Davetul İslam

Altın, Dolar vs. Günü Yapmak Caiz Midir?

Değerli kardeşim, altın günü ismi altında gün tertip etmek son zamanlarda ortaya çıkmış bir şeydir. Günümüz âlimleri altın gününün ne olduğu hususunda ihtilaf etmişlerdir. Bugünkü uygulanışı ile altın günü bir yardımlaşma organizasyonu mudur yoksa borç vermek midir? Bazıları bunun bir yardımlaşma organizasyonu olduğunu söylemektedirler. Halbuki yardımlaşma allah rızası için ve karşılıksız yapılır. Şarta bağlı bir yardımlaşma ise menfaata dayalı bir anlaşmadır. Yâni sen bana yardım edersen ben de sana yardım ederim demektir. Böyle bir yardımlaşma ise caiz değildir.

Yukarda da belirttiğim gibi, bu mesele asrımızda cereyan eden yeni bir muamele olup bu muamele türüne caiz diyenler olduğu gibi, haram diyenler de olmuştur. Bu görüşleri ve müeyyidelerini aşağıda zikredip tercih ettiğimiz görüşü de belirteceğiz, inşaallah)

Birinci görüş: Böyle bir organizasyon caizdir.

1- Altın vs. günü yapan gruptaki herkes toplanan altından eşit olarak faydalanmaktadır. Çünkü her bir şahıs sırası geldiğinde diğer arkadaşlarının aldığı miktarda altın almaktadır. Böylelikle gruptaki her bir kimsenin elde ettiği fayda diğerlerininkinden fazla olmamaktadır. Herkes eşit olunca da böyle bir yardımlaşma türü caiz olmaktadır.

2- Bu organizasyonda kişi borç almış olmaktadır. Mesela; on kişi altın günü yapmak üzere anlaşsalar, her ayın birinde de her bir kimse bir altın getirse ve aralarında belirledikleri bir kişiye de bunu verseler, altınları alan kişiye diğer arkadaşları bunu borç olarak vermiş olurlar.

3- Böyle bir organizasyon, iyilik ve takva üzere yardımlaşmadan ibarettir. On kişi arasında yapılan altın gününde bir kişinin ilk toplantıda hemen on altın alması, altınları en son alacak kimsenin ise on ay sonra alması “menfaat celbeden bir borç akdi” değildir. Bu durum, başkalarından borç alan kimsenin meblağın tamamını alıp istifade etmesi ve alacaklılara da taksitle ödemesinden ibarettir. Bu da her insanın en doğal hakkıdır. Böyle bir borç verme şeklinde “menfaat celbetme” olmayıp, müslüman kardeşinin ihtiyacını görmesi için yardımlaşma vardır.

4- Bu gibi bir organizasyon, insanları, gerek kredi kartı, gerek direk kredi almak yoluyla bankayla muameleye girmekten muhafaza etmektedir. Mesela; kredi kartına on ay taksitle bir eşya alacak olan kimse, altın vs. gününe girerek altın alma sırası kendisine geldiğinde alacağı eşyayı peşin olarak alır ve aldığı altınları da tekrar arkadaşlarına birer birer öder. Böylelikle bankayla muameleye girmemiş olur.

İkinci görüş: Böyle bir organizasyon haramdır.

Böyle bir organizasyona haram diyenler de şu sebepleri saymışlardır:

1- Böyle bir muamele, borç muamelesi olup, gruptaki her bir kimse borç olarak vereceği altını, gruptaki diğer kimselerin de ona borç vermesi karşılığında vermektedir. Karşıdaki insanın borç vermesi şartıyla borç vermek ise “menfaat celbeden” bir borç verme şeklidir. Bir menfaat karşılığında borç alıp-vermek ise haramdır.

2- Bu şekil organizasyon, bir borç akdidir. Ama akit yapılırken, diğer bir borç akdinin yapılması şart koşulmaktadır. Çünkü kişi, böyle bir organizasyonda diğer arkadaşlarının da kendisine vermeleri şartıyla borç verir. Mesela; böyle bir gruptaki kimse, bir altını arkadaşına borç olarak verirken, sırası gelince o arkadaşının da kendisine bir altın borç vermesi üzere akitleşmiş olurlar. Böylece akit yapılırken diğer bir akdin yapılması şart koşulmuş olur ki, bu da şer’an nehyedilmiş bir muamele şeklidir. Çünkü bir akit içerisinde iki akit olmaz. Bir kimsenin evini satarken, evini sattığı kimsenin de kendisine arabasını satmasını şart koşması gibi.

3- Bu şekil bir organizasyonun sonunda husumet ve niza tehlikesi vardır. Çünkü katılımcılardan herhangi birinin ölümü, iflas etmesi, işten atılması gibi sebeplerden dolayı maddi yönden üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirememe durumunda diğer kimselerin hakkı zayi olacak veya haklarını elde etmeleri zora girecektir. Bu da niza ve husumete sebep olacaktır.

4- Bu organizasyonda kura ilk kime çıktıysa, o kimse toplanan meblağı alıp istifade edecektir. Mesela; katılımcılar toplam on kişi iseler, en son kura çıkan kimse ile ilk kimse arasında on ay fark olacaktır. Kendisine en son kura çıkan kimse ile ilk kimse arasındaki bu on aylık süreden doğan istifade fazlalığı ise faiz olacaktır.

Dinimiz bize şüpheli şeylerden uzak durmamızı, şüpheli şeylerden uzak duranların dinlerini korumuş olacağını beyan eder. Eğer bir mesele İslam âlimleri arasında ihtilaflı ise, bazıları bir mesele hakkında câizdir derken diğerleri aynı mesele hakkında câiz değildir diyorlarsa o işte bir şüphe var demektir. Bize düşen de şüpheli şeylerden uzak durmaktır. Bundan dolayı ben altın günü tertip edilmesini tasvip etmiyorum. Selam ve duâ ile.

