Ακούστε στις Διαδράσεις τη συζήτηση με τον βουλευτή Giorgos Koukoumas το διεθνή προσανατολισμό της Κυπριακής Δημοκρατίας με τη στροφή προς την κατεύθυνση της ταύτισης της με το Ισραήλ που εγκατέλειψε την πάγια ισορροπημένη στάση που απέφευγε εμπλοκή στις διενέξεις στη Μέση Ανατολή στήριζε τους αγώνες του Παλαιστινιακού λαού για ελευθερία και δικό του κράτους. Όχι μόνο χρησιμοποιούνται οι αποικιοκρατικές βάσεις, αλλά η κυβέρνηση επιτρέπει χρήση του εδάφους και στρατιωτικές ασκήσεις στη χώρα και γενικά συμμετέχει με την Ελλάδα σε διάφορα οικονομικά-ενεργειακά, πολιτικά και στρατιωτικά πρότζεκτ. Είναι δε η Αμάλθεια απλώς προσωπικό εργαλείο αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης για εσωτερική κατανάλωση ενός προέδρου σε απόγνωση για δημοτικότητα, ή μήπως είναι μέρος ευρύτερων σχεδιασμών των ΗΠΑ και του Ισραήλ για την εποχή μετά το πέρας της γενοκτονίας στη Γάζα. Οι απειλές του Νασράλα καταδεικνύουν τους κινδύνους αυτής της στροφής. Ποιες είναι συνέπειες και προεκτάσεις αυτής της στροφής;

Οι σχέσεις μου με τους Κύπριους χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1970 - πάντα στο πλευρό των Κυπρίων και των αγώνων κι αγωνιών τους- Ο Τζέρεμι Κόρμπιν σε συνέντευξη του με Νίκο Τριμικλινιώτη ενόψει των εκλογών στις 4η Ιουλίου όπου ο πρώην ηγέτης των Εργτικών κατέρχεται ως ανεξάρτητος υποψήφιος". το μικρό εισαγωγικό κείμενο θα έχει ως εξής: Μια συνέντευξη του Τζέρεμι Κόρμπιν στην οποία αναλύει τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα.

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν είχε πάντα την υποστήριξη των μεταναστευτικών κοινοτήτων από τότε που εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1983. Οι δεσμοί του όμως με τους Κύπριους ξεκινούν από τη δεκαετία του 1970, όταν υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος στο Συμβούλιο του Haringey: Πάντα υποστήριζε τους Κύπριους, τόσο τους Ελληνοκύπριους όσο και τους Τουρκοκύπριους που είχαν έρθει μετά τον πόλεμο και αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα στην εγκατάσταση και την εργασία τους εκεί.

Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της επανενωσης, της ειρήνης και της συμφιλίωσης με τηςνεπίλυση του κυπριακού προβλήματος με τρόπο που να εξυπηρετεί τον κυπριακό λαό, δηλαδή μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία που να εφαρμόζει όλα τα αθρώπινα και κοινοτικά δικαιώματα των Κυπρίων. Είναι έντονος επικριτής της βρετανικής αποικιοκρατίας, των διχαστικών στρατηγικών που εφάρμοσαν και του ρόλου των βρετανικών βάσεων στο νησί που χρησιμοποιουνται για επιδρομές εννατίον γειτονικών λαών.

Ο Τζέρεμι Κόρμπιν ήταν πάντα κοντά σε όλες τις κοινότητες των μεταναστών, καθώς και στους εργαζόμενους από όλα τα υπόβαθρα. Οι Εργατικοί είχαν μια τεράστια πλειοψηφία όταν ήταν βουλευτής των Εργατικών και οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζουν τον Κόρμπιν δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν είναι πλέον υποψήφιος για τους Εργατικούς. Θέτει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος υποψήφιος.

Συζητάμε για τα βασικά ζητήματα που βρίσκονται ενώπιον μας, τη νέα εργατική μαχητικότητα και την πολιτική κατάσταση στη Βρετανία, την επίδραση του BREXIT και την εκστρατεία λάσπης κατά του Κόρμπιν, καθώς και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Επίσης, συζητήσαμε τη σημασία της επανένωσης της Κύπρου και τα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι Κύπριοι στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η στάση των κομμάτων ενόψει των εκλογών: Πως αντιμετωπίζουν τα μεγάλα ζητήματα της εποχης μας στην περίοδο ραγδαίας ανόδου της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη;

Συζητούμε τη μετανάστευση, το άσυλο, την ισότητα κ προστασία της ΛΟΑΤΚΙ ταυτότητας και τη γενοκτονια των Παλαιστινίων με τους Καθηγητή Γιώργο Χαραλάμπους και τη νομικό Χριστίνα Μαύρου.

