Dumb Ways To Die

Intro:
“May mga katok na dapat mong sagutin. Pero kapag tatlong beses itong dumating sa bintana mo pagkatapos ng hatinggabi… baka mas mabuting magpanggap kang walang tao sa bahay.”

Sa baryo nina Jun, may isang lumang paniniwala.

Kapag may kumatok nang tatlong beses sa bintana pagkatapos ng alas-dose ng gabi, huwag na huwag kang sasagot.

Hindi raw tao ang nasa labas.

Isang gabi, nag-iinuman sina Jun at dalawa niyang kaibigan sa bahay ng lola niya.

Bandang alas-dose y medya, biglang may narinig sila.

Tok. Tok. Tok.

Tumigil silang lahat.

“Pare… narinig mo ’yon?” tanong ng kaibigan niya.

Tumawa si Jun.

“Baka may nangti-trip lang.”

Lumapit siya sa bintana at hinawi ang kurtina.

Walang tao.

Madilim lang ang bakuran.

Bumalik siya sa mesa.

Makalipas ang ilang segundo:

Tok. Tok. Tok.

“Jun, tigilan mo na. Huwag mong sagutin,” sabi ng kaibigan niya.

Ngumisi si Jun.

Lumapit siya sa salamin.

At kumatok din.

Tok. Tok. Tok.

Biglang tumahimik ang paligid.

Walang aso.

Walang kuliglig.

Walang hangin.

Kinabukasan, nadatnan ng mga kaibigan niya si Jun na nakaupo sa sahig sa harap ng bintana.

Bukas ang mga mata.

Nakatitig sa salamin.

Patay na.

Akala nila doon na nagtapos.

Pero nang sumapit muli ang hatinggabi, narinig ng lola niya ang parehong tunog.

Tok. Tok. Tok.

Ang problema?

Hindi iyon galing sa labas.

Galing iyon sa loob ng kuwarto ni Jun.

Dumb Ways to Die. Alam mo nang bawal. Ginawa mo pa rin.