ملت ایران از فردای انقلاب ۵۷ بهای فقدان گفت‌وگوی ملی را پرداخته و هنوز می‌پردازد. در جامعه‌ای که مسیر اصلاح بسته شده و حکومت از حل بحران‌ها ناتوان است، تنها ابزار باقی‌مانده گفت‌وگوی آشکار مردم با یکدیگر است؛ گفت‌وگویی که امکان شنیده شدن و ساختن آینده را زنده نگه می‌دهد.