Σχολιάζουμε τις θεσεις των κομμάτων για μειζονα ζητήματα της αντιμετώπισης των φαινομένων με αφορμή το ερωτηματολόγιο του Far Right Watch Cy - Παρατηρητήριο Aκροδεξιάς Κύπρου

Με την Νένη Πανουργιά, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Columbia συζητούμε για το τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας στις ΗΠΑ: τέτοιο κύμα έχουμε να δούμε από το 1968.

Πέραν του Κολούμπια, έχουμε άλλα κορυφαία ιδρύματα όπως το Χαρβαρντ, το Γέιλ, το Μπέρκλεϊ, το Πρίνστον, Κολούμπια και το UCLA, ενώ το κύμα έχει επεκταθεί σε όλο το κόσμο.

Οι φοιτητές αξιώνουν από τα πανεπιστήμια να καταδικάσουν την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα και να διακόψουν τα συμβόλαια που διατηρούν με εταιρείες όπλων που προμηθεύουν το Ισραήλ για να μπορεί να πολεμάει. Σε περισσότερες από 60 πανεπιστημιουπόλεις στις ΗΠΑ έχουν μέχρι στιγμής συλληφθεί περισσότεροι από 2.000 φοιτητές σε δύο εβδομάδες, ενώ η αστυνομική καταστολή περιλαμβάνει και συλλήψεις Καθηγητών.

Η καταστολή αυτή όμως όχι μόνο έχει κάμψει τη διαμαρτυρία, αλλά αντιθέτως, οδηγεί στην περαιτέρω επέκταση του κι εκτός ΗΠΑ. Στη Βρετανία φοιτητές στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, του Λονδίνου, Νιουκαστλ, ενώ η καταλήψεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας επεκτάθηκαν στον Καναδά, το Μεξικό, τη Γαλλία, την Αυστραλία, στο Λίβανο. Τί συμβαίνει λοιπόν; Τί συγκίνησε και κινητοποίησε αυτή την έκρηξη, όταν τα ισχυρά κράτη και η διεθνής κοινότητα έχουν εμφανώς αποτύχει να εμποδίσουν της συνεχιζόμενη βία και παρά την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης Ισραήλ που έκρινε εύλογο το κίνδυνο κίνδυνος γενοκτονίας στη Γάζα κατά παραβίαση της Σύμβασης περί Γενοκτονίας του 1948. Συνεχίζουν οι επιθέσεις των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων στη Γάζα, με επιθέσεις στη Ράφα, παρά την απόφαση της Χαμάς να δεχθεί του όρους της εκεχειρίας που προτάθηκε. Τι πέτυχαν και τι προσδοκούν να πετύχουν οι κινητοποιήσεις αυτές; Πως συγκρίνονται με άλλες κινητοποιήσεις στο παρελθόν, όπως το 1968 (Βιετνάμ, Παρίσι 1968, κινητοποιήσεις ενάντια στο απαρτχάιντ, στο πόλεμο ενάντια στην εισβολής το Ιράκ κτλ.; Θα επηρεάσουν τις επερχόμενες εκλογές; Σηματοδοτεί μήπως ένα νέο κινηματικό κύκλο στις ΗΠΑ και παγκοσμίως σε ένα εξαρθρωμένο κόσμο που βαίνει εκτός τροχιάς, όπως επέμενε ο Ιμμάνουελ Βαλλερστάιν; Δημιουργεί αυτό το κύμα ελπίδες και προοπτικές;

Σήμερα στην εκπομπή Διαδράσεις, ο Χρίστος Χατζηιωάννου, o Νίκος Τριμικλινιώτης, και ο Μιχαήλ Άγγελος Αναστασίου, φιλοξενούν τον Γιώργο Κρανιδιώτη και συζητούν για τις εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ Χριστιανισμού και Μαρξισμού.

