Η κβαντομηχανική μέσω της αμφισημίας των ηρώων του Shakespeare, την Πολλαπλή Πραγματικότητα του κυβισμού του Picasso και την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων του Carroll.

Ένα σχολείο οφείλει να αναπτύσσει πολυδιάσταση δράση με στόχο την ενίσχυση της μάθησης, της δημιουργικότητας, της συνεργασίας και της εξωστρέφειας. Πυλώνες του μοντέλου αποτελούν η διδασκαλία, η χρήση ψηφιακών εργαλείων και η συνεργασία εκπαιδευτικών και μαθητών. Η συμμετοχή σε εκπαιδευτικά προγράμματα και η εισαγωγή καινοτομιών. Η συμμετοχή σε συνέδρια κα;ι μαθητικούς διαγωνισμού. Η συνεργαίες και η εξωστρέφεια. Με άλλα λόγια η Γνώση πάει χέρι χέρι με τον Πολιτισμό, την Τέχνη και τον Αθλητισμό. Ένα σχολείο που να αλληλεπιδρά με την Κοινωνία.

Όσα είδα, άκουσα και συζήτησα πριν λίγα χρόνια στην Φινλανδία και αποτέλεσαν καλές πρακτικές στο εκπαιδευτικό μοντέλο ενός Σχολείου συμπερίληψης, ανοικτού στην Κοινωνία, που στηρίζεται στη Γνώση, τον Πολιτισμό, την Τέχνη και τον Αθλητισμό.

Σχολείο κι όχι Εκπαιδευτήριο. Ο υλικός κόσμος της φυσικής τάξης του χάρτινου βιβλίου και ο άυλος κόσμος της ψηφιακής τάξης των ηλεκτρονικών αρχείων σε μια άρρηκτη μεταξύ τους σχέση στην μεταμοντέρνα εποχή μας.

Μια ραδιοφωνική συντέντευξη για την υβριδική μάθηση κάτω από τους ήχους του Carousel των Χριστουγέννων και των χαρούμενων παιδικών φωνών.

Μιλώντας με λόγια, τύπους και σχήματα για την πρώτη χημική αντίδραση που έγινε στην επιφάνεια του πλατήτη Άρη αλλά κι εκείνη που γίνεται για να φύγει ο πύραυλος από την έλξη της Γης ώστε να φτάσει τελικά στον μακρινό αυτόν πλατήτη. 

Γιατί το πετρέλαιο είναι τόσο πολύτιμο για να καίγεται; Πως δύο επιστήμονες,  o Ziegler και ο Natta, βάφισαν τον 20ο αιώνα, Αιώνα του Πλαστικού;  

Ο πολιτισμός μας βρίσκεται σε επίπεδο μηδέν. Μηδεν γιατί στηρίζεται σε μια ανακάλυψη του Ανθρώπου που χάνεται στα βάθη του Χρόνου. Στη φωτιά. Στην καύση δηλαδή. Κρίμα! 

Πηγαίνοντας από ένα λεωφορείο, που σε κάθε στάση που κάνει στη διαδρομή, ανεβοκαταβαίνει ο ίδιος αριθμός ανθρώπων και μια δεξαμενή νερού που γεμίζει και αδιεάζει με νερό με τον ίδιο ρυθμό, στις σκέψη του Prigozgine για τη συμπεριφορά της ύλης πολύ μακριά από την ισορροπία καθώς πηγαίνει προς αυτή. Και βέβαια, μόνο περιγράφοντας την χημική ισορροπία μέσω μαθηματικών σχέσεων μπορούμε να την αξιοποιήσουμε στην καθημερινότητά μας.  

Από την εικόνα ενός λεωφορείου που σε κάθε στάση ανεβαίνει και κατεβαίνει ο ίδιος αριθμός ανθρώπων κι εκείνη μιας δεξαμενής που γεμίζει κι αδειάζει με τον ίδιο ρυθμό με νερό, σε ένα χημικό σύστημα στο οποίο αναπόφευκτα συμβαίνουν δύο αντίθετες αντιδράσεις και πως αυτό επηρεάζει την παραγωγικότητά του.