تجمعات ایرانیان خارج از کشور در نگاه مقامات دولتی و شهروندان کشورهای محل سکونت‌شان به خیزش سراسری مردم ایران چه تاثیراتی ممکن است بگذارد؟ از این زاویه آسیب‌سنجی حمله به سفارتخانه‌های جمهوری اسلامی چه‌اندازه مهم و لازم است؟
ایرانیان در بیرون از کشور چگونه می‌توانند بر افکار عمومی، رسانه‌ها و مقامات دولتی کشورهای محل زندگی‌شان تاثیری بگذارند که در راستای تداوم و نتیجه‌بخشی خیزش سراسری باشد و نه مخل آن؟
شنونده «دیدگاه» باشید.

«خیزش سراسری باید تداوم پیدا کند.» این شاید اصلی‌ترین و مهمترین دغدغه معترضانی‌ست که بزرگ‌ترین مبارزات علیه چهل‌وچهار سال استقرار جمهوری اسلامی را رقم زده‌اند و نتیجه‌بخشی این خیزش فراگیر را در گرو ادامه مقاومت‌شان می‌بینند.
اعتصابات سراسری یکی از ایده‌هایی‌ست که برای استمرار مبارزه مطرح شده. در همین زمینه کانون صنفی شوراهای فرهنگیان کشور با انتشار فراخوانی‌ از معلمان و دانش‌آموزان سراسر کشور خواسته روزهای دوشنبه و چهارشنبه را به کلاس‌های درس نروند.
شماری از استادان دانشگاه نیز اعلام کرده‌اند در حمایت از خیزش فراگیر مردم سر کلاس‌های درس حاضر نخواهند شد.

طی روزهای اخیر و در ادامه خیزش سراسری علیه جمهوری اسلامی، شمار زیادی از ورزشکاران ایرانی و خارجی در رشته‌های مختلف به همراهی با مردم معترض در ایران پیوسته‌اند. در این بین شماری از ورزشکاران ایرانی توسط وزارت ورزش و جوانان جمهوری اسلامی تهدید شده‌اند و به آنها گفته شده از اظهارنظر در خصوص موضوع #مهسا_امینی و خیزش سراسری مردم در ایران خودداری کنند. از میان این ورزشکاران، علی کریمی، ستاره پیشین تیم ملی فوتبال ایران، بیشترین فعالیت را در شبکه‌های مجازی در حمایت از معترضان نسبت به دیگر سلبریتی‌ها داشته است. تا آنجا که خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران او را «اغتشاش‌گر» نامیده و از وزارت اطلاعات و قوه قضاییه ایران خواسته «با او برخورد کنند».

در روزهای گذشته و پس از خیزش سراسری علیه جمهوری اسلامی، زنان و جوانان نقش پررنگی در شکل‌گیری و تداوم اعتراضات در خیابان‌ها داشته‌اند. اکنون و با وجود تهدیدهای مقام‌های حکومت، فراخوان‌های جدید از جمله فراخوان‌های «دختران پیشرو» و «جوانان محلات تهران» برای ادامه‌ خیزش سراسری علیه جمهوری اسلامی و همچنین برداشتن روسری در روزهای آینده منتشر شده است. خیزش سراسری مردم ایران پس از قتل #مهسا_امینی به دست گشت ارشاد شکل گرفت و همچنان در بسیاری از شهرهای ایران ادامه دارد.

یک هفته از #خیزش_سراسری مردم ایران علیه جمهوری اسلامی گذشت. با وجود قطع اینترنت و سرکوب خونین، اعتراضات مردم اما در اکثر نقاط کشور ادامه دارد. شامگاه جمعه اول مهر معترضان در گروه‌های بزرگ خیابان‌های بسیاری از شهرها را به کنترل خود درآوردند و با روسری‌سوزی و سر دادن شعار، خواستار براندازی جمهوری اسلامی شدند. احمد وحیدی، وزیر کشور نیز ضمن ابراز نگرانی خود درباره حضور بیشتر شهروندان اعلام کرد قطع و اختلال سراسری اینترنت در ایران برای کنترل معترضان صورت گرفته است. وزیر کشور همچنین گفته که اعتراضات سازماندهی شده بوده و اصلا موضوع آن مربوط به مهسا امینی نبود. از سوی دیگر تعداد هشتگ‌های #مهسا_امینی در توئیتر که پس از کشته‌شدن او در این شبکه اجتماعی به صورت گسترده مورد استفاده کاربران قرار گرفته، صبح روز شنبه ۶۵ میلیون توئیت را رسید.

