Atari 2600

کنسول Atari 2600 (یا همان Atari VCS) فراتر از یک دستگاه بازی، جرقه‌ای بود که انقلاب کنسول‌های خانگی را آغاز کرد. این دستگاه که در سال ۱۹۷۷ عرضه شد، با معرفی کارتریج‌های قابل تعویض، مفهوم "کتابخانه بازی" را به خانه‌ها آورد و دنیای گیمینگ را برای همیشه تغییر داد.

Pitfall!: شاهکار سال ۱۹۸۲ که در آن در نقش هری باید از میان تله‌ها، مارها و تمساح‌ها عبور کنید. این بازی یکی از پرفروش‌ترین‌های تاریخ آتاری است.

Keystone Kapers: یک تعقیب و گریز جذاب در یک فروشگاه بزرگ که باید دزد فراری را قبل از اتمام زمان دستگیر کنید.

Seaquest: نبرد زیردریایی‌ها برای نجات غواصان که نیاز به مدیریت دقیق اکسیژن و مهمات داشت.

Atlantis: یک بازی دفاعی که در آن باید از شهر گمشده آتلانتیس در برابر حملات هوایی محافظت کنید.

آتاری ۲۶۰۰ ثابت کرد که رقابت‌های ورزشی را می‌توان با چند پیکسل ساده به اوج هیجان رساند:

Boxing: بازی ساده اما به شدت رقابتی سال ۱۹۸۰ که هنوز هم دوئل‌های دو نفره در آن لذت‌بخش است.

Enduro: یکی از بهترین بازی‌های رانندگی که در آن باید با تغییرات آب و هوا (برف، مه و شب) دست و پنجه نرم کنید.

Grand Prix: یک مسابقه فرمول یک سریع که دقت در سبقت گرفتن کلید موفقیت در آن بود.

Fishing Derby: رقابتی آرام اما استراتژیک برای صید ماهی قبل از اینکه کوسه آن‌ها را بخورد!

بازی‌هایی که دنیای تخیلی و بازی‌های کلوپی را به اتاق پذیرایی آوردند:

Donkey Kong: نسخه خانگی بازی معروف نینتندو که در آن ماریو (جامپ‌من) باید راهش را به بالای سازه باز کند.

Frostbite: ترکیبی از پلتفرمر و پازل که در آن باید با پریدن روی قطعات یخ، یک ایگلو (خانه یخی) بسازید.

Berzerk: فرار از میان هزارتوهای پر از ربات و مقابله با "Evil Otto" که هرگز دست از تعقیب شما برنمی‌دارد.

Megamania: یک شوتر فضایی متفاوت با اشیاء عجیب و غریب که به سمت شما حرکت می‌کنند.

این کنسول ثابت کرد که برای غرق شدن در یک بازی، نیازی به گرافیک واقع‌گرایانه نیست؛ بلکه گیم‌پلی خالص و تخیل بازیکن است که اهمیت دارد. نمره ۹.۵ از ۱۰ از IGN و ۱۰ از ۱۰ از GameSpy نشان‌دهنده ارزش تاریخی و کیفیت ماندگار این سیستم است.

Part 1: Game List

1- Boxing (1980)

2- Donkey Kong (1981)

3- Enduro (1983)

4- Fire Fighter (1982)

5- Frostbite (1983)

6- Keystone Kapers (1983)

7- Pitfall (1982)

8- Seaquest (1983)

9- Grand Prix (1982)

10- Atlantis (1982)

11- Barnstorming (1982)

12- Berzerk (1982)

13- Boom Bang (1983)

14- Fishing Derby (1980)

15- Laser Gates (1983)

16- Megamania (1982)

