İflah olmaz bir iyimser miyim, iflah olmaz bir geri zekalı mıyım? İflah olmaz bi’şeyim ama hakkımda hayırlısı.

N’apalım? Her düştüğümde kendi elimden tutmayı öğrenmişsem n’apayım yani? Orada debelenmekten kendimi ancak böyle kurtarmışsam… Bu da benim en büyük maskem, zırhımsa ama aynı zamanda en büyük gücümse…

Başımıza ne geldiğini gerçekten çıplaklığı ile konuşabilsek ne kadar güzel olacak değil mi?

Kimin çıplaklığını merak ediyorsunuz?

Kendime yazdığım yazıyla biten bu bölümde bu yazım hepimize hediye:

Güzelim sana bir takım sözlerim var tutmayı istediğim, hayal ettiğim… hepsi olur mu bilemem ama en azından hepsi için çabalayacağım buna söz veririm.

Güneşliyken herkes görür de fırtınanda görebilenleri dilerim hayatında mesela şimdiki aklımla.

Evvelden tutmadığım sözlerim, gözünden döktüğüm yaşların, attırmadığım kahkahaların için seni onunla bununla şununla kıyasladığım, değmez yere hırpaladığım, ipinin ucundan çekip zorladığım şeyler için özür dilerim. Ve teşekkür ederim yıllar içinden gelirken beni bırakmadığın için, her daim içimde dönmem için açık kapı bıraktığın için, koca koca duyguları hissettiğin, bir ezilmiş salyangoza ağlayıp, dalga kıyıya vurunca el çırptığın için… tüm boka batışların, tüm çırpınışların, olur olmaz tüm tanıdığın insanlar, emeklerin, kaçmaların, yalanların, doğruların için… tüm yaramazlıkların, gevezeliklerin için… teşekkür ederim.

Bazen kendimizi çok sevip bazen bi’şeye benzetemediğimiz oluyordur, mümkün. En azından bende net oluyor umarım sizde de böyle geçişler vardır da tek deli değilimdir.

Hayatta duymaya ihtiyacımız olan her güzel şeyi önce kendimize sonra başkalarının ta gözlerinin içine bakarak söylemeliyiz aslında. Güzel söz cimriliği yapmadan…

Tüm güzel, saran sarmalayan, fark ettiren, iyi hissettiren, yalnızlıktan alan ve çoğaltan sözleri tam ihtiyacımız olduğu anda duyar tam ihtiyacı olana zamanında diyebiliriz dilerim…

Her birimize Özdemir Asaf dizeleri gelmeli belki de kendimizi hatırlamak istediğimizde:

“Yalnız sensin gölgesiz
Ayrılmamacasına, yanımda…
Akların ortasında karan,
Karaların ortasında akınla…”

Kahkahalar için ayrı bir nota tanımlanmalı belki de… birini gerçekten sevdiğinde bin yıllık rüzgara da her gün doğan güneşe de bir köpek havlamasına da bambaşka bakabiliyor insan… birini gerçekten sevdiğinde işte o zaman doğuyorsun ve doğuruyorsun onu da… bazen ne yaralara açılıyor yüreğimiz… Neden hırsız korkum varken tek başıma kalmak zorunda kaldım? İlk yalnız yaşama deneyimim. Hadi güzel şeyler isteyelim mi?..

Bir sepet katlanacak çamaşıra bakıp yavaş yavaş yatağa yığıldım. Düşmemek için devamlı pedal çevirmek… 

Vapura binmeye neden korktum. Deliler gibi sevdiğim vapura binerken elim ayağım titreyerek binemeyen ben ne yaptım sonradan…

Ah bu bölüm. Hüzünlü, kırık, buruk, korkan ve biraz yıkık tondan hali. 

Ve şarkılar. İnsana iyi gelen, bazısı çıtır çerez bazısı ilan-ı aşk edenler… 

Bir insana hediye edilecek en güzel şarkınız nedir?

Duygudan duyguya, konudan konuya her telden. 

Deniz Havası’nın dördüncü bölümüne hoş geldiniz. 

Seyit Onbaşı neden oldum, ne zaman oldum? Artık ağzımdan zor çıksa da ben prenses olmak istiyorum! Yardım alabilmeyi kabul edebilmek… Kendini maskelemek. Deniz ya sal, kendin gibi ol ve kendin gibi olduğun ortamlardaki insanlar gelsin. Uymak zorunda değilsin her yere.

O kapıdan çıkabilirsin ama yeni bir kapıda kendini yeniden bulabilirsin.

Sevilmeyi istediğini hala kem küm ederek söylemek…

Kafanın çalışma şeklini, DEHB’yi anladığında kendine şefkat duyuyorsun.

Bahsettiğim Şiir: Aydınlık / Paul Eluard

Deniz Havası’nın üçüncü bölüme hoş geldiniz.

Normal bir kafanın olması mümkün değil bu gezegende. Normal nedir ki? Beni sevsin

istediklerime hep yaralarımı anlattım. Sonra nasıl hak almış gibi daha çok yaraladılar. Hey

beni gör hey beni gör! Diye ne çok çabaladım. Hadi sevelim derken neler oldu… DEHB

maskelemesi, kendin, suçlamak ve sonra kendini sarmaya başlamak…

Deniz Havası’nın ikinci bölüme hoş geldiniz.

Merhaba, ben Deniz.

Duygu yönetimi zor zanaat bazen. Çok uçlara da gitmeye gerek yok üstelik: İnsan olmamız

kafi, biraz da DEHB. İşte bunu öğrendiğimde henüz birinci sınıf bebesiydim. Her şey orada

başladı. Delilik ise doğuştan gelendi.

Deniz Havası’nın ilk bölümüne hoş geldiniz.