Brieven aan mijn mama

Dagboekfragment week 21.
#moederdagzondermoeder
Geen andere woorden nodig.

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Brief week 21.
Moederdag.

Dag Mams,
Ik heb het aan me voorbij laten gaan. Sowieso ben ik van Antwerpen en wij vieren moederdag op 15 augustus. Van een eerste keer moederdag zonder jou, blijf ik nog even gespaard.

Toch heb ik bewust Facebook, Instagram en allerhande whatsapp groepjes niet geopend. Ik had geen zin in de Happy Mom’s day berichten. Ik werd er zelfs kwaad van. Afgelopen vrijdag voelde ik ineens een immense haat voor iedereen die Moederdag zou vieren. Het lekkere ontbijt van de mannen in mijn eigen huis heb ik opgegeten maar onder ons gezegd en gezwegen. Het had een bittere smaak. Maar dat is wat moeders doen: “hun eigen pijntjes verdragen omwille van hun kinderen”, dat is Moederliefde.

Maar woest werd ik ervan, mammie, witheet. Niet eerlijk tegenover de rest van de wereld natuurlijk maar ik kon niet anders dan een immense golf van razernij voelen die me overspoelde zoals ik soms ook verdrink in verdriet. Het enige dat ik nog kon doen was mijn hart op slot zetten en mijn rationele geest openen. Werken, schrijven, nadenken over de inhoud van de opleiding, plannen. Sommige drinken en vluchten in drugs. Ik ga nadenken.

Ik kwam ervan tot rust. Van dat nadenken. Omdat het weer zorgde voor de volgende creatie. Een nieuwe hoofdstuk aan de brochure. Een volgende tekst theorie. Mijn visie over de vorm van rituelen die steeds meer ... vorm krijgt. Circulair denken in plaats van lineair. Chaos in plaats van orde. Meer rommel in mijn atelier. Overal papier en kleur. Boeken die in het rond slingeren. Negen nieuwe e-boeken besteld. Geprutst aan de website. Halfvolle koffietassen. Lege flessen water. Afleiding en bezinning. Bericht aan mijzelf : Ruim je atelier op tegen de volgende lesdag.

Moederdag is een heel oud ritueel. Als we teruggaan in de tijd, komen we uit bij de Moedercultus in het Klassieke Griekenland die met hun rituelen voor Rhea, de Moeder der Goden, het moederaspect vereerden. Wij, die van ‘t Stad, vergelijken onze moeders dan weer met de moeder van Jezus, een Heilige Vrouw.

De moderne variant van mei is overgewaaid uit de States en oorspronkelijk zelfs een dag van herdenking van iemands dode moeder. Het lijkt dus gepaster om gisteren moederdag te vieren. In ons geval dan toch. Maar dode moeders herdenken staat voorlopig niet mee op mijn lijstje van gelukkige momenten.

Het gaat niet over mams. Ik leer er alleen mee leven. Ik leer mezelf aan om te gaan met deze verandering. Moede(r)loos zijn. Het is echter ontzettend uitputtend. Het vraagt zoveel energie. We zijn vier maanden verder en ik doe nog steeds maar wat. Ik spreek zo weinig mogelijk af want meer dan de helft van mijn afspraken moet ik verzetten. Omdat ik te moe ben. Omdat ik het die dag maar moeilijk vind om bewust de draadjes in mijn hoofd stuk voor stuk opnieuw te verbinden met geluk.

Voorlopig is het voor mij nog elke dag #zonderMoederdag.

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 20. 
Niemand heeft me op voorhand gezegd dat ik dan ook maar ineens opnieuw zou rouwen over mijn grootouders? Daar zouden ze eens een programma over moeten maken. Over rouw en dan niet over de meest interessante overlijdens maar rouw door de gewone mens. Zodat er een soort van handleiding is.

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________ 

Brief week 20.
Dag mammie,

Twee weken geleden fietste ik een toer van 50km. Op ‘t gemak richting Oelegem om bij Rudy coronagewijs onze zinken gieter op te halen. Langs Wommelgem om iets af te geven op veilige afstand. Ik speelde dus voor pakjesdienst en ondertussen was mijn hoofd leeg.