Dynamite Duke

بازی Dynamite Duke یکی از عناوین خاص و اکشن در دوران طلایی بازی‌های آرکید و کنسول سگا جنسیس است که در سال ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ منتشر شد. این بازی در سبک "Cabal-style shooter" یا شوترِ دیدِ پشت سر (Gallery Shooter) است که در آن زمان تجربه‌ای بسیار نوآورانه و متفاوت از بازی‌های اکشن معمولی بود.داستان در آینده‌ای نه چندان دور اتفاق می‌افتد. یک دانشمند دیوانه با استفاده از تکنولوژی مهندسی ژنتیک، ارتشی از سربازان جهش‌یافته و سایبورگ‌ها ساخته تا جهان را به زانو درآورد. شما در نقش دوک (Duke) بازی می‌کنید؛ یک سرباز حرفه‌ای که خودش یک دست سایبرنتیک (رباتیک) دارد. دوک به تنهایی به قلب پایگاه دشمن نفوذ می‌کند تا این تهدید را از بین ببرد.

زاویه دید: شما شخصیت دوک را از پشت سر می‌بینید (حالت نیمه‌شفاف). هدف شما (Crosshair) روی صفحه حرکت می‌کند و باید دشمنان را نشانه بگیرید.

حرکت و شلیک: برخلاف بازی‌های اول‌شخص، اینجا باید همزمان که به دشمنان شلیک می‌کنید، خودِ دوک را هم به چپ و راست حرکت دهید تا از گلوله‌ها و موشک‌های دشمن جاخالی بدهد.

مشت قدرتمند (Dynamite Punch): علاوه بر اسلحه، دوک می‌تواند از دست رباتیکش برای زدن ضربات سهمگین به دشمنانی که خیلی نزدیک می‌شوند استفاده کند. این حرکت با یک افکت صوتی و بصری انفجاری همراه است که نام بازی هم از آن گرفته شده است.

ارتقای سلاح‌ها: در طول مراحل می‌توانید خشاب‌های بزرگتر، موشک‌انداز و شعله‌افکن پیدا کنید تا با سرعت بیشتری دشمنان و ماشین‌آلات جنگی را نابود کنید.

بصری: بازی دارای محیط‌های تخریب‌پذیر است. شما می‌توانید ساختمان‌ها، دیوارها و سنگرها را با شلیک‌های خود از بین ببرید که در زمان خودش حس قدرت زیادی به بازیکن می‌داد. طراحی غول‌آخرها (Bosses) که ترکیبی از انسان و ماشین هستند، بسیار به سبک انیمه‌های سایبرپانک دهه ۹۰ شباهت دارد.

صدا: صدای انفجارها و موسیقی پرانرژی بازی، آدرنالین بازیکن را بالا می‌برد.

این بازی یکی از آن عناوین "کمتر دیده شده اما با ارزش" سگا است.

سبک متفاوت: اکثر بازی‌های سگا پلتفرمر یا مبارزه‌ای هستند، اما Dynamite Duke یک تجربه شوتر متفاوت ارائه می‌دهد که می‌تواند برای مخاطبان تو که به دنبال بازی‌های خاص قدیمی هستند، جالب باشد.

سختی و چالش: بازی به شدت سخت است و نیاز به تمرکز بالا دارد. می‌توانی چالشی با عنوان "دوام آوردن در برابر ارتش سایبورگ‌ها" برای آن بسازی.

زیبایی‌شناسی (Aesthetic): استایل سایبرپانک و دست رباتیک دوک، تم گرافیکی بسیار خوبی برای ادیت ویدئوهای تو فراهم می‌کند.

TRY AGAIN

بازی TRY AGAIN یکی از خلاقانه‌ترین و هوشمندانه‌ترین بازی‌های مستقل (Indie) اخیر در استیم است که با نگاهی "متا" (Meta-fiction) به دنیای توسعه بازی‌های ویدئویی ساخته شده است. 

شما در نقش بنی (Benny) بازی می‌کنید؛ یک شخصیت آزمایشی (Test Character) که چیزی جز یک مدل سه‌بعدی بی‌روح برای تست کردن مراحل نیست. اما ماجرا از جایی جالب می‌شود که بفهمید شما در یک بازی ناتمام گیر افتاده‌اید.