Στον απόηχο της αστυνομικής βίας με τον θάνατο του 19χρονου Anisur Rahman και τις νέες επαναπροωθήσεις από Κυπριακά σκάφη της λιμενικής αστυνομίας και του πολεμικού ναυτικού στα ανοικτά του Λιβάνου, οι Διαδράσεις συζητούν με τον Δώρο Πολυκάρπου της ΚΙΣΑ) συζητούμε την αντι-προσφυγική και αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης. Αυτά απορρέουν από τις πρακτικές απώθησης που ακολουθεί η ΚΔ στη θάλασσα και γενικά από τη βία ενάντια σε μετανάστες/πρόσφυγες και τις καταχρήσεις στα σύνορα. Εξετάζουμε τις παραβιάσεις του διεθνούς δίκαιου της Θάλασσας και του Προσφυγικού δίκαιου και πώς οι πολιτικές που ακολουθούνται, και τη νέα πολιτική που πρόσφατα ανακοινώθηκε που έχει ως στόχο τη μείωση της πρόσβασης στο άσυλο και γενικά τις πολιτικές με σκοπό τον περιορισμό των δικαιωμάτων και πρόσβασης στη εργασία και τα επιδόματα ως μέρος της δημιουργίας εχθρικού περιβάλλοντος. Η προσπάθεια συμφωνίας με τον Λίβανο και ο χαρακτηρισμός της Συρίας ως «ασφαλούς χώρας» συνδέεται με τις διαδικασίες έγκρισης του νέου «Συμφώνου Μετανάστευσης»; Γενικά, πως η αστυνομική βία και οι αντιμεταναστευτικές πολιτικές συνδράμουν στην άνοδο του ρατσισμού και του εκφασισμού;

Σήμερα στην εκπομπή Διαδράσεις, ο Χρίστος Χατζηιωάννου, o Νίκος Τριμικλινιώτης, και ο Μιχαήλ Άγγελος Αναστασίου, φιλοξενούν τον Γιώργο Κρανιδιώτη και συζητούν για τις εκλεκτικές συγγένειες μεταξύ Χριστιανισμού και Μαρξισμού.

Δεδομένου ότι οι Μαρξ-'Ενγκελς είναι υλιστές και άθεοι στοχαστές, φαντάζει, εκ πρώτης όψεως, παράδοξη μια απόπειρα πραγμάτευσης της σχέσης χριστιανισμού-μαρξισμού και ανάδειξης της εκλεκτικής τους συγγένειας. Η εκπομπή αναλύει μερικούς άξονες που πιθανόν στοιχειοθετούν την εν λόγω συγγένεια, όπως ο κομμουνισμός, ο φετιχισμός του εμπορεύματος και η ειδωλολατρία του Μαμωνά, το προβάδισμα της ιστορίας έναντι της φύσης, η εσχατολογική-τελεολογική σύλληψη της ανθρώπινης ουσίας και η αρχή της ελπίδας, εξύψωση της ανθρώπινης ελευθερίας και η κριτική του αστικού ατομικισμού. Επίσης, αναφερόμαστε στο επαναστατικό κοινωνικό περιεχόμενο της Βίβλου, στο πρόβλημα της βίας, και στη δυνατότητα πολιτικής συνεργασίας χριστιανών-μαρξιστών.

Με αφορμή την παρουσίαση αύριο του βιβλίου του εκπαιδευτικού Αντώνη Ζαρίντα «Γιάνους Κόρτσακ. Ο πατέρας των δικαιωμάτων των παιδιών» (εκδόσεις Αλμύρα) συζητούμε δύο εξαίρετους εκπαιδευτικούς-παιδαγωγούς, τον συγγραφέα Αντώνη Ζαρίντα και την Μαρία Ιζαμπέλλα Αχιλλέως για τα δικαιώματα των παιδιών και την πραγματικότητα που βιώνουν σήμερα. Από το 1989 έχει υιοθετηθεί η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και κυρωθεί από όλα τα δημοκρατικά συντάγματα του κόσμου με τις 4 βασικές αρχές της Σύμβασης: Μη διάκριση (άρθρο 2), το συμφέρον του παιδιού (άρθρο 3), δικαίωμα στη ζωή, την επιβίωση και την ανάπτυξη (άρθρο 6) δικαίωμα ακρόασης (άρθρο 12). Ποια είναι η πραγματικότητα σήμερα σε σχέση με την εφαρμογή αυτών δικαιωμάτων; Άραγε τί θα έλεγε ο μεγάλος αυτός παιδαγωγός στο αντίκρισμα της κτηνωδίας της μαζικής σφαγής των παιδιών στη Γάζα; Πέραν της γενοκτονίας που συμβαίνει λίγα χιλιόμετρα από εμάς, εδώ στη Κύπρο, πόσο σοβαρά λαμβάνουμε τα δικαιώματα των παιδιών στη παιδεία, στους θεσμούς του κράτους, στα ΜΜΕ, στην οικογένεια, στην κοινωνία; Μιλούμε ονόματι των παιδιών, αλλά χωρίς να τα λαμβάνουμε υπόψη – ή ακόμα χειρότερα, ακούμε διάφορους που έχουν αποκτηνωθεί να λένε « το έχουμε παρακάνει με τα δικαιώματα» για «απανθρωπιά» δήθεν των δικαιωμάτων….