Op 20 november 1973 stapt Rudi Lubbers in Djakarta, Indonesië in de ring tegen Muhammad Ali. De talentvolle boksende zoon van een kermisexploitant houdt het 12 ronden vol tegen The Greatest. De harten van de Indonesiërs had hij al overwonnen, maar hij wint ook het respect van Ali.

Nadat hij beginjaren 80 stopt met boksen, breekt een moeilijke periode aan in het leven van Lubbers. Hij brengt 2 keer een periode door in de gevangenis, in Portugal en Frankrijk. Daarna leidt hij een zwervend bestaan tot hij, berooid en verbitterd terecht komt in Bulgarije. De beelden van de haveloze Lubbers, die met zijn vrouw Ria in een kapotte bus woont met een aantal zwerfhonden, maken diepe indruk.

In deel 2 van mijn gesprek met Rudi Lubbers gaat het over het gevecht tegen Muhammad Ali en het gevecht dat daarna volgde, tegen het leven zelf. 

Rudi Lubbers (Heerhugowaard, 17 augustus 1947) domineerde vanaf eind jaren 60 de halfzwaargewicht en zwaargewicht-divisie in het Nederlandse boksen. Hij vocht 106 partijen als amateur en verloor er slechts 6. Op 2 Olympische Spelen, die van Tokyo in 1964 en Mexico City, 1968 was hij actief en in 1973 stapte hij in Djakarta, Indonesië in de ring tegen Muhammad Ali. Als enige witte man hield hij het 12 rondes vol tegen The Greatest of All Time. 

Na zijn bokscarrière ging het aantal keren goed mis in het leven van Rudi Lubbers. Hij bracht een aantal jaren door in de gevangenis en belandde berooid en verbitterd in Bulgarije. In 2 afleveringen van BoksOuwe praat Rudi Lubbers over zijn veelbewogen leven, het gevecht dat hem voor even wereldberoemd maakte en over boksen.

BoksOuwePodcastAflevering 16: deel 1 van mijn gesprek met Rudi Lubbers.

Hij behoort tot het selecte groepje van 5 boksers die ooit Muhammad Ali hebben verslagen. Leon Spinks was niet de meest getalenteerde bokser ter wereld, niet een geslepen power-puncher of een tactisch genie met een leeuwenhart. En toch wist hij, dankzij de winst op Ali, zijn plekje in de boksgeschiedenisboeken te veroveren. Hij overleed op 67-jarige leeftijd en verdient een klein monument.

De gelauwerde Nederlandse fotograaf Guus Dubbelman raakte op jonge leeftijd gefascineerd door Muhammad Ali. Een ontmoeting begin jaren 80, in Amsterdam leidde tot een vriendschap tussen Guus en The Greatest of All Time die jaren stand zou houden. Dubbelman ontmoette Ali meerdere keren, rondom wedstrijden en bij de kampioen thuis. Hij zag hoe Ali in de loop der jaren af en toe worstelde met het leven als ex-bokser en hoe de  Ziekte van Parkinson de eens zo machtige bokser uiteindelijk sloopte.

In 2 afleveringen praat ik met Guus Dubbelman over zijn bijzondere vriendschap met Muhammad Ali, over het boek Ali Was Mijn Vriend, over fotografie en over boksen.

BoksOuwePodcastAflevering 14 is deel 2 van dat gesprek.

Met dank aan Menno Swart en The Mic  High Luchtvaart Podcast voor het gebruik van de studio.

De gelauwerde Nederlandse fotograaf Guus Dubbelman raakte op jonge leeftijd gefascineerd door Muhammad Ali. Een ontmoeting begin jaren 80, in Amsterdam leidde tot een vriendschap tussen Guus en The Greatest of All Time die jaren stand zou houden. Dubbelman ontmoette Ali meerdere keren, rondom wedstrijden en bij de kampioen thuis. Hij zag hoe Ali in de loop der jaren af en toe worstelde met het leven als ex-bokser en hoe de  Ziekte van Parkinson de eens zo machtige bokser uiteindelijk sloopte. 

In 2 afleveringen praat ik met Guus Dubbelman over zijn bijzondere vriendschap met Muhammad Ali, over het boek Ali Was Mijn Vriend, over fotografie en over boksen. 