شخصیت "طراح" (The Designer): او صدای دانای کل در بازی است که مدام با شما صحبت می‌کند. او به شدت تحت فشار است چون "ناشر" (Publisher) به او ضرب‌الاجل (Deadline) داده و این آخرین روز کاری او (و آخرین روز زندگی شما به عنوان یک تستر) است.

هدف بنی: بنی نمی‌خواهد فقط یک ابزار تست باشد که بعد از انتشار بازی حذف یا بایگانی شود. او می‌خواهد ثابت کند که پتانسیل تبدیل شدن به "شخصیت اصلی" (Main Character) را دارد.

گیم‌پلی بازی بازتابی از آشفتگی‌های یک بازی در حال ساخت است:

موانع ناگهانی: از آنجایی که بازی ناتمام است، ممکن است ناگهان محیط جلوی چشمت تغییر کند، کدها به هم بریزند یا باگ‌های عمدی سد راهت شوند.

پلتفرمینگ سریع: بازی بر پایه سرعت عمل و پرش‌های دقیق بنا شده است. شما باید از میان "هرج‌ومرجِ توسعه" (Game-dev Chaos) عبور کنید.

دیالوگ‌های تعاملی: تعامل بین بنی و طراح، هسته اصلی جذابیت بازی است. طراح ممکن است از موفقیت‌های شما تعجب کند یا از اشتباهاتتان ناامید شود.

استایل Work-in-Progress: محیط بازی شبیه به نرم‌افزارهای بازی‌سازی (مثل Unity یا Unreal) طراحی شده است. خطوط شبکه‌ای (Grids)، بافت‌های شطرنجی (Placeholder Textures) و مدل‌های بدون رنگ، حس جالبی به بازیکن می‌دهد که انگار واقعاً "پشت صحنه" یک بازی است.

تضاد بصری: هرچه بنی بیشتر تلاش می‌کند تا شخصیت اصلی باشد، محیط اطراف او ممکن است از حالت آزمایشی خارج شده و رنگ و لعاب واقعی‌تری به خود بگیرد.

چالش "Try Again": همان‌طور که از نام بازی پیداست، شما بارها شکست می‌خورید. نشان دادن این تلاش‌ها و در نهایت موفقیت بنی برای تبدیل شدن به قهرمان داستان، یک روایت عالی برای یک پست وبلاگی یا یک ویدئوی بررسی (Review) است.

RoboCop Versus The Terminator

بازی RoboCop Versus The Terminator برای کنسول سگا جنسیس، به عقیده بسیاری از گیمرها، خونین‌ترین و هیجان‌انگیزترین نسخه در میان تمام پلتفرم‌هاست. این بازی که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد، به خوبی توانست اتمسفر تاریک و خشن هر دو فرنچایز را با هم ترکیب کند.

برخلاف نسخه SNES که بیشتر بر روی پلتفرمینگ تمرکز داشت، نسخه سگا یک اکشن خالص و بی‌وقفه (Run and Gun) است. سرعت بازی بسیار بالاست و انیمیشن‌های متلاشی شدن دشمنان (Gore) یکی از ویژگی‌های جنجالی و امضای این نسخه محسوب می‌شود. شما در نقش روبوکاپ، از خیابان‌های جنایت‌زده دیترویت شروع کرده و در نهایت به آینده‌ای ویران‌شده توسط اسکاینت می‌روید.

یکی از نقاط قوت این نسخه، سیستم مدیریت سلاح آن است:

حمل دو سلاح: شما می‌توانید دو سلاح سنگین را به طور همزمان حمل کرده و بین آن‌ها سوئیچ کنید.

سلاح‌های نمادین: علاوه بر کلت Auto-9، می‌توانید به موشک‌انداز، تفنگ پلاسما، شعله‌افکن و حتی سلاح معروف ED-209 دسترسی پیدا کنید.