Bij diezelfde gieter kreeg ik nog een Humo mee waar een artikel in stond over "Ten Oorlog", het nieuwe programma van Arnout Hauben. Rudy en ik hadden het over grootouders. De liefde en speciale band tussen grootouder en kind.

“ Ik mis mijn grootouders in mijn leven. Ze waren mijn gidsen.”

... zei Arnout in dat artikel. Het pakte me. Ik mis mijn eigen grootouders nog altijd even hard. Ik was negen toen de eerste overleed maar pas 36 toen de laatste stierf.

Luiz is 14 en jij bent er niet meer.
Ik weet dat hij je mist. En ik mis het ook dat hij nu niet meer terecht kan bij zijn Moeke. Hoe dikwijls heb ik je niet gebeld en gezegd dat hem iets dwars zat maar dat ik het er niet uit kreeg. Of jij eens wilde polsen. Het duurde meestal niet lang voor ik dan via jou te horen kreeg wat er mis was. Vaak kleine dingetjes waar we wat om moesten lachen. Soms wat serieuzere zaken die we echt opvolgden.

Ik zeg bewust “we”. Ik besef nu immers dat ouderschap, als je geluk hebt, een samenspel is tussen ouders en grootouders. En ik voel pijn voor iedereen die deze dans niet kan dansen. Die alleen ouder is, zonder hulp van een oudere generatie die vanuit ervaring en wijsheid berust in het groter worden.

Toen Luiz geboren was, belde ik je op vanuit het ziekenhuis. Je was aan het werk en ik vroeg of je nog veel werk te doen had en geen zin had in een halve dag vakantie. “Ja maar ik kan toch niet gewoon een halve dag pakken?”. “Ook niet om je kleinzoon te bezoeken?” Ik denk dat het 20 minuten heeft geduurd voor je in mijn ziekenhuiskamer stond. Je bent van Deurne-Noord naar Antwerpen-Centrum gereden met een snelheid die volgens mij niet echt overeenstemde met de verkeersregels.

Je werd op slag verliefd. Die liefde is nooit overgegaan. En zelf heb ik ook alleen maar liefde ervaren van mijn grootouders. Er was alleen maar liefde.

En dat is toch het toverwoord hé mams,
liefde.

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 19.
De eerste bloemen komen uit in de tuin. Ik krijg van iedereen berichten dat ze de zakjes met zaadjes hebben gezaaid die we uitdeelden op jouw uitvaart. Ik heb ze hier bij mij liggen. Ik zal er dan ook maar eens aan beginnen zeker? 

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

 Brief week 19.
Dag Mams,

Toen ik trouwde in 2013 bracht je zakjes met vergeet-me-nietjes mee uit Canada. Je vond dat zo’n mooie en symbolische herinnering aan een prachtige dag. Je had die daar ergens in een bloemenwinkel gevonden.

Wie had ooit gedacht dat ik zes jaar later met een mand vol zakjes met bloemenzaad aan jouw urne zou staan. Om mensen een mooie en symbolische herinnering mee te geven aan jou. Een prachtige vrouw en fantastische mama. 

We zijn 19 weken verder. Het went niet. Sinds een week droom ik onophoudelijk van jou. Elke nacht opnieuw word ik minstens een een keer of drie wakker omdat ik je voel. Ik heb zo’n droombeeld dat altijd terugkomt. Jij loopt de kamer door naar de dressing om je kleren te pakken. Maar ik woon niet in het ouderlijk huis dus waarom ik dat beeld heb in mijn eigen huis ontgaat me totaal. Meerdere keren per nacht is er een donkerte in de kamer. Ik word wakker, doe mijn ogen open en steeds dezelfde plek is donkerder dan de rest, tot ik goed wakker ben en dan is het weg.

Zo diep in mij leeft het verlangen dat ik je zelfs onzichtbaar zie.

In alles wat ik doe, voel ik jou. Wandel ik door de tuin, met zijn groene pels, dan hoor ik jouw stem vragen welke bijenbloemen ik dit jaar heb geplant. Of je extra courgettes de grond in zal steken voor ons? En rode bieten, speciaal voor mij alleen. Ik zie ons lopen naar de moestuin om te zien wat je allemaal hebt gezaaid en geplant. “En pakt nog wat eitjes mee want de kippen leggen aan de lopende band.”
Dat zegt Rudy nu regelmatig. Om wat eitjes mee te pakken.

