de Kantelcast

Hoi Allemaal,

Mijn naam is Puk Hoogeveen, ik ben 30 jaar oud en werk inmiddels al sinds mijn twintigste in de zorg, hier in Utrecht.

De afgelopen 4,5 jaar heb ik bij het FIT-team van Lister gewerkt tot nu toe toch wel de leukste baan die ik ooit heb gehad. Een plek waar ik veel heb meegemaakt, veel heb geleerd en vooral veel bijzondere mensen heb ontmoet.

In deze podcast neem ik jullie mee in mijn Kantelpunt. Over een moment waarop er iets veranderde en ik anders naar mezelf, mijn werk en het leven ben gaan kijken. Met oog voor de kleine details en de momenten die je soms pas achteraf begrijpt.

Want het leven is niet altijd makkelijk en kan soms verdomd hard zijn.

#puck #vroegdementie #harrygras #rokusloopik #dekantelcast #dewegnietmeerkunnenvinden #kantelmomenten #dekleinedetails #oog #momenten #hetmomentisalles 

Welkom bij deze honderdste aflevering van de Kantelcast. Harry en ik waren van zins die aflevering zelf in te vullen, maar zoals wel vaker deed er zich een gelegenheid voor een bijzonder verhaal van iemand anders op te tekenen. V., haar echtgenoot Chris en hun twee kinderen waren vier dagen te gast op Chateau Mondou. V. houdt van kunst, dus het lag voor de hand dat ik haar mijn met kunst behangen zolder liet zien. En passant vertelde ze dat ze deelneemt aan OA groepen. Hoewel ik een vermoeden had, moest ik Claude raadplegen om uit te vinden waar het hier om gaat. Die A staat voor Anonymous en hoewel ik V. in de eerste versie van deze aflevering bij haar naam noemde, stelde V. terecht dat zoiets niet anoniem meer is. Geheel indruisend tegen het gedachtengoed van deze groepen. Daarom dus V en deze intro opnieuw ingesproken. Er ontvouwde zich een prachtige ontmoeting en dito gesprek met iemand die nogal wat heeft moeten overwinnen. Ik verklap je alvast waar ze het gesprek mee afsloot als tip voor jou, de luisteraar. Er is altijd hoop. Je kunt nog veel en veel meer leren van haar unieke verhaal. Het helpt het als je dat gaat luisteren. Natuurlijk, ik heb haar veel vragen gesteld, maar ik werd er ook stil van. Ik wens je veel plezier en herkenning bij haar verhaal. 

#v #dekantelcast #oa #overeatersanonymous #chateaumondou #abstinentie #god #wonderen #erisaltijdhoop 

Welkom bij deze honderdste aflevering van de Kantelcast. Harry en ik waren van zins die aflevering zelf in te vullen, maar zoals wel vaker deed er zich een gelegenheid voor een bijzonder verhaal van iemand anders op te tekenen. Virgily, haar echtgenoot Chris en hun twee kinderen zijn vier dagen te gast op Chateau Mondou. Virgily houdt van kunst, dus het lag voor de hand dat ik haar mijn met kunst behangen zolder liet zien. En passant vertelde ze dat ze deelneemt aan OA groepen. Hoewel ik een vermoeden had, moest ik Claude raadplegen om uit te vinden waar het hier om gaat. Daarover hoor je meer in deze bijzondere aflevering. Er ontvouwde zich een prachtige ontmoeting en dito gesprek met iemand die nogal wat heeft moeten overwinnen. Ik verklap je alvast waar ze het gesprek mee afsloot als tip voor jou, de luisteraar. Er is altijd hoop. Je kunt nog veel en veel meer leren van haar unieke verhaal. Het helpt het als je dat gaat luisteren. Natuurlijk, ik heb haar veel vragen gesteld, maar ik werd er ook stil van. Ik wens je veel plezier en herkenning bij haar verhaal. 