گرافیک تاریک و صنعتی: که کاملاً با تم فیلم‌ها هماهنگی دارد.

موسیقی متال: قطعات موسیقی بازی هیجان مبارزه را دوچندان می‌کنند.

ویژگی‌های برجسته نسخه سگا جنسیسسلاح‌ها و تجهیزاتارزش کلکسیونی: این بازی یکی از نمادهای قدرت پردازش کنسول سگا در سبک اکشن است.

DOMINO: The Little One

بازی DOMINO: The Little One یک اثر مستقل در سبک ماجراجویی (Adventure) و پلتفرمر معمیایی (Puzzle-Platformer) است که با نگاهی عمیق و هنری به مسائل محیط‌زیستی و تغییرات اقلیمی ساخته شده است. این بازی تلاش می‌کند داستانی تأثیرگذار را از طریق محیط و بدون استفاده از کلمات پیچیده روایت کند.

شما در نقش موجود کوچکی به نام دومینو (Domino) بازی می‌کنید. دنیای بازی که زمانی زیبا و سرسبز بوده، اکنون تحت تأثیر آلودگی‌های صنعتی، زباله‌ها و گرمایش زمین به یک ویرانه تبدیل شده است. دومینو به عنوان نمادی از "تغییرات کوچک که نتایج بزرگ می‌سازند"، سفری را آغاز می‌کند تا با وحشت‌های ناشی از تخریب طبیعت روبرو شود و سعی کند تعادل را به جهان بازگرداند.

حل معماهای محیطی: بخش اصلی بازی شامل تعامل با اشیاء موجود در محیط برای باز کردن مسیرهاست. معماها اغلب نمادی از پاکسازی آلودگی یا استفاده مجدد از منابع هستند.

پلتفرمینگ: باید با دقت از میان موانع و زباله‌هایی که مسیر را مسدود کرده‌اند عبور کنید.

تجربه بدون کلام: بازی داستان خود را از طریق نمادها و اتفاقات بصری روایت می‌کند (Visual Storytelling)، که باعث می‌شود هر بازیکنی با هر زبانی بتواند با آن ارتباط برقرار کند.

مواجهه با غول‌های درونی: در طول بازی، شما با موجودات ترسناکی روبرو می‌شوید که در واقع تجسم آلودگی و طمع انسان‌ها هستند.

بصری: سبک هنری بازی بسیار چشم‌نواز و در عین حال غم‌انگیز است. استفاده از رنگ‌های تیره برای مناطق آلوده و رنگ‌های روشن برای بخش‌های پاک‌شده، تضاد زیبایی ایجاد کرده است.

صداگذاری: موسیقی متن بازی حالتی اتمسفریک و آرام دارد که با اتمسفر سنگین و تأمل‌برانگیز بازی کاملاً همخوانی دارد.

Sunset Riders

بازی Sunset Riders یکی از محبوب‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های سبک اکشن تیراندازی (Run and Gun) است که ابتدا برای دستگاه‌های آرکید و سپس در سال ۱۹۹۳ برای کنسول سگا جنسیس و SNES منتشر شد. این بازی با فضای وسترن و شوخی‌های جالبش، جایگاه ویژه‌ای در خاطرات گیمرها دارد.

داستان در غرب وحشی جریان دارد. شما در نقش جایزه‌بگیرانی (Bounty Hunters) هستید که هدفشان دستگیری یا از بین بردن خطرناک‌ترین تبهکاران تحت تعقیب است. هر مرحله با یک پوستر "Wanted" شروع می‌شود که در آن نام تبهکار و مبلغ جایزه نوشته شده است. هدف نهایی شما رسیدن به شخصیت ثروتمند و شروری به نام Sir Richard Rose است.

