Celbeton was een groep, een kring, een café, een vereniging zonder subsidies, een dictatuur, een anarchistisch nest, een communistische cel, een vergadering van ratés, een rotte plek in Vlaams Vlaanderen waar men toen zijn mond niet durfde opentrekken. Het enige doel van Celbeton was om de kuddementaliteit te doorbreken.

Daar werd ruimte geschapen voor schilders en voor dichters die zich verbonden voelden met de eigen tijd en met wat in het buitenland gebeurde, maar dat pasten ze toe vanuit een eigen omgeving.

Heel onafhankelijk van wat men de ‘voorschriften voor de kunst’ zou kunnen. Het was vooral een oord van vrijheid. Kunst was terug vrij geworden hier in Vlaanderen. Ja, wij zaten daar onbewust op te wachten dat er zoiets kon gebeuren en dat er zo een mogelijkheid werd geschapen om dat te doen.

 Jonge twintigers, jonge dertigers, heel erg in de

fleur van hun leven, heel erg in de overtuiging van het moment want die muziek

was misschien meer dan muziek alleen. Dat was echt een artistiek statement,

misschien zelfs ook een sociaal statement. We zitten, we naderen die woelige

jaren van mei 1968. Kunsten die van onderaan kwamen naar boven kwamen borrelen

en alles wat ancien, oud en oubollig was moesten wegspoelen.