Vorige week zaaide ik de zaadjes als mooie herinneringen in mijn tuin en in mijn hart. Met elk zaadje dat op de grond neerdwarrelde, rolde er een traan. Nooit geweten dat herinneringen planten zo’n moeizaam werkje was.

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Deze opname kent problemen. Samen met Spotify zoek ik naar een oplossing. 
Je kan ze wel beluisteren op de website van Brieven aan mijn mama via deze link
https://rebelceremonies.mykajabi.com/podcasts/brieven-aan-mijn-mama/episodes/2147913528

Dagboekfragment week 18.
Deze week ontdekte ik dat ik geen leuk mens ben. Iemand vond het ook heel erg nodig om mij dat te zeggen. Ik ga niet schrijven wat mijn antwoord was, ik kan wel zeggen dat ik iedereen uitdaag om het te doen. Zeggen hoe ik mij moet voelen, bedoel ik dan. Ik ben er klaar voor om een paar meppen uit te delen. Ik ben er alleen te moe voor. 

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Brief week 18.
Dag mams,

Afgelopen 10 dagen kan ik omschrijven als “De 10 dagen in mijn leven dat ik enkel sliep en droomde”. Coronagewijs redelijk milde symptomen. Fysiek volledig uitgeput. Écht compleet van de wereld. De laatste dagen ging het fysiek beter maar ben ik in mijn hoofd naar beneden geduikeld alsof ik in een draaikolk zat. Elke keer wanneer ik dacht dat ik de bodem wel zou bereikt hebben, bleek er nog een laagje verdriet te zitten en nog een en nog een en nog een.

Uren heb ik gehuild, liggend in bed of liggend op de tuinstoel onder de boom.
Uiteindelijk heb ik mijn quarantaine verbroken en ben ik 4 uur gaan fietsen.  Zonder plan. Doorheen velden, straten en bossen. Ik fietste waar mijn gevoel zei dat ik heen moest.

Soms kwam ik uit op een herkenningspunt. Dan kon ik weer verder. Mijn neus volgen.
Hoe meer ik fietste, des te helderder werd mijn hoofd en mijn hart. Mijn lijf en kop werden weer verbonden met elkaar. Het gemis werd terug hanteerbaar. Het werd rustig.

Ik ontdekte twee dingen tijdens mijn lange fietstocht (waarvan ik trouwens om ongeveer 18u in slaap viel om pas rond 9u volgende dag wakker te worden).

De eerste ontdekking was het gevoel van totaal niet weten waar je heen gaat maar wel weten en voelen dat het goed komt. Dat er ergens wel een moment is dat er herkenning is. Een gevoel van vertrouwdheid. Tegelijkertijd ontdekte ik nieuwe wegen. Soms kwam ik tot drie keer uit op hetzelfde punt via een andere weg. Ik heb me geen enkel moment verloren gevoeld.

De tweede ontdekking was het feit dat ik geen leuk mens ben. Niet omdat ik rouw en daardoor misschien wat prikkelbaar maar omdat ik van jou niet heb geleerd om me open te stellen voor anderen. Je deed het ook niet bij mij. Pas de afgelopen twee jaar mocht ik ontdekken wie je echt was, vielen al je maskers af. Ik realiseer me nu dat ik je dat ongelofelijk kwalijk neem. En dat ik het ook niet begrijp. Want na jouw dood kregen Sarah en ik mails over jou van mensen die we niet kenden maar waarvoor je een ongelofelijke inspiratiebron was. Mensen die op weg had geholpen met je inzichten en je feilloos gevoel voor

.... de rest van deze brief is op onverklaarbare wijze weg...

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 17.
Weet ge wat? Als ge mij nu eens allemaal gewoon gerust laat, dan ziet de wereld er direct een beetje beter uit. Talk to the hand, the face ain't listening anymore!

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Brief week 17.
Dag mams,
Verdriet is geen schone metgezel om mee op stap te gaan.
Ik had je deze week graag een nieuwe brief geschreven maar ik ben te moe.
Ik heb hoofdpijn, keelpijn, koorts en ben mijn stem kwijt.