برخلاف نسخه آرکید که ۴ شخصیت داشت، در نسخه سگا جنسیس شما می‌توانید بین ۲ شخصیت اصلی انتخاب کنید:

Billy Cool: که از هفت‌تیر (Revolver) استفاده می‌کند و سرعت شلیک بالایی دارد.

Cormano Wild: شخصیت محبوب با لباس بنفش و کلاه بزرگ که از تفنگ ساچمه‌زنی (Shotgun) استفاده می‌کند و محدوده شلیک گسترده‌تری دارد.

تیراندازی در ۸ جهت: شما می‌توانید در تمام جهات شلیک کنید و همزمان از موانع بپرید.

آیتم‌های ارتقا (Power-ups): با ورود به مهمان‌خانه‌ها (Taverns) یا گرفتن نشان‌های کلانتری، می‌توانید سلاح خود را دوتایی کنید (Dual Wield) یا قدرت شلیک خود را افزایش دهید.

مراحل متنوع: بازی فقط پیاده‌روی نیست؛ مراحلی وجود دارد که باید سوار بر اسب به تعقیب قطار بپردازید یا از روی گله‌های گاو در حال فرار عبور کنید.

بخش دو نفره: یکی از جذابیت‌های اصلی بازی، تجربه همزمان با یک دوست است که هیجان مبارزات را دوچندان می‌کند.

جالب است بدانی که نسخه سگا جنسیس به دلیل محدودیت‌های سخت‌افزاری آن زمان، تغییراتی نسبت به نسخه اصلی داشت:

تعداد شخصیت‌ها از ۴ به ۲ کاهش یافت.

برخی مراحل کوتاه‌تر شدند یا تغییر کردند.

اما در عوض، یک بخش اختصاصی به نام Versus Mode در نسخه سگا اضافه شد که در آن دو بازیکن می‌توانند با هم دوئل کنند.

بصری: گرافیک بازی بسیار زنده و رنگارنگ است. انیمیشن‌های طنزآمیز دشمنان (مثلاً وقتی زیر یک وسیله سنگین می‌مانند) به بازی روحیه‌ای کمدی بخشیده است.

تفاوت نسخه سگا با آرکیدصداگذاری: جملات معروفی که تبهکاران قبل یا بعد از مبارزه می‌گویند (مثل: "Bury me with my money" از باس اول)، در ذهن گیمرها ماندگار شده است.

⁠Streets of Rage 2⁠

بازی Streets of Rage 2 (که در ژاپن با نام Bare Knuckle II شناخته می‌شود)، از نظر بسیاری از گیمرها و منتقدان، بهترین بازی سبک مبارزات خیابانی (Beat 'em up) در تمام دوران است. این نسخه که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد، در تمام زمینه‌ها نسبت به شماره اول پیشرفت کرد و به نماد قدرت کنسول سگا جنسیس تبدیل شد.

یک سال از حوادث قسمت اول گذشته است. اکسل، بلیز و آدام تصور می‌کردند شهر امن شده، اما Mr. X دوباره بازگشته و این بار آدام هانتر را ربوده است تا انتقام بگیرد. حالا اکسل و بلیز به همراه دو شخصیت جدید، راهی خیابان‌ها می‌شوند تا علاوه بر نجات دوستشان، امپراتوری جنایتکار مستر ایکس را برای همیشه نابود کنند.

در این نسخه ۴ شخصیت با سبک‌های مبارزه کاملاً متفاوت حضور دارند:

Axel Stone: شخصیت متعادل بازی که ضربه مشهور "Grand Upper" او در این نسخه معرفی شد.

Blaze Fielding: متخصص سرعت و فنون جودو.

Max Thunder: یک کشتی‌گیر غول‌پیکر (جایگزین آدام). او سرعت کمی دارد اما قدرت ضرباتش وحشتناک است.

Eddie "Skate" Hunter: برادر کوچک آدام. او از اسکیت استفاده می‌کند و بسیار سریع است، اما قدرت ضرباتش کم است.

