Δεν είναι τρέλα, ούτε μανία, δεν είναι παραλογισμός. Είναι απλά θυμός. Επίσης ούτε άμυνα είναι, ούτε κίνητρο, ούτε όπλο. Είναι απλώς ένα συναίσθημα. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάω για τους 3 αποδέκτες του θυμού, για το πώς μπορώ να τον εκφράσω σωστά αλλά κάνω και μια σύνδεση του "θέλω" και του θυμού. Εσύ τι λές; Συνδέονται;

Ναι, μπορώ. Στο περίπου. Δεν είναι οτι ακολοθώ αυτά τα 7 βήματα και αμέσως, τσούπ! αποκτώ την τρομερή αυτοεκτίμηση. Χρειάζεται δουλίτσα απο μεριάς μου, αλλά ναι, αυτά τα βήματα είναι που μας λένε οι έρευνες χρόνων ότι διορθώνουν το πώς βλέπουμε τον εαυτό μας, τους στόχους μας και τους άλλους. Αν καταφέρουμε και δούμε τον εαυτό μας όπως είναι με όλα τα καλά και τα στραβά του (έλα, όλοι έχουμε κι είναι και πολύ οκ) θα καταφέρουμε να χτίσουμε καλύτερα την πολυπόθητη αυτοεκτίμηση.

Δεν είμαι η Πέγκυ Καρρά, αλλά δεν μπορούσα να μην χρησιμοποιήσω την ατάκα! Σε αυτό το επεισόδιο θα μιλήσουμε λίγο για συναίσθηματα. Τι είναι, τι λέει η επιστήμη και οι θεωρίες, αλλά και τι συμβαίνει στη ζωή, στο σώμα και στην ψυχολογία μας αν δεν έχουμε συναισθηματικό ευ ζην- κοινώς αν δεν μπορούμε να καταλαβαίνουμε και να αποδεχόμαστε τα συναισθήματα μας.

Ή πώς το "έλα ρε μην αγχώνεσαι" δεν έσωσε ποτέ κανέναν- ίσα ίσα τον έκανε πιο έξαλλο. Τα συναισθήματα, όλα τα συναισθήματα είναι εκεί για να σου πουν κάτι. Όταν τα αγνοείς ή προσπαθείς να τα θάψεις στερείς απο τον εαυτό σου την χαρά της ανακάλυψης και συνειδητοποίησεις του μηνύματος που ήθελε να σου μεταφέρει το εκάστοτε συναίσθημα. Γιατί ναι, και το αρνητικό συναίσθημα θα το βιώσεις. Δεν θα βουλιάξεις μέσα του, αλλά θα το βιώσεις. Μην σε τρομάζουν τα αρνητικά συναισθήματα. Νιώσε άνετα με το να νιώθεις άσχημα. Και σταμάτα να προσπαθείς να τα κάνεις όλα να είναι ωραία κι ευχάριστα, όλη την ώρα.

Πριν δυό χρόνια τέτοιες μέρες γυρίζαμε το επεισόδιο "Τοξική θετικότητα" για το Ξετρέλανέ με, που μπορείς να το δεις εδώ.

Άσπρο ή μαύρο; έτσι ή γιουβέτσι; τσεκούρι ή μαχαίρι; να ζήσω ή να πεθάνω στην ψυχοθεραπεία πάνω, μάτια μου; Αυτός ο τρόπος σκέψεις, που ανήκει στις γνωστικές διαστρεβλώσεις ή/και στους μηχανισμούς άμυνας (βλέπε προηγούμενο επεισόδιο) είναι πολύ συνηθισμένος και μας λέει οτι αν δεν κάνουμε το α. σημαίνει ότι κάνουμε το β. κι αυτό είναι οριακά καταστρεπτικό. Φυσικά αυτό δεν ισχυεί! Μέσα απο την ψυχοθεραπεία θέλουμε να βρούμε τον δικό μας δρόμο, το δικό μας μονοπάτι που θα μας οδηγήσει στον... δικό μας μύθο!

Η συμπεριφορά μας δεν είναι πάντα κάτι που ελέγχουμε πλήρως. Κάποιες φορές παλιότερα μοτίβα, χαμένα στο υποσυνειδητό μας είναι αυτά που ορίζουν το πώς θα λειρουτγήσουμε στον έξω κόσμο. Οι μηχανισμοί άμυνας του εγώ είναι τέτοιες συμπεριφορές που σκοπό έχουν να μας προστατέψουν, αλλά πολλές φορές καταλήγουν να κάνουν μεγαλύτερη ζημιά.

Self love, κοινώς η αγάπη που δείχνουμε στον εαυτό μας. Αν τη δείχνουμε. Τι σημαίνει αγαπώ τον εαυτό μου; Αρκεί μόνο να τρώω σωστά, να κάνω μασάζ κι αφρόλουτρα α λα Κλεοπάτρα; Η αγάπη για τον εαυτό μας είναι κάτι πιο βαθύ κι αυτό είναι λογικό, μιας κι αυτή η αγάπη είναι η πιο σημαντική της ζωής μας.

Τελικά τι από τα δύο ισχύει; όταν τρέχω για όλους τους άλλους και δεν με βάζω προτεραιότητα γιατί είναι τζιζ κακό! είμαι καλό παιδί ή μαλάκας; Και τελικά πρέπει να είμαι καλό παιδί; Σύμφωνα με ποιον; Πόσα ερωτήματα χωράνε σε μια περιγραφή; Ε αυτά θα προσπαθήσω να απαντήσω στο συγκεκριμένο επεισόδιο. Θα καταρρίψουμε μερικούς στρεβλούς μύθους και θα βάλουμε την πραγματικότητα σ' ένα πιο λειτουργικό πλαίσιο.