Μόλις συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό είναι το δεύτερο album ενός νέου καλλιτέχνη. Το δεύτερο album είναι η στιγμή που καλείται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που δημιούργησε, ή όχι, ο πρώτος δίσκος του αλλά και να παρουσίασει στο κοινό του καινούριες πτυχές της μουσικής του προσωπικότητας έτσι ώστε να αναμένουν κάτι απ' αυτόν και να μείνουν μέχρι την επόμενη δουλειά του. Ας είμαστε ειλικρινείς, στο ντεμπούτο ενός καλλιτέχνη, ειδικά που συμπαθούμε, παραβλέπουμε αρκετές αστοχίες με την λογική ότι είναι η πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά και ότι στις επόμενες σίγουρα θα βελτιωθεί. Ο Cordae δεν τα κατάφερε πολύ καλά στο δεύτερο του album.
Κάποιες φορές το μόνο που αρκεί είναι να είσαι εαυτός σου. Όταν κάνεις μουσική πρέπει να βρεις έναν τρόπο να μεταφράσεις την αλήθεια σου και να την κάνεις προσιτή στον ακροατή ή αν όχι προσιτή τουλάχιστον διαδραστική. Ο Fnk όχι μόνο καταφέρνει να είναι ειλικρινής σε όλη την διάρκεια του δίσκου αλλά καταφέρνει να μεταδώσει την συναισθηματική του φόρτιση ακριβώς με κάθε τι που λέει η ερμηνεύει. Ενέργεια, πάθος και μια αηδία για τον κόσμο. Κοινωνική κριτική από τα μάτια ενός παιδιού που προσπαθεί να παράγει φως ακόμα κι όταν όλα είναι σκοτεινά. To " PTSD" είναι γεμάτο ψυχολογικά, αυτοκριτική και δυναμικές μελωδίες.