#dekantelcast #virgily #chris #domainechateaumondou #holidayhomes #podcast #oa #overeatersanonymous #harrygras #rokusloopik #erisaltijdhoop #god #amerikaan #kerk

In de zomer verblijf ik vooral in Zuid-West Frankrijk en omdat we hier drie vakantiewoningen verhuren, heb ik het geluk dat mensen naar ons toekomen. En soms, heel soms, als ik de kans krijg om wat uitgebreider met gasten te spreken, dan doet zich de gelegenheid van een interview voor. Een gesprek over de kantelmomenten in het leven van bijvoorbeeld Jacques van Exter, ook wel Sjaak of Sjakie genoemd. Het leven van Sjaak zit tjokvol met onderscheidende momenten. Niet geheel onverwacht, want hij is 79 jaar oud en hij is een man van de wereld, iemand die veel reist en over veel talenten beschikt. In ons gesprek kwam de dienstplicht voorbij, het verscheiden van mensen, nieuw geluk vinden, de Hoogovens ofwel, TataSteel en nog veel meer. Sjaak is Chairman van de stichting Sint Jacobs Godshuis. Een charitatief vermogensfonds gericht op armen, bejaarden, wezen en andere gedeprivilegieerden. Dan heb je mijn interesse alvast gewekt. En wat een prachtig woord voor iemand die taalgevoelig is. In ieder geval. Alvast bedankt voor het luisteren en geniet van een man op leeftijd, met de levenslust en de interesse die past bij een beduidend lagere kalenderleeftijd. 

#sjaak #sjakie #jacques #rokusloopik #dekantelcast #kantelmomenten #tatasteel #dienstplicht #manvandewereld #parijs #kunst #cultuur #sintjacobsgodshuis #militairedienst #tussenjaar #gedeprivilegieerden #taalgevoeligheid #kalenderleeftijd 

Vandaag, 4 juni 2026, weer eens een opname uit Zuid-West-Frankrijk. Carla Kogelman is te gast op Chateau Mondou en geeft hier een Masterclass Fotografie voor een zestal mensen. Tussen de bedrijven door was ik in de gelegenheid haar te spreken over haar kantelmomenten. De prijzen die Carla met haar ontelbare foto’s heeft gewonnen zijn niet op vier handen te tellen. The World Press Photo sprak mij natuurlijk meteen en het meeste aan. Die foto’s zijn werkelijk wonderschoon. De persoonlijkheid van Carla al niet minder. Wat een vrouw. Een wereldburger die onbevooroordeeld naar de wereld kijkt en zich met het grootste gemak tussen alle mensen begeeft. In dit gesprek hebben we het over de kunst van fotograferen, over de Liefde en over Weltschmerz. Ik wens je veel plezier met het luisteren naar een gesprek wat zich als vanzelf en heel natuurlijk ontvouwt.

Randy Schmidt van het Nucleus College Nederland drong al een tijdje aan op de mogelijkheid van een interview en een podcast. Op donderdag 5 maart 2026 ontmoette ik Randy op het station van Haarlem. Hij was speciaal vanuit Breda naar Haarlem gekomen en dat terwijl hij slechtziend is en de nodige moeite had om perron 6 te vinden.

Randy heeft een uitvinding gedaan en hij wilde daar graag met mij over in gesprek. Hij ontwikkelde een nieuwe manier om mensen te interviewen en te coachen. Hij heeft geen mogelijkheid geschuwd om er achter te komen hoe je bij de kern van een probleem kunt komen. 

Normaal gesproken vraag ik dat aan het einde van een aflevering, maar laat ons weten wat je ervan vindt. Ik neem dat altijd mee in een volgende aflevering van de Kantelcast.

Dank aan Randy, omdat hij die lange reis ondernomen heeft om ons iets uit te leggen over zijn methodiek. Dit gesprek werd opgenomen met twee Rode Wireless Pro microfoons. Het editen deed ik met Garageband, Auphonic en Epedemic Sounds.

Er komt nogal wat bij kijken, bij het maken van een podcast. Harry en ik doen alles zelf en onbezoldigd. Als jij vriend wilt worden van onze Podcast, surf dan naar vriendvandeshow.nl en zoek naar de Kantelcast. Alvast dank voor jouw ondersteuning. Dankzij jou kunnen we deze afleveringen de wereld insturen. Podcasten voor een wereld die werkt voor iedereen.

Het boek: Holistisch Coachen met de NuCleus Visie kun je aanschaffen door Randy Schmidt een e-mail te sturen naar [email protected].  

#randy #dekantelcast #rokusloopik #harrygras #kantelmomenten #hoezagdatmomenteruit @wathebjeervangeleerd #nucleus #holistischcoachen 

About three weeks ago, I was in Tromso Norway, 350 KM above the Artic Circle. I was there with 13 people with lived experience from the Netherlands. To learn from our Norwegian co-workers. We visited a department for people with a drug addiction.

The visit was memorable, because of the two leaders of this program, Morten and Lars and because of Stian, a man with lived experience, who walked into our room. He started to share his unforgettable story. We were overwhelmed by it.

