Ο Mozzy σε κάθε του Project μας αποδεικνύει πόσο έτοιμος είναι να αναγνωριστεί, πόσο “πεινασμένος” είναι ρίμες και πως η αύρα του μεγάλου rapper υπάρχει γύρω του. Δεν καταφέρνει πάντα να τραβάει τις εντυπώσεις αλλά είναι τίμια συνεπής στις δουλείες του και κάθε φορά προχωράει, είτε αυτό είναι ένας όροφος είτε ένα σκαλί. Πατώντας πάνω στις διδαχές των παλαιότερων, βρίσκει την φόρμουλά του και μαθαίνει να την χρησιμοποιεί πάνω στις εμπειρίες του. Ακροβατεί μεταξύ χαράς και τραγωδίας και καταφέρνει να μας περιγράφει, σχεδόν παράλληλα, στιγμές ευτυχίας και καλοπέρασης στο ίδιο κουπλέ που μιλάει για την κηδεία ενός φίλου του. Έχει μεγαλώσει στον δρόμο και έχει ωραίες αναμνήσεις από αυτόν αλλά ο στιχουργικός του πυρήνας είναι απέναντι. Δεν εξυμνεί το street life αλλά δεν το απορρίπτει κιόλας, γιατί αυτό ήταν το μόνο που ήξερε.Ο Mozzy είναι από τους rappers που δεν πολυσκέφτεται τι θα πει χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν εύστοχος ή καυστικός. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τεχνικά έχει ένα παραδοσιακό “stream of consciousness” μοτιβό το οποίο όμως δεν έχει κατακτήσει ακόμα. Το Untread Trauma είναι μια δουλεία με ξεκάθαρο προσανατολισμό και ύφος αλλά δεν καταφέρνει να αποκτήσει ροή ή την αναγκαία πυκνότητα. Πολλές φορές αερολογεί και κάνει φαύλους κύκλους που δεν εξυπηρετούν τις προθέσεις του. Έχει κομμάτια που θα μπορούσαν να είναι εξαιρετικά αλλά δεν γίνονται ποτέ. Καταφέρνει να δώσει πολύ όμορφες εικόνες, οι οποίες όμως μένουν κενές και χωρίς υπότιτλο. Είναι το Untreated Trauma ένας κακός δίσκος ; Σε καμία περίπτωση. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος ; Σίγουρα. Αξίζει να τον ακούσετε ; Ναι !