Mürted olanı öldürmenin delili Rasulullah sallallahu aleyhi vesellem in şu hadisidir: “Dinini değiştiren kişiyi öldürün” Buharî,2794 Dinden maksat İslam dinidir.

Başka bir hadiste Rasulullah sallallahu aleyhi vesellem şöyle buyurmuştur: Müslüman kişinin kanı üç şey haricinde helal olmaz” Zina eden evli, nefse karşı nefis, dinini terk edip,İslam cemaatından ayrılan kimse “ Buharî,(6878),Müslim(1676)

İşte soruyu soran kardeşim! Mürted kişinin öldürülmesi Allah’ın emriyle olmuştur.: Allah teala bize Rasulullah sallallahu aleyhi veselleme itaat etmemizi şu şekilde emrediyor: “Allah’a Resulüne ve Müslümanların emirlerine itaat ediniz.” Allah Resulü daha önce de belirttiğimiz üzere mürtedi öldürmemizi emrediyor.“Dinini değiştiren kişiyi öldürün” diyor.

Bu konuda düşünüp ikna olman için zamana ihtiyacın olacaktır. Allah’ın bize farz ettiği sahih ve biricik Hak dine tabi olup buyun eğdikten sonra,istediği zaman dinden çıkarmayı gerektirecek küfür sözlerini sarf ederek, kolaylıkla dini bırakan kişinin Allah’a Resul üne Kitabına ve dinine küfür ettikten sonra caydırıcı hiçbir cezaya tabi tutulmazsa bu durum hem dinden çıkan kişiye hem de dine girecekler için nasıl bir tesir oluşturacak?

İşte tabi olması vacip olan dinin bu caydırıcı cezası olmazsa istediği zaman içine girip çıkılan büro veya dükkâna benzeyecek, Böylelikle hakkı terk etmek başkalarına da cesaret verir.

Bununla beraber bu kişi hakkı tanımayan, alışmayan yâda ibadet etmeyen biri de değildir, bu kişi hakkı bilen, alıştırma yapan ve ibadet şiarları yerine getiren biridir. Bu ceza müstahak olduğu cezadan daha büyük değildir. Bu büyük ceza ancak hayatında kendisi için hiçbir faydanın olmadığı birine uygulanır. Zira bu kişi hakkı bilmiş tabi olduktan sonra dini bırakıp ayrılmıştır, bundan daha kötü biri olur mu?

Cevabı şöyle özetleyebiliriz: İslam’a girdikten sonra çıkıp bırakan kişiyi öldürme emrini veren Bu dini indirip insanlara farz eden Allah’tır. Bu hüküm Müslümanların öneri ve içtihatları değildir. Durum böyle olunca Allah’ı Rab ve ilah kabul ettiğimizden onun hükmüne tabi olmamız gerekir. Allah biz ve sizi onun sevip razı olduğu şeyde muvaffak etsin. Sana bir daha teşekkür ederiz. Hidayete tabi olanlara selam olsun.

#islam #tevhid #necatikoçkesen

Bir gün Rasûl-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- devesinin üzerinde, arkadaşları da O’nun önünde gidiyorlardı. Muâz bin Cebel -radıyallâhu anh- :

“–Ey Allâh’ın Elçisi! Siz’i rahatsız etmeyeceksem, yanınıza yaklaşmama izin verir misiniz?” diye sordu.

Peygamber Efendimiz izin verince Muâz -radıyallâhu anh- :

“–Canım Sana fedâ olsun, yâ Rasûlallâh! Cenâb-ı Mevlâ’dan niyâzım, bizim emânetimizi Sen’den önce almasıdır. Allah göstermesin ama, Sen bizden önce vefât edersen, Sen’den sonra hangi ibâdetleri yapalım?” diye sordu.

Hazret-i Peygamber -sallâllâhu aleyhi ve sellem- bu soruya cevap vermedi. Bunun üzerine Muâz -radıyallâhu anh- :

“–Allah yolunda cihâd mı edelim?” diye sordu.

Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- :

“–Allah yolunda cihâd güzel şeydir; ama insanlar için bundan daha hayırlısı vardır.” buyurdu.

“–Yani oruç tutmak, zekât vermek mi?”

“–Oruç tutmak, zekât vermek de güzeldir.”

Muâz -radıyallâhu anh- bu minvâl üzere insanoğlunun yaptığı bütün iyilikleri sayıp döktü. Rasûl-i Ekrem -sallâllâhu aleyhi ve sellem- her defasında:

“–İnsanlar için bundan daha hayırlısı vardır.” buyuruyordu.

Hazret-i Muâz -radıyallâhu anh- :

“–Anam-babam Sana kurban olsun, insanlar için bunlardan daha hayırlı olan nedir?” diye sorunca Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- ağzını gösterdi ve:

“–Hayır konuşmayacaksa susmak.” buyurdu.

Muâz -radıyallâhu anh- :

“–Konuştuklarımızdan dolayı hesaba mı çekileceğiz?” diye sordu.

Bunun üzerine Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Hazret-i Muâz’ın dizine hafifçe vurarak ona şunları söyledi:

“–Allah hayrını versin ey Muâz! İnsanları yüzüstü cehenneme sürükleyen, dillerinin söylediğinden başka nedir ki? Kim Allâh’a ve âhiret gününe inanıyorsa, ya hayırlı söz söylesin veya sussun, zararlı söz söylemesin! Sizler hayırlı söz söyleyerek kazançlı çıkınız; zararlı söz söylemeyerek rahat ve huzûra kavuşunuz.” (Hâkim, IV, 319/7774)