حذف ماشین پلیس: برخلاف نسخه اول، دیگر خبری از ماشین پلیس نیست. به جای آن، هر شخصیت دارای حرکات ویژه (Special Moves) اختصاصی است که با زدن دکمه A اجرا می‌شود (اما مقداری از خون شما را کم می‌کند).

تنوع دشمنان: دشمنان بازی بسیار هوشمندتر شده‌اند و تنوع آن‌ها (از نینجاها گرفته تا موتور‌سواران و بوکسورها) بسیار بیشتر شده است.

باس‌فایت‌های نمادین: باس‌هایی مثل Zamza و Abadede در این نسخه به چهره‌های ماندگار تبدیل شدند.

گرافیک: اندازه‌ی شخصیت‌ها بزرگ‌تر شده و جزئیات محیطی (مثل باران در خیابان یا نور نئون‌ها) برای سال ۱۹۹۲ خیره‌کننده بود.

موسیقی: یوزو کوشیرو با استفاده از سبک‌های Trance و Techno، موسیقی متن این بازی را به سطحی رساند که هنوز هم در کلاب‌های شبانه و کنسرت‌های بزرگ پخش می‌شود. آهنگ مرحله اول (Under Logic) یکی از معروف‌ترین قطعات تاریخ گیم است.

Rambo III

بازی Rambo III یکی از عناوین برجسته و پرطرفدار کنسول سگا جنسیس است که بر اساس فیلمی به همین نام با بازی سیلوستر استالونه ساخته شده است. این بازی در دوران خود به دلیل گرافیک بالا و اکشن نفس‌گیرش، یکی از بهترین بازی‌های سبک شوتر ایزومتیک محسوب می‌شد.

داستان بازی مستقیماً از روی فیلم اقتباس شده است. "سرهنگ تراتمن" (استاد و دوست قدیمی رمبو) در جریان یک ماموریت در افغانستان توسط نیروهای شوروی اسیر شده است. ارتش آمریکا اجازه دخالت رسمی ندارد، بنابراین جان رمبو به تنهایی راهی افغانستان می‌شود تا با نفوذ به پایگاه‌های مستحکم دشمن، تراتمن را نجات دهد و نیروهای اشغالگر را نابود کند.

این بازی دارای ۶ مرحله (Mission) متنوع است که هر کدام اهداف خاصی دارند:

تنوع تسلیحات: رمبو به سلاح‌های نمادین خود مجهز است:

مسلسل (Machine Gun): برای تیراندازی بی‌وقفه.

چاقوی معروف رمبو: برای مبارزات نزدیک.

تیر و کمان با تیرهای انفجاری: که قدرت تخریب بسیار بالایی دارد.

بمب‌های ساعتی: برای نابود کردن انبارهای مهمات و تجهیزات دشمن.

سیستم دوربین: بازی از زاویه دید نیمه‌-ایزومتریک (بالا به پایین) استفاده می‌کند که به بازیکن اجازه می‌دهد دید خوبی به محیط و سیل دشمنانی که از اطراف حمله می‌کنند داشته باشد.

مراحل جایزه (Bonus Stages): یکی از جذاب‌ترین بخش‌های بازی، نبرد با تانک‌ها یا هلیکوپترها از نمای پشت سر رمبو است که در آن باید با استفاده از تیرهای انفجاری، وسیله نقلیه دشمن را هدف قرار دهید.

بصری: در زمان انتشار، گرافیک بازی بسیار چشم‌گیر بود. طراحی محیط‌های بیابانی، پادگان‌های نظامی و انفجارهای بزرگ، قدرت ۱۶ بیتی سگا را به خوبی نشان می‌داد.

موسیقی: موسیقی متن بازی حالتی حماسی و نظامی دارد که استرس و هیجان عملیات‌های مخفیانه و درگیری‌های شلوغ را به خوبی منتقل می‌کند.