در ادامه #خیزش_سراسری مردم ایران علیه جمهوری اسلامی، شامگاه جمعه ۱ مهرماه، مردم در اشنویه کنترل بیشتر شهر را به دست گرفتند و نیروهای امنیتی مجبور به عقب‌نشینی شدند. بنا بر گزارش‌های رسیده به ایران‌اینترنشنال، ‌همزمان با تلاش نیروهای نظامی جمهوری اسلامی برای گسیل نیرو به اشنویه، مردم شهر در اعتصاب هستند و شهر در تعطیلی به سر می‌برد. به گفته شهروندان این منطقه، تعدادی پهپاد و بالگرد بر فراز شهر و روستاهای اطراف اشنویه در حال پرواز هستند. با این حال، خبرگزاری قوه قضائیه ایران، میزان، گزارش‌های مربوط به خارج شدن کنترل بخش‌هایی از شهر اشنویه از دست نیروهای انتظامی را تکذیب کرده و نوشته: در روزهای اخیر به سه پایگاه بسیج در شهر حمله شده و چندین نفر هم در این رابطه دستگیر شده‌اند. میزان، مهاجمان به این پایگاه‌‎های بسیج را «اغتشاشگر» خوانده و مدعی شده که کنترل شهر در دست نیروهای انتظامی است و شرایط کاملا عادی است.»

خیزش سراسری مردم ایران که بعد از قتل دولتی مهسا امینی به دست گشت ارشاد شکل گرفته، احزاب و دسته‌جات سیاسی داخل و خارج ایران را به واکنش واداشته است. واکنش‌هایی که نسبت و میزان نزدیکی‌شان با مطالبات این خیزش از دید شهروندان دور نخواهد ماند.
آیا احزاب و تشکل‌های سیاسی داخل و خارج از ایران به رغم تضادهای بنیادینی که با هم دارند، می‌توانند به اشتراک برسند؟ این احزاب چه نگاهی به خیزش سراسری ایرانیان دارند و چه کمکی می‌توانند به پیشبرد آن بکنند؟

واکنش‌های بین‌المللی به خیزش سراسری ایرانیان در پی قتل حکومتی مهسا امینی رو به افزایش است. در روزهای اخیر سازمان ملل متحد، و گزارشگران و کارشناسان این سازمان بیانیه‌هایی در ارتباط با لزوم روشن شدن دلیل قتل مهسا امینی صادر کرده و جمهوری اسلامی را از سرکوب مرگبار مردم معترض در خیابان‌های کشور منع کرده‌اند. در آمریکا نیز گشت ارشاد و هفت تن از اعضای مرتبط با قتل مهسا امینی در فهرست تحریم قرار گرفته‌اند. اما آیا واکنش رهبران جهان در میدان ملاحظات سیاسی‌ بیان می‌شود یا به ابعاد حقوقی و انسانی هم نظر دارند؟

حکومت ایران اینترنت را به روی معترضان قطع می‌کند و با اختلال در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها می‌کوشد مانع انتشار صدای اعتراض شهروندان شود. در آن سو گروه‌های هکری طرفدار مردم، از جمله گروه انانیموس، وبسایت‌های حکومتی و در راس آن‌ها وبسایت علی خامنه‌ای را هدف حملات هکری قرار می‌دهند.
وبسایت خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران،‌ پیش از آن که توسط گروه هکری انانیموس از دسترس خارج شود خبر داده بود که با تصمیم «شورای امنیت کشور»، دسترسی به اینستاگرام و واتس‌اپ در ایران محدود شده است.
این نخستین‌بار نیست که جمهوری اسلامی صدای معترضان را با قطع‌کردن اینترنت و اختلال در پیام‌رسان‌ها خاموش می‌کند.
ایلان ماسک، وعده داده است که اینترنت ماهواره‌ای استارلینک در دسترس ایرانیان قرار بگیرد.

روح و فضای حاکم بر مبارزات این‌ روزهای مردم ایران در قیاس با جنبش‌های پیشین خصلتی دیگر دارد. معترضان شعار عبور از جمهوری اسلامی می‌دهند و می‌خواهند برای همیشه تکلیفشان را با حکومت روشن کنند. ‌این‌بار ایرانیان در کف خیابان به یکدیگر پیام شجاعت و ایستادگی در مقابل قوای سرکوب می‌دهند.
در مقابل مردم معترض اما قوای سرکوب صف ‌بسته‌‌اند. مامورانی که مانند همیشه تا بن دندان مسلحند و پشت‌شان به وعده‌ها و حمایت‌های حکومتی گرم است. در پشت‌بام‌ها پناه می‌گیرند. شلیک کور می‌‌کنند و تن و بدن هم‌وطنان‌شان را با گلوله‌ای که از مالیات‌ مردم ساخته‌شده می‌درند و آنها را می‌کشند.
معترضان می‌گویند این‌بار با دفعات پیشین فرق می‌کند. این‌بار دیگر حرف از گفت‌وگو و درخواست نیست. این‌بار با دست خالی نیروهای امنیتی و نظامی را عقب می‌رانند و شعار سرنگونی جمهوری اسلامی سر می‌دهند. سرنگونی حکومتی که در طول چهاردهه انواع محرومیت و محدودیت‌ها را به آنها تحمیل کرد و کوچک‌ترین آزادی‌ها را به آنان روا ندید.