BoksOuwePodcastAflevering 13 is deel 1 van dat gesprek.

Met dank aan Menno Swart en The Mic  High Luchtvaart Podcast voor het gebruik van de studio.

Men zegt wel eens: never let the truth get in the way of a good story. En als er een tak van sport is, die vergeven is van de 'good stories' dan is het wel het boksen. En in het bijzonder over The Greatest of All Time; Muhammad Ali.

In de loop der jaren zijn er rond  Ali een aantal mythes ontstaan die, bij nadere bestudering, toch net even iets minder romantisch, bloemrijk en episch zijn dan altijd werd aangenomen. Van de touwen rond de ring tijdens The Rumble In The Jungle, tot het de gescheurde handschoen in het gevecht tegen Henry Cooper. En van de gebroken kaak tegen Ken Norton tot de large than life persoonlijkheid die Ali zich aanmat.

In BoksOuwePodcastAflevering12 ontrafel ik een vijftal hardnekkige mythes rond Muhammad Ali.

Het gevecht tussen de oud-kampioenen Roy Jones Jr (51) en Mike Tyson (54) wordt gebracht als zijnde de comeback van beide boksers. Of dat ook echt het geval is, valt zeer te betwijfelen. Het treffen tussen de twee, in het Staples Centre in Los Angeles heeft alle kenmerken van een veredeld, overhyped demonstratiegevecht. 

Geen jury, een onmiddellijk einde aan de partij in het geval van een snee, geen knock-outs én geen winnaar op het eind.

Heel veel heeft het dus niet te maken met boksen. En van een come-back van beiden is ook al geen sprake. En al was dat wel zo, dan nog zou die verbleken bij wat nog altijd de mooiste en meest glorieuze come-back ooit is, dus van George Foreman. BoksOuwePodcast Aflevering 11: over de herrijzenis van een reus uit Texas.

De legendarische bokstrainer Cus D’Amato zei ooit het volgende over boksers:

De held en de lafaard voelen allebei dezelfde angst. De held gebruikt die angst en projecteert die op zijn tegenstander, terwijl de lafaard wegrent. Het is dezelfde angst, maar wat je met die angst doet, maakt het verschil.

Boksers laveren voortdurend tussen angst en moed. En iedere vechter die het aandurft om zijn angst te overwinnen en de moed heeft om een paar bokshandschoenen aan te trekken en te gaan vechten met een ander, verdient bewondering en respect.

Het zijn de boksers die de sport zo bijzonder maken. En al die boksers hebben hun eigen verhaal. Over moed, over angst, over verlies en winst. Over het overkomen van obstakels, over  zwaarbevochten zeges en pijnlijke verliespartijen. Zowel in als de ring als daarbuiten

In deze aflevering van BoksOuwe: 12 ronden met Frank Bruno. 

Cultheld en publiekslieveling. De man die de moed had twee keer tegen Mike Tyson te boksen. Maar ook een man die achter een facade van heldenmoed en humor een heel ander gevecht voerde. 

De derde en laatste wedstrijd uit de moeder aller bokstrilogieën, die tussen Muhammad Ali en "Smoking" Joe Frazier,  was de meest indrukwekkende en epische van alle 3 hun gevechten. Wat Ali en Frazier presteerden in The Thrilla in Manilla grenst aan het onwaarschijnlijke. In de zinderende hitte van de Filipijnen gingen beide vechters tot het absolute uiterste en nog verder.

Beiden zouden later verklaren dat ze nooit dichter bij de dood waren als op de vroege ochtend van 1 oktober 1975. De Thrilla wordt nog steeds beschouwd als misschien wel het beste zwaargewicht-titel gevecht ooit. 

BoksOuwe blikt terug op de voorbereiding, de omstandigheden en het heroïsche gevecht tussen de beide aartsvijanden. 

BoksOuwe blikt terug op het tweede gevecht in de moeder aller boks-trilogieën: die tussen Muhammad Ali en Joe Frazier. Het eerste gevecht werd gewonnen door Joe Frazier, die Ali met een geweldige linkerhoek tegen het canvas kreeg. Het betekende de eerste verliespartij in de carriere van Ali. Die zint op wraak.