I asked Stian to record a podcast on his person, his addiction, his family, his loved ones and I went back to visit him the day after. Listen, in wonder, in admiration, for this mans battle against addiction and what he has learned from it. It could be your story too. There is a way out of it. If only you meet the right people.

 The Key Moment Podcast is an independent podcast of Rokus Loopik and Harry Gras. Everything about it is being taken care of by us. The music is from Epedemic Sounds, our gear is from Shure and Rode.

I edit the podcast with my MacBook and Garageband from Apple. If you would like to support our podcast, send me a line on rokus @icloud.com and I will give you some directions. We hope you will share this podcast episode with your network, your family and your friends. If only it helps one person. It makes it worthwhile to keep on recording these conversations. In case you did not notice, we are in this together. Addiction does not concern one person; it concerns us all. And we have the key to recovery.

Another big thank you to Stian. We wish him all the best, a successful recovery, amidst of this wonderful staff, his buddies and his loved ones. Thanks again for listening and hope to welcome you again at the Key Moment Podcast. And hey, let’s be careful out there.

You just tuned in at the Key Moment Podcast.

I was walking through Bergen in Norway on my way to the hotel. There is this pond just outside the city centre. I saw this man making a phone call, standing in front of a bunch of bags with the name ‘global food’ on it. I thought he was handing out food to homeless people, so I stopped and asked him if I was allowed to ask him a question.

It turned out he had bought the food for his family. Are you prepared for DT and VP? I had no clue what he meant by that. I met him a day later in the lobby of our hotel. Hold your horses, because this story takes an unexpected turn. I leave it up to you what you think about it.

I know I met a very nice guy, an artist, that day. We became friends instantly. I wish him all the best and hope he finds a way to address this momentum in his life.

Thank you for listening to the Key Moment Podcast. A podcast about these profound moments that make your life go into a different direction.

Beste luisteraars,

Mijn naam is Eric Zwinkels en in deze Kantelcast neem ik jullie mee op mijn reis naar het keerpunt dat mijn leven voorgoed heeft veranderd – toen ik 38 jaar oud was.

Ik ben geboren in Den Haag, als jongste van vier kinderen. Mijn vader was leraar Duits en, zoals we pas later in ons leven zouden ontdekken, autistisch. Mijn moeder was huisvrouw en leed aan ernstige depressies. Mijn broer, twee jaar ouder dan ik, was ook autistisch en had verschillende andere diagnoses (eigenlijk heel veel labels). Hij gedroeg zich vreemd op school en op straat, en ik voelde me altijd de oudere broer die hem tegen de wereld moest beschermen. De weigering van mijn vader om te erkennen hoe ernstig de problemen van mijn broer waren, zorgde voor voortdurende spanning tussen mijn ouders. Rond die tijd raakte ik zelf ook behoorlijk depressief – ik voelde me vaak als een ‘oude ziel’ gevangen in het lichaam van een kind.

Toen ik ongeveer acht was, begon mijn moeder een behandeling bij een bekende psychiater – een forensisch psychiater die ook een eigen praktijk had. Al snel begon ze een relatie (!) met deze man, die 24 jaar ouder was dan zij (wat vandaag de dag volgens mij als illegaal zou worden beschouwd). Kort daarna volgde de scheiding. Later bleek dat deze ogenschijnlijk respectabele man een reeks andere ‘vriendinnen’ had – allemaal cliënten uit zijn praktijk.

Na de scheiding woonden mijn moeder en ik een korte tijd in een klooster met monniken, en later trokken we in bij de psychiater. Mijn broer bleef bij mijn vader wonen. Na drie maanden werd ik naar mijn grootmoeder gestuurd – begrijpelijkerwijs was de 64-jarige psychiater niet enthousiast over het feit dat er een achtjarige in huis woonde.

Ondertussen begon mijn vader een relatie met de schoonmaakster en na ongeveer anderhalf jaar ging ik weer bij hem en zijn nieuwe partner wonen. Ze kregen een dochtertje, mijn halfzusje. Na haar geboorte verbood mijn nieuwe stiefmoeder, mijn broer en mij onze gedeelde kamer te verlaten – we moesten daar eten en slapen en nergens anders. Mijn vader deed niets om dit te voorkomen.

