Rob Muntz en Arthur van Amerongen presenteren: De Potkast, over D66 en Sigrid Kaag by HP/De Tijd

Rob Muntz belt met het Vaticaan over Dotan by HP/De Tijd

Rob Muntz in gesprek met Antoin Bodar over Dotan by HP/De Tijd

Rob Muntz belt met Robert Dulmers (Vaticaankenner) over Dotan by HP/De Tijd

Rob Muntz belt met Anna Kruse (Nederlandse Bischoppenconferentie) over Dotan by HP/De Tijd

Rob Muntz in gesprek met Caroline Wenting (Bisdom Utrecht) over Dotan by HP/De Tijd

Rob Muntz spreekt Paul Damen over Dotan by HP/De Tijd

Uit het dagboek van Bob Soeverijn. In deze aflevering onder meer:

- Bob las in dagblad Trouw over natuurtoerisme als witte hobby en windt zich vreselijk op over de toenemende haat tegen de witte westerse mens: “Gaan wij de rest van ons leven dagelijks geattendeerd worden op hoe spijtig het is dat wij … er zijn?”

- Bob raakte door een opgeheven account twintig jaar aan papers, correspondentie en e-mail kwijt – en het ergste: het manuscript van het boek waaraan hij werkt was ook verdwenen. Gelukkig stond zijn blowende en gamende zoon paraat om het probleem op te lossen.

- Bob en zijn zoon Daniël kochten in de Bijlmer een nieuwe desktopcomputer. Een paar jonge straatrovertjes hadden het op de zojuist aangeschafte pc voorzien, maar gelukkig was daar de Tesla keyfob: “De aspirantcrimineeltjes stonden toe te kijken, verbluft – versuft, alsof Daniël ook hun hersens had uitgezet.”

Over het dagboek:

Bob Soeverijn werkte aan de universiteit als hoogleraar maar werd door een conflict met vervroegd pensioen gestuurd. Met echtgenote en jeugdliefde Francien woont hij in een lommerrijke villawijk, waar hij leest, films kijkt, nieuws volgt, aan een belangrijk boek werkt en een zeer openhartig dagboek bijhoudt. Fragmenten uit dat dagboek leest hij zelf voor vanuit de stilste ruimte in zijn huis: de wijnkelder.

Enige tijd geleden viel op de redactie van HP/De Tijd een grote, lichtbruine enveloppe in de bus, zonder opschrift. Hij bevatte een stuk of honderd A-4tjes, met fragmenten uit een dagboek. De afzender was ‘Bob Soeverijn’, een pseudoniem. “Als u dit leest, zult u begrijpen waarom” schreef hij. “Er staan dingen in die je in Nederland niet hardop kunt zeggen, maar die wel gezegd moeten worden, en dus doe ik het op deze manier. Maar ik verzeker u: er is geen woord van gelogen.”

Het is inderdaad niet mals, wat de auteur allemaal noteert. Hij heeft een carrière achter de rug in de wetenschap, door een reorganisatie op de universiteit – gericht op meer diversiteit – is hij op een zijspoor beland, waar hij zijn laatste jaren voor zijn emeritaat uitzit. Hij woont ergens in de provincie in een comfortabele villa, tuiniert, fietst, maakt stedentrips met zijn vrouw, past soms op zijn kleinkind, probeert zijn apathische, wiet- en gameverslaafde zoon op het goede spoor te krijgen, leest veel, volgt het nieuws en de politiek en houdt een soort dagboek bij.