Als ik collega’s en studenten vraag
waarom ze hondentrimster willen
of zijn geworden, dan is naast hun
liefde voor dieren vaak het antwoord
dat ze graag eigen baas willen zijn,
zelf baas willen zijn over hun tijd,
werkdruk, inkomsten, etc. Vaak
komen ze ook uit een werksituatie
waarin dit namelijk niet het geval
was. Maar waarom krijgen zoveel
trimmers dan uiteindelijk toch nog
(weer) een burn-out? Is het beroep
zo zwaar of zijn wij trimmers gewoon
niet zo sterk?