Uiteindelijk kwam de kinderbescherming tussenbeide. Ik ging (tijdelijk) terug naar mijn moeder, terwijl mijn broer bij onze grootmoeder bleef. Er waren zelfs plannen om me naar een kostschool te sturen. Ik was toen twaalf en net begonnen aan de middelbare school, waar ik de persoon ontmoette die later mijn pleegbroer zou worden. Via de school werd – vrij ongewoon snel – geregeld dat ik bij zijn familie kon wonen. Mijn moeder vond dat beter voor mij dan naar een kostschool gaan.

Hoewel mijn pleegouders het goed met me voor hadden, voelde ik me wanhopig, ongelukkig en depressief. Ik miste mijn ouders, vooral mijn moeder, en voelde me totaal niet op mijn plaats. Ik kon ze nooit vertellen hoe ellendig ik me voelde. Ik hield een façade van dankbaarheid in stand en probeerde ze voortdurend tevreden te stellen – ze hadden me tenslotte ‘gered’.

Toen ik achttien was, hielp ik in het weekend in hun restaurant en was ik begonnen met zwaar drinken. Na mijn militaire dienst werd het alleen maar erger. Ik was van plan om daarna te gaan studeren, maar dat is nooit gebeurd. Na twee jaar ging ik op mezelf wonen en voelde ik me eindelijk ‘vrij’. Ik werkte fulltime in het restaurant van mijn pleegouders en bleef daar ongeveer 15 jaar.

Het leven in de horeca gaat vaak gepaard met drinken. Voor mij begon het met een snel ‘afsluitend drankje’, daarna drankjes tijdens het werk en uiteindelijk ook voor het werk. Ik denk dat ik ongeveer 15 jaar lang bijna constant onder invloed was. Alcohol verdoofde alles – het gaf me een kortstondig gevoel van ontspanning en vrijheid, maar sleurde me langzaam maar zeker dieper in een depressie en zelfmoordgedachten. Ik ben vijf keer mijn rijbewijs kwijtgeraakt vanwege rijden onder invloed (iets waar ik enorm veel spijt van heb) en heb een keer een bijna fataal ongeluk gehad – ik reed met 80 km/u recht op een boom af. Ik werd bewusteloos uit mijn brandende auto gehaald door een voorbijganger en lag een maand in het ziekenhuis. Het is eerlijk gezegd een wonder dat ik nog leef. Niet dat het me toen veel kon schelen – ik was ernstig suïcidaal, dacht vaak aan springen, mijn polsen doorsnijden of een overdosis nemen, maar ik vond nooit de moed om het door te zetten.

Op 38-jarige leeftijd stemde ik op aandringen – of liever gezegd: onder druk – van mijn pleegbroer toe om naar een afkickkliniek te gaan. Mijn leven was onbeheersbaar geworden, ik was een schande voor mijn familie en hun bedrijf, en het was óf dit óf mezelf dood drinken, net als mijn moeder en broer, die beiden aan alcoholisme waren bezweken. Die ochtend vroeg dronk ik mijn laatste fles rode wijn leeg en liet ik me naar de kliniek brengen. Op dat moment voelde ik me alsof ik me had overgegeven – en ik besloot dat als ik wilde blijven leven, het volledig anders moest worden. Dat was mijn echte ‘dieptepunt’.

Het verblijf in de afkickkliniek duurde slechts vijf dagen en leverde op zich niet veel op – ik sliep vooral, las en speelde volleybal. Maar ik had mijn besluit al genomen: ik zou nooit meer drinken en ik moest de horeca verlaten. Dat laatste was echter moeilijk – ik had geen andere werkervaring en alleen een middelbareschooldiploma.

Nadat ik de kliniek had verlaten, ging ik naar huis en wist ik – verbazingwekkend genoeg – de verleiding te weerstaan. Ik liep zelfs bewust door het schap met alcoholische dranken om mezelf bloot te stellen. Na drie maanden nuchter te zijn geweest, begon ik te solliciteren: van werken in een schoenenwinkel tot het ophalen van overledenen en werken op een riviercruiseschip. Uiteindelijk nam ik de baan op het cruiseschip aan – ironisch genoeg als barman! Het bleek de beste beslissing van mijn leven te zijn:

A) drinken aan boord was ten strengste verboden (je werd onmiddellijk van boord gezet, zelfs als we in Boedapest waren!);

B) ik zou minstens zes maanden weg zijn uit mijn oude omgeving; en

C) ik ontmoette daar mijn toekomstige vrouw – een Australische backpacker.