Afgelopen nachten droom ik weer ontzettend veel van jou.
Beelden van jou als foto’s in mijn hoofd.
Ik denk dat het koortsdromen zijn.

Weliswaar fijne dromen want je bent heel erg dichtbij.
Ik voel jou dicht bij me staan.
Soms neem je mijn hand vast.
Je troost me.

Daar verwonder ik me over.
Hoe kan een dode nu troosten?

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Week 16. Fragment uit mijn dagboek
Leeg, leger, leegst. Deze week lukt het niet. Ik heb er effe genoeg van. 
Verdriet is geen schone metgezel om mee op te stap te gaan. 
Ik stop met brieven schrijven. 

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 15.
Ik wil licht, lichter en luchtig. Verdrietig zijn wordt zwaar en beperkend. Kan dat nu al? Nog maar 4 maanden na haar dood? Samen met de lente gaat de slinger van verdriet naar de lichtere kant van het leven waar de dagen langer zijn dan de donkere nachten. 

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Brief week 15.
Vandaag is er iets veranderd. Ik heb mijn bureau weggedaan en ben op een andere plek gaan zitten in mijn atelier.  Ik zit nu aan een gewone witte tafel. Het bureaumeubel voelde ineens te zwaar aan. Edward draaide met zijn ogen toen ik zei dat ik een en ander wilde veranderen in het atelier. Maar hij sprong mee op de fiets en kwam helpen. Het bureaumeubel staat nu opgeslagen in de garage van de huisbaas. Dank u huisbaas van mijn atelier. 

Meubel te koop.

Net zoals dit meubel voelt mijn verdriet om jou ook te zwaar aan. Ik verander. Ik ga in sneltempo doorheen mijn emoties. Sommige dagen gaan goed. Andere zijn hel. En ik heb nood aan lichter.  Lichter in mijn hoofd. Lichter in mijn hart en lichter in de ruimte waar ik werk.

Er zit een dikke doffe laag op mijn creativiteit. Ik merk dat ik creatief ben vanuit geluk en niet vanuit verdriet. Ik heb blijkbaar endorfines nodig om te kunnen creëren.

Dat betekent mams, dat jij in de weg zit.

Jezus, dat klinkt hard. Maar mijn verdriet om jou zit mij in de weg. Ik wil het weg. Ik verlang naar vrolijkheid. Voelen dat ik het geluk heb om zonder zorgen heel vroeg op te staan om de zon te zien opkomen. Ik heb er genoeg van om tot diep in de ochtend te slapen omdat ik zo moe ben van het verdrietig zijn.  Ik wil opnieuw elk moment van de dag het gevoel hebben dat ik voluit kan zingen zonder een krop in mijn keel te krijgen.

Want het laatste lied dat ik zong was op maandagochtend 16 december. De dag dat jij stierf. Toen zong ik. Ik zong je in slaap. Ik zat even alleen bij jou te wachten tot mijn zus er was. Rudy was heen en weer naar de garage. Ik hield je hand vast en ik zong. Nu wil ik terug zingen zonder die krop in mijn keel.

Ik heb mijn bureau weg gedaan. Het bureau waar ik afgelopen 10 jaren aan werkte. Waar ik mijn afscheidsbrief aan jou schreef. Waar wij samen ons broodje opaten vorig jaar in mei. Toen kwam je langsgefietst in een van je goeie weken.

Tegelijk met dit meubel vertrok er iets in mijn hart.
Het fladderde zomaar weg door het openstaande raam.
Ik denk dat het jouw lied was.

PS: iemand een bureau nodig?

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment Week 14.
Ik kan het voor mezelf nog altijd niet inschatten of ik door de tijd die ik kreeg om zo bezig zijn met het rouwproces sneller stappen heb gezet dat het ervoor heeft gezorgd dat ik drie jaar later nog altijd heel erg bezig ben met haar overlijden. 

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Brief week 14.
Corona is kak. 
Drie weken, mams. Drie weken zit ik al thuis. Net een weekje langer dan de rest.
Drie weken geen werk. Dat terwijl werken net mijn gedachten verzet. Niet meer dus.

