Buralar Hep Dutluktu

Saatlerimizi hiç düşünmeden harcıyoruz ama beş dakika beklemeye tahammül edemiyoruz. Kendi telaşımıza haklı sebepler bulurken başkalarının telaşına pek anlayış gösteremiyoruz.

Bu bölümde zamanla olan tuhaf ilişkimizi kurcalıyor, biraz kendimize takılıyor, biraz etrafa laf atıyor, arada konuyu dağıtıp yine kendimizce bir şeylere varmaya çalışıyoruz. Her zamanki gibi biraz da saçmalıyoruz…

Bir zamanlar evde düğme de birikirdi, çivi de… Bir gün lazım olurdu, biz de bir çaresine bakardık. Şimdi her şey elimizin altında ama “Ben hallederim.” demek eskisi kadar kolay gelmiyor.

Bu bölümde düğmeden, çividen girip unuttuğumuz becerilere, denemeye üşendiğimiz işlere ve büyük mutlulukları beklerken kaçırdığımız küçük sevinçlere uzanıyoruz. Biraz nostalji, biraz kendimize takılmaca, biraz da saçmalama…

Eskiden hepimiz beyaz yakalıydık, sonra büyüdük, işler renklendi!

Bu bölümde biraz yakaları, biraz markaları, biraz da insanların birbirine bakarak değişen hâllerini konuşuyoruz, dertleşip saçmalıyoruz.

Arada kazlar da var ama bildiğiniz kazlardan değil!

Bazı şeyleri zaten yapacağız ama biri çıkıp “Şunu yapsana artık!” dediği anda bütün hevesimiz kaçıyor. Hatta sırf söylendi diye yapmıyoruz. Niye böyleyiz biz? 😄

Meğer bunun psikolojide bir adı bile varmış: Psikolojik reaktans.

Bu bölümde biraz kendi saçmalıklarımdan, biraz günlük hayattan, biraz da insanın durduk yere kendini soktuğu inatlardan bahsettim.

Öyle bilimsel bir ders falan beklemeyin. Oturduk, konuştuk, biraz da kendimize güldük…

Herkes hiçbir şey bilmeden her şey hakkında yorum yapıyormuş. Peki, bir konuda fikir yürütmek için illa o işin uzmanı mı olmak gerekiyor?

Biraz bildiklerimizden, biraz duyduklarımızdan, biraz da kendi kendimize çıkardığımız sonuçlardan konuşuyoruz.

Sonuçta her şeyi bilmek zorunda değiliz. Bazen merak etmek, bazen yanılmak, bazen de sadece sohbet etmek yeterli.

Buralar Hep Dutluktu’nun ilk bölümüne hoş geldiniz.

Veda etmiyorum. Çünkü artık hep buralardayız…