In het begin was ik een beetje onder de indruk van haar, maar al snel werden we goede vrienden. Tijdens lange wandelingen door Europese steden op onze enige vrije dag, kwamen we erachter dat we de enige twee mensen aan boord waren die niet dronken. Ze vertelde me dat ze al zes jaar geen alcohol, pillen of drugs meer gebruikte – ik was al drie maanden nuchter. Dat gedeelde verleden zorgde voor een sterke band tussen ons.

We zijn nu 21 jaar getrouwd. We woonden eerst in Sydney en nu in een gezellig huis in Utrecht met onze twee geweldige katten. We hebben elkaar nooit zien drinken en we zijn echt gelukkig. Na twee jaar op zee kochten we een klein café in Zeeland, bleven we nuchter en werkten we hard – hoewel het niet winstgevend was. Rond die tijd begon ik erover na te denken om weer te gaan studeren en in de verslavingszorg te gaan werken.

Toen mijn vrouw een geweldige baan vond, verkochten we het bedrijf en kreeg ik de kans om fulltime verpleegkunde te studeren aan de HZ University of Applied Sciences in Vlissingen. Om rond te komen, werkte ik 's nachts als taxichauffeur en studeerde ik tijdens mijn diensten. Na twee jaar verhuisden we naar Utrecht, waar ik ging werken voor de geestelijke gezondheidsorganisatie Altrecht en mijn studie aan de Hogeschool Utrecht voortzette. Daar ontmoette ik Harry Gras, die het vak ‘Sociale psychiatrie en revalidatie’ gaf. Zijn hilarische colleges, vol met memorabele gastsprekers – vaak cliënten zelf – waren onvergetelijk.

Harry werkte ook bij Altrecht en leidde een forensisch ACT-team. Na veel smeken mocht ik een korte stage bij hem lopen, voordat hij me overplaatste naar Psychiatrie en Verslaving – terecht opmerkend dat ik nog ‘niet helemaal klaar’ was voor forensisch werk. Hij had natuurlijk gelijk. Later nodigde hij me uit om deel te nemen aan zijn Learning Experience in New York en een ACT-conferentie in Oslo – onvergetelijke ervaringen die een diepe indruk op me hebben gemaakt.

Tegenwoordig ben ik niet meer werkzaam in de psychiatrie, maar werk ik als wijkverpleegkundige en zorgmanager bij een kleine thuiszorgorganisatie die door vrienden wordt gerund. Ik heb nog steeds contact met Harry en onlangs nodigde hij me uit om mijn verhaal te delen in deze Kantelcast.

Hij vroeg me om te vertellen over mijn leven en mijn keerpunt – en ik hoop dat deze achtergrondinformatie je wat context geeft terwijl je luistert.

Ten slotte vroeg hij me om iets te delen dat me raakt, zoals muziek, en misschien een paar tips voor anderen die op zoek zijn naar herstel.

🎵 Wat muziek betreft, zou ik zeggen vrijwel alles van Pink Floyd, maar vooral Wish You Were Here, Comfortably Numb en Hey You.

💡 Mijn tips voor herstel: zoek een metgezel, verander je omgeving volledig, werk hard en verlies nooit de hoop.

Bedankt, Harry, voor weer een betekenisvolle ervaring.

Blijf in contact – en veel plezier met het luisteren naar de Kantelcast!

Eric Zwinkels

Hendrik Boon, een vriend en goede collega uit het voormalige daklozenteam van Arkin/Mentrum, ook wel bekend als het Rehabteam, benaderde mij niet zo lang geleden over een van de cliënten met wie wij destijds te maken hadden. Michael voelde wel wat voor een gesprek en een interview. Aldus bezochten wij hem in zijn woning in Amsterdam. Als jij wilt weten hoe het voelt om dakloos en verslaafd te zijn, en wat je allemaal voor die verslaving moet doen, blijf dan luisteren. Het is een schokkend verhaal, met een hele goede afloop. Dat dan weer wel. 

Vlak voordat we begonnen moest ik naar het toilet en zoals in veel oude Amsterdamse portiekwoningen moest ik daarvoor naar de badkamer. Ik was ontroerd door wat ik daar aantrof. Je kunt uit die foto oplezen hoe goed het met Michael gaat. Een leven dat door chaos gekenmerkt werd, blinkt nu uit in stabiliteit en de keuze voor een geregeld leven. 

#michael #hendrik #jules #ruud #daan #jan #leroy #enveleanderen #vlaardingenlaan #arkin #mentrum #moeder #urn #roads #werk #woneneerst #spinozastraat #crd #rehabteam #dakloos #verslaving #criminaliteit #badkamer #orde #structuure #clozapine #venp