Ik word gedwongen om minuut per minuut onder ogen te zien dat jij er niet meer bent. Het verstoort mijn creatieve proces. Ik zit in mijn atelier. Ik maak oefeningen voor de huidige lesgroep. Ik bekijk honderd keer mijn lijstje met dingen die ik doe tijdens een coronacrisis. Ik geraak echter geen meter vooruit. Ik staar uit het raam. Ik eet koekjes. Ik drink een latte met havermelk. Ik staar nog wat uit het raam.

De quarantaine op zich doet me niet zoveel. Ik heb niet erg veel behoefte aan sociaal contact, niet offline en niet online. Introvert. Dus ik geniet wel van weinig auto’s op straat. Niet zoveel mensen om tegen te komen. Weinig lawaai. Niet zoveel keuzes te maken. Rust. Alles is in rust. En daar kom ik je tegen. In die rust.

Ik heb al drie nachten over jou gedroomd. Hele echte dromen. Elke nacht gaat het verhaal een beetje verder. We zitten samen in een huis. Jij, Sarah en ik. In het huis wonen voorouders. Geesten en spoken. In elke kamer laten ze weten dat ze er zijn. De lampen flikkeren. Deuren gaan open en dicht. Gordijnen bewegen. Ze willen iets van mij. Maar ik begrijp niet wat precies. Jij leert mij hoe ik moet communiceren met hen.

Soms denk ik. Misschien is dit het. Ik heb jou gevraagd om te komen spoken. Misschien is dit het. Misschien leer jij me in mijn dromen hoe ik moet praten met de doden zodat ik kan praten met jou. Misschien word ik gewoon ook zot van het constant denken aan jou.

Quarantaine.
Fysiek en sociaal doet het me niet veel.
Maar in mijn hoofd zorgt het voor chaos.

PS. We maakten van jouw urne een vogelhuisje. Zodat je ook na jouw dood een warm nest kan zijn. Tenminste. Rudy deed dat, helemaal alleen. In quarantaine. Deze herfst volgt de boom en de zitbank.
Zo kunnen we altijd bij jou thuis komen. Ook na jouw dood.

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 13. 
Wat we al dagen vreesden werd waarheid. Covid-19 werd een wereldwijde pandemie. Wat ik toen nog niet besefte, was de impact die deze afzondering zou hebben op mijn rouwproces. Van de ene dag op de andere was ik alleen maar omringt door rouw. Ik deed dus wat ik zo goed kan: bewust vergeten dat het verdriet er was en daardoor vergat ik ook mijn mama. 

__________

Over Brieven aan mijn mama.
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Brief week 13.
Ik was je vergeten. Ik was je godverdomme vergeten.
Vannacht rond 2u ‘s nachts zat ik rechtop in mijn bed en realiseerde me dat ik mijn brief aan jou niet had geschreven. Niet aan gedacht. Niets. Mijn hoofd leeg. Geen mentale herinnering. Nada. Noppes.

Dat zorgde voor een huilbui zoals ik er nog nooit een had gehad. Ik weet dat ik lief mag zijn voor mezelf. Dat dit hoort bij een rouwproces. Dat het goed is. Dat wil zeggen dat ik heel en genees van mijn verdriet. Dat ik stilaan terug richting het leven kijk. Niet blijf hangen in de dood. Maar jou twee dagen vergeten sneed door mijn hart.

Nochtans steek ik elke dag kaarsen aan op het voorouder altaar in ons huis. Daar staat het kleine potje met as op tot we eens in Alaska zijn geraakt en ik een deel van jou daar uitstrooi. Ik zie je elke dag op de foto die er op het altaar staat. En toch was ik je vergeten.

Ik zou Corona de schuld kunnen geven. Als er al schuld is. Maandag waren we druk bezig met de verhuis van mijn bureau naar thuis. Het atelier is gesloten wegens kangoeroe woning met atelier en oude van dagen die dagelijks mijn deur passeren. We waren bezig met organiseren van de thuisschool voor Luiz. En ‘s avonds had ik koorts. Vermoeidheidskoorts. Je weet wel, die van 0 naar 38 in 10 seconden.

Ik zou veel dingen kunnen verzinnen maar feit is. Je was twee dagen niet in mijn gedachten. Ik heb twee dagen doorgebracht zonder dat ik bij wijze van spreken elk woord sprak met jou in mijn achterhoofd. Of elk gebaar met jou naast mij.