سختی بازی: Rambo III بازی نسبتاً سختی است و نیاز به استراتژی دارد. شما نمی‌توانید فقط شلیک کنید؛ گاهی باید پناه بگیرید یا مسیر خود را هوشمندانه انتخاب کنید.

Urayama

بازی Urayama (در ژاپنی به معنای «تپه پشت خانه») یک اثر مستقل در سبک ترسناک روان‌شناختی (Psychological Horror) و شبیه‌ساز راه رفتن است که به دلیل اتمسفر فوق‌العاده سنگین و سبک بصری خاصش، در میان طرفداران بازی‌های ترسناک ژاپنی بسیار محبوب شده است. این بازی توسط Chilla's Art (سازندگان مشهور بازی‌هایی مثل The Convenience Store و The Closing Shift) ساخته شده است.

داستان بازی درباره چند دانش‌آموز است که تصمیم می‌گیرند به تپه‌ای در پشت مدرسه‌شان (Urayama) بروند که شایعات عجیبی درباره آن وجود دارد. شما در نقش یکی از این نوجوانان، باید در مسیرهای جنگلی و معابد قدیمی این تپه کاوش کنید. اما طبق معمولِ بازی‌های این استودیو، یک پیاده‌روی ساده به یک کابوس وحشتناک تبدیل می‌شود. داستان بر پایه فولکلور و افسانه‌های محلی ژاپن و ترس از مکان‌های متروکه بنا شده است.

کاوش محیطی: بخش اصلی بازی شامل قدم زدن در مسیرهای تاریک جنگل و تعامل با اشیاء برای پیشبرد داستان است.

معماهای ساده: برای باز کردن برخی مسیرها یا درک بهتر داستان، باید معماهای کوچکی را حل کنید.

سیستم چند پایان: مانند اکثر بازی‌های Chilla's Art، این بازی هم دارای دو پایان (خوب و بد) است که بر اساس تصمیمات و کارهای شما در طول بازی رقم می‌خورند.

ترس واقع‌گرایانه: بازی کمتر بر روی هیولاهای عجیب تمرکز دارد و بیشتر بر روی "ترس از تعقیب شدن" توسط انسان‌های عجیب یا موجودات ماوراءالطبیعه در سکوت مطلق شب تمرکز می‌کند.

فیلتر VHS: بازی دارای یک فیلتر گرافیکی است که ظاهر آن را شبیه به فیلم‌های ترسناک قدیمی ژاپنی روی نوار ویدئو می‌کند. این ویژگی حس ناامنی و واقعی بودن اتفاقات را دوچندان می‌کند (البته در تنظیمات قابل غیرفعال کردن است).

صداگذاری مینیمال: صدای جیرجیرک‌ها در شب، صدای قدم‌ها روی خاک و سکوت‌های ناگهانی، اتمسفری می‌سازد که هر لحظه منتظر اتفاقی وحشتناک هستید.

اگر به بازی‌های ترسناک کوتاه علاقه داری، Urayama یک گزینه عالی برای استریم یا نقد و بررسی است:

ژاپنی بودن: جو و فضای بازی‌های ژاپنی همیشه طرفداران خاص خودش را دارد.

واکنش‌های طبیعی: بازی از تکنیک‌های روان‌شناختی برای ترساندن استفاده می‌کند که باعث می‌شود واکنش‌های تو در ویدئو بسیار طبیعی و جذاب باشد.

تحلیل پایان‌ها: می‌توانی در وبلاگت درباره معنای پایان‌های بازی و افسانه‌هایی که بازی از آن‌ها الهام گرفته بنویسی.

Comix Zone

بازی Comix Zone یکی از خلاقانه‌ترین، زیباترین و البته سخت‌ترین بازی‌های تاریخ کنسول Sega Genesis است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این بازی به دلیل سبک هنری منحصر‌به‌فردش که کاملاً شبیه به یک کتاب کمیک زنده است، هنوز هم بعد از دهه‌ها یک شاهکار بصری محسوب می‌شود.

