacak.

İşte bu kadar.

Hamur yoğurmak gibi düşün. Dinlenmeye bırakıldın bir miktar. Dinlendikten yani içine eklenen yeni potansiyeller olgunlaştıktan sonra fırın seni bekliyor.

Ve bilenlere selam olsun, pişmek o zaman keyif veriyor.

Bugün şunu soruyorum; “Dayanamayacağın noktada sakın pes etme, orası kaderinin değişeceği yerdir”ifadesinden hareketle; ya yanlış kapıdaysak? Ya vazgeçmemiz gerekiyorsa?

Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil,
Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları.
Sizin aracılığınızla geldiler ama sizden gelmediler
Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller.
Onlara sevginizi verebilirsiniz,düşüncelerinizi değil.
Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır.
Bedenlerini tutabilirsiniz,ruhlarını değil.
Çünkü ruhlar yarındadır,
Siz ise yarını düşlerinizde bile göremezsiniz.
Siz onlar gibi olmaya çalışabilirsiniz ama sakın onları
Kendiniz gibi olmaya zorlamayın.
Çünkü hayat geriye dönmez,dünle de bir alışverişi yoktur.
Siz yaysınız,çocuklarınız ise sizden çok ilerilere atılmış oklar.
Okçu,sonsuzluk yolundaki hedefi görür
Ve o yüce gücü ile yayı eğerek okun uzaklara uçmasını sağlar.
Okçunun önünde kıvançla eğilin
Çünkü okçu,uzaklara giden oku sevdiği kadar
Başını dimdik tutarak kalan yayı da sever.