Beseffen dat ik je was vergeten, doet de pijn ook heropleven. Of is het de quarantaine waar ik al een week in zit. Het thuiswerk. Niet elke dag fietsen naar mijn atelier. Geen les geven en geen les krijgen.  Het zou kunnen. Alles ligt hier overhoop door de pandemie die er nu aan de gang is.

Het maakt niet uit. Ik was je vergeten. Nu al.
Nog maar 3 maanden later was ik je al twee dagen vergeten.

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later? Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]

Dagboekfragment week 12.
Je zal me nooit horen zeggen dat ik beter of sterker ben geworden na het overlijden van mijn mama. Hoe kan iemand zoiets zeggen? Zit ik beter in mijn leven omdat ik na haar sterven andere keuzes heb gemaakt en daardoor mijn leven intenser leef? Honderd procent en volmondig JA! Maar ik wil nog altijd dat ze niet in een potje met as op mijn voorouderaltaar staat maar door de deur komt gewandeld op een mooie zonnige lentedag. 

__________

Over Brieven aan mijn mama. 
Mijn mama sterft op 16 december 2019 en mijn onwaarschijnlijke zoektocht naar een leven zonder haar vangt aan. Een week later postte ik mijn eerste brief aan haar op Facebook en een tsunami van berichten met mensen die voelden wat ik voelde overspoelde mijn mailbox. Drie jaar later maak ik van de brieven een podcast over het jaar van de eerste keren zonder haar.

__________

Brief week 12.
Dag Mammie,

Sinds vorige week lig ik elke avond rond 19u in de zetel met koorts. Pseudo koorts noemde onze vroegere huisarts dat. Van gezond naar koorts en griep in 10 minuten, noemden wij dat. Jij had het en ik heb het ook.  We hadden het er soms over dat dit waarschijnlijk lichamelijke stress is. Ik ben er nu van overtuigd.

Sinds ik herkende dat ook mijn lichaam rouwt om die kus op je wang bij het binnenkomen. Of die arm om je schouder wanneer je het weer even teveel was, of gewoon naast je zitten mijn bil tegen de jouwe, mijn schouder tegen de jouwe. Niks zeggen voor een paar minuten en dan: “ Tja mams, ik heb er geen woorden en geen oplossing voor maar zeg me wat je nu nodig hebt”, voel ik de pijn in mijn lichaam. De hunkering naar aanraking of warmte van jij dicht tegen mij.

Dingen die je vaak zei na mijn vraag: “ meer tijd, meer kansen, een sterker lichaam “. Je wilde nog zo graag eens met je twee dochters gaan winkelen. Op uitstap maar dat is er niet meer van gekomen. Je wilde niet in een rolstoel op stap gaan en je kon niet meer langer dan een uur rechtstaan. Als je beter was, dan zouden we dat doen. We lieten je in de waan of speelden we gewoon het spelletje mee?

Nu mijn hoofd aanvaard heeft dat je er niet meer bent, nu rouwt mijn lichaam. Dus voel ik me heel heel slecht omdat het ook letterlijk overal pijn doet. Dat ik dit nu zo bewust ervaar doet me beseffen hoeveel pijn verdriet doet. Ik had het natuurlijk al gelezen. Maar tussen lezen en zelf iets ervaren ligt een wereld van verschil natuurlijk.

Bij mij is dat dus koorts en griepachtige verschijnselen.
Nu is het mijn lichaam dat moet aanvaarden dat jij er niet meer bent.
Ik wou dat ze hier een pilletje voor hadden.
Dat dit voorbij was.
Nee, niet waar.
Ik wil je gewoon terug.
Niet in een pot met as maar in het echt.

__________

Voor deze podcast krijg ik hulp van Kris Philips [Weg van Woorden] en ik vertel hoe ik de week beleefde aan de hand van mijn dagboekaantekeningen en herinneringen maar ik reflecteer ook naar het nu. Wat doet het overlijden van mijn mama met mij, drie jaar later?
Ben je fan of ken je iemand die geholpen is met mijn verhaal? Deel dan de link van deze podcast. Ik vind het nog altijd fijn om anderen hun verhaal te horen dus wil je graag dat van jou delen? Dan mag je me altijd mailen [email protected]