شما در نقش اسکتچ ترنر (Sketch Turner) بازی می‌کنید؛ یک هنرمند کتاب‌های کمیک و نوازنده راک که در شهر نیویورک زندگی می‌کند. یک شب در حین کار بر روی کمیک جدیدش به نام "Comix Zone"، صاعقه‌ای به میز کار او برخورد می‌کند. در این لحظه، شخصیت منفی داستانش یعنی مورتوس (Mortus) از صفحات کتاب بیرون می‌آید و اسکتچ را به درون دنیای نقاشی‌شده‌ی خودش پرتاب می‌کند. مورتوس که در دنیای واقعی قدرت محدودی دارد، سعی می‌کند با کشیدن دشمنان و موانع در صفحات کمیک، اسکتچ را در دنیای خودش به قتل برساند تا بتواند کاملاً به دنیای واقعی منتقل شود.

تجربه‌ی این بازی دقیقاً مثل این است که شما در صفحات یک کتاب کمیک حرکت می‌کنید:

حرکت بین پنل‌ها: شما از یک کادر (Panel) به کادر دیگر می‌پرید. گاهی حتی می‌توانید کاغذ را پاره کنید و به مسیرهای مخفی بروید.

مبارزات: اسکتچ یک رزمی‌کار ماهر است. او می‌تواند کمبوهای مختلفی بزند و از اشیاء محیطی استفاده کند.

موش باهوش (Roadkill): شما یک موش خانگی به نام "رودکیل" دارید که در طول مراحل به شما کمک می‌کند. او می‌تواند کلیدهای مخفی را پیدا کند، دشمنان را شوکه کند یا آیتم‌های مخفی را از زیر کاغذ بیرون بکشد.

سیستم آیتم‌ها: شما می‌توانید تا ۳ آیتم (مثل نارنجک، چاقو، معجون سلامتی یا تبدیل شدن به ابرقهرمان) را با خود حمل کنید.

سختی بازی: Comix Zone به شدت سخت است! برخلاف اکثر بازی‌های سگا، شما جان اضافه (Extra Lives) ندارید و نوار سلامتی شما با هر ضربه و حتی با ضربه زدن به اشیاء سخت کم می‌شود.

سبک بصری: بازی از تکنیک Cel-shading اولیه استفاده می‌کند. حباب‌های دیالوگ، فونت‌های کمیکی و دست مورتوس که در حین بازی دشمنان را "نقاشی" می‌کند، حس بی‌نظیری به بازی داده است.

موسیقی: موسیقی متن بازی در سبک Grunge و Rock دهه ۹۰ است که کاملاً با اتمسفر تاریک و خیابانی بازی هماهنگی دارد.

دو پایان مختلف: بازی دارای دو پایان است که بستگی به سرعت عمل شما در مرحله نهایی (تلاش برای نجات شخصیت آلیسا) دارد. در یک پایان آلیسا نجات می‌یابد و با اسکتچ به دنیای واقعی می‌آید و در دیگری... نه.

نوآوری فنی: این بازی از تمام قدرت گرافیکی سگا جنسیس استفاده کرد تا رنگ‌هایی بسیار فراتر از پالت استاندارد این کنسول را نمایش دهد.این بازی یکی از بهترین گزینه‌ها برای بخش "بررسی بازی‌های کلاسیک" در وبلاگ یا کانال توست.

ایده محتوایی: می‌توانی روی این موضوع تمرکز کنی که چطور یک بازی در سال ۱۹۹۵ توانست حس "بودن در یک کتاب کمیک" را به این خوبی پیاده کند، کاری که حتی بازی‌های مدرن هم به سختی انجام می‌دهند.

چالش: می‌توانی یک ویدئوی چالش "تلاش برای تمام کردن بازی بدون کد تقلب" بسازی، چون تمام کردن این بازی یک افتخار بزرگ برای هر گیمری است!