Bencil olmak her zaman kötü müdür?

Yeni deneyimler yaşayamamanın sebebi otobiyografik hafızanızın çok güçlü çalışması olabilir.

Utanç ve suçluluk narsisizmin temelinde olmasının dışında sağlıklı biz öznenin de bedenindeki küçük hayaletler olabilir mi?

Yas sadece sevilen birinin kaybı değil, kendi parçalarımızın, yaşayamadığımız ihtimallerinde ardından farklı duygularla kendimiz için de tutulabilir.

En başından beri bize benzeyen insanları mı severiz yoksa zamanla sevdiklerimize benziyoruz?

Yetkenin karşısında kendini seçmek her zaman mümkün müdür?

Yeni bir gerçekliğin eşiğinde miyiz?

İnsan kendi iradesine rağmen insanlığın ortak iradesinin müdahalesine karşı savunmasız mıdır?

Her şey kötüye gittiğinde kendi duygu durumumu nasıl koruyabilirim?

Ölüm, erotizm, acı ve yaratıcılık ya tüm benlikleri aynı paralelliğe getiriyor ya da bir benlik dişer tüm alt benliklerin